Arthur zat deze weken in Leuven, en Brenda en ik zijn een tijdje geleden een weekendje op bezoek geweest. Hij logeerde in een voormalig klooster, waar broeder Omer de dienst uitmaakte. Arthur had geregeld dat wij ook in het klooster mochten logeren, maar had gewaarschuwd dat het erg klein was: hij woonde twee maanden in een kamer van zes vierkante meter. Echter, omdat Brenda en ik met z’n tweeën zijn, kregen we een grotere kamer, ongeveer zo groot als ons huis. Ik heb zelf bedacht dat het wel de kamer van de abt of moeder overste geweest zal zijn. Het zal wel de abt zijn geweest.
Leuven is overigens met zijn Begijnhof een erg mooie stad. Toevalligerwijs vond in het weekend dat we er waren het Kortfilmfestival plaats. We zijn daar zaterdagavond naartoe geweest, en hebben liefst twaalf korte films gezien: de Europese films Josh, Brakkvan, Zwischen Mauern, Tony Zoreil, Ripple, en de comedy’s Cereal Killer, Goodbye to the normals, Instead of Abracadabra, Rudi 35, La Valise, Check Please en Meine Eltern. Bijna alle films zijn aanraders, behalve Josh (helaas onbegrijpelijk). Het mooist was Instead of Abracadabra, op verzoek kan ik ‘m wel eens navertellen (Chimai!).
In het klooster hebben we veel boerenbridge gespeeld, met als verrassende uitkomst dat Brenda ook een keer gewonnen heeft. Voor de adembenemend spannende strijd tussen Arthur en mij, zie nevenstaande grafiek.
Vorige week zondag was er een grote oefening van het Rode Kruis. Deze oefening was op het Fort Vechten, samen met het Veterinair Reddingshondenteam. Zeven Lotus-slachtoffers en een reanimatiepop hadden zich op het terrein verstopt, om door de reddingshonden gevonden te worden. Hun begeleiders lieten vervolgens aan ons, de EHBO’ers, weten waar het slachtoffer lag, om door ons verder geholpen te worden. Een voorbeeld van de communicatie:
- Hallo, hier hondenteam 1, wij hebben hier een dooie bij de REDULT, over.
- Hier centrale post, ik begrijp dat jullie een bewusteloos slachtoffer zonder ademhaling hebben, ik stuur een team naar de RED-UIT, over.
- Dat is begrepen, wij wachten hier, over.
- Prima, over en uit.
Waarop ik met mijn maat naar het reduit werden gestuurd. Daar lag Resusci Anne, met ook nog een afgerukt been. Ik ben meteen begonnen met reanimeren, nadat ik even wat hondenkwijl van het gezicht had geveegd. Andere verwondingen waren een verbrand oog, een slachtoffer in shock, iemand die eenzijdig verlamd was geraakt, en eentje met een stalen pijl door haar arm. Gelukkig zaten ze ‘s middags allemaal gezond aan de koffie.
Ik sta op internet! Zie het volgende filmpje van vk.tv (van de Volkskrant):
Ik heb dus meegewerkt aan de tentoonstelling Boeiende Bagage in het Universiteitsmuseum. In een van de panelen heb ik iets geschreven, voor een doelgroep van 12- tot 80-jarigen, over datacompressie met wavelets, in het bijzonder JPEG 2000 (maar dat heb ik niet met naam genoemd omdat de term inmiddels al ouderwets klinkt).
Wie iets meer hierover wil weten kan tot 2015 kijken in het universiteitsmuseum. Op verzoek geef ik een rondleiding.
Ik heb vandaag, net als vorige jaren, de Stamppotrally in Drenthe gereden. Deze rally wordt elk jaar door de Lions in Coevorden, en in het bijzonder door mijn vader, uitgezet. De opbrengst gaat naar het goede doel. Dit jaar deden er 59 equipes mee, waarvan een hele hoop in oldtimers.
Het idee van zo’n rally, je mag ook gerust puzzeltocht zeggen, is dat men een parcours met een voorgeschreven (bescheiden) gemiddelde snelheid moet rijden. Dat parcours, zo’n 200 kilometer, wordt door middel van het bolletje-pijltjesysteem aangegeven. Er zijn nog een paar complicerende extra opdrachten: om te controleren of men daadwerkelijk het parcours aflegt (en niet rechtstreeks naar het stamppotrestaurant rijdt) staan onderweg bordjes, ter grootte van een halve ansichtkaart, met daarop een letter. Die moeten genoteerd worden. Verder moesten we nog 8 foto’s herkennen, en was er een speciale behendigheidsproef.
De behendigheidsproef was losjes gebaseerd op het oud-Friese ringsteken. Langs de oprit van m’n vader stond een kledingrek met daaraan 6 kledinghangers. Die moesten vanuit een rijdende auto opgepakt worden, en in een emmer een eindje verderop gedeponeerd worden. De moeilijkheid voor de bestuurder zit er hierbij in de auto zo langzaam mogelijk te laten rijden, en voor de bijrijder is het de kunst om zo ver mogelijk te reiken zonder iets te verrekken.
Ik was zoals altijd bijrijder, en had van m’n zusjes al een succesformule gehoord: draai het autoruitje helemaal open en ga in de opening zitten. Dat hadden ze iemand met veel succes zien doen. Achteraf denk ik dat die persoon waarschijnlijk in een cabriolet reed. Het bleek namelijk dat je zittend in de rijdende auto moest beginnen. Ik heb, als een ware Houdini, mezelf helemaal (met uitzondering van m’n linkerbeen) door het autoruitje gewurmd. De kleerhangers vormden vervolgens geen uitdaging meer.
En dan nu de uitslag, want daar gaat het natuurlijk om: Jaap en ik zijn twaalfde geworden. En de stamppot was heerlijk.
Een spannend bericht op m’n voicemail. Ik ben benieuwd wie er geen koffie komt drinken.
Nadat m’n mooie Fuji vorige maand kapot is gevallen heb ik nu een nieuwe camera gekocht. Hij is iets groter dan de vorige, maar heeft dan ook meer megapixels, meer zoom, en meer instellingen om mee te spelen. Dus de volgende keer als ik jullie tref maak ik een mooie foto.
Ik werd net voor een stoplicht aangesproken door een Indiase meneer, die mij meldde dat ik een very lucky man ben. Dat had hij—ongehinderd door haar—op mijn voorhoofd gelezen. Hij vertelde verder dat ik intern misschien niet zo gelukkig was (ik moest inderdaad nodig plassen), en dat ik niet te diep moest nadenken (daar gaat m’n promotie).
Tot slot, het stoplicht was inmiddels twee keer groen geweest, meldde hij me dat er in december drie very lucky things gaan gebeuren. Ik hou u op de hoogte.
Vandaag heb ik, namens Hoveniersbedrijf Van Veen, meegedaan aan het Groot Coevordens Dictee. Dit dictee was georganiseerd door de Rotary Club Coevorden, maar de deelnemers kwamen geenszins allemaal uit de Rotary. Ik trof veel Hesselaars, waaronder m’n tandarts, de notaris en de oud-docent Nederlands van m’n broer.
De tekst was opgesteld door docent een andere oud-docent Nederlands, Jaap Bruijn, en was bepaald niet makkelijk. Zo zaten er woorden in als geïnundeerde landouwen (onder water gezette landstreken), privilegiën (landrechten), procrustusbed (een martelwerktuig), kwinkelerende fitissen (helder zingende zangvogels) en deathmetalmuziek (volgens de Witte Spelling vast death-metalmuziek).
De burgemeester van Coevorden, Bert Bouwmeester, las de tekst voor, naar mijn idee minstens zo goed als Philip Freriks het nationale equivalent presenteert. Het dictee is gewonnen door de Coevorder wethouder van onderwijs, die vijf fouten had. Het gemiddelde was zesentwintig fouten, ik had er zestien (waarvan twee door het niet uitschrijven van telwoorden). Coevorden Huis aan Huis had een reporter ter plaatse, hij schreef ook een uitgebreid verslag.
Ik raak nogal eens dingen kwijt (zoals mijn spiksplinternieuwe iPod, maar daar wil ik het niet eens over hebben). Zo ben ik laatst bij de kapper naast mijn haar een CD met foto’s kwijtgeraakt. Dat van die CD wist ik niet eens, ik had de foto’s al afgedrukt bij de HEMA, en me verder niet al te zeer bekommerd om de CD. Zo niet Mustafa, mijn kapper.
Aan het eind van de bewuste dag, het zal inmiddels zo’n drie maanden geleden zijn, vond hij het schijfje op de leestafel. Omdat hij de naam erop niet kon thuisbrengen, heeft hij eerst eens geprobeerd om de CD in de radio te stoppen. Dat werkte niet. Geïnspireerd door het opschrift “Foto’s HEMA” heeft hij hem toen in zijn computer gestopt, en heeft op de foto’s mij herkend.
Vandaag ben ik weer naar de kapper geweest, en kreeg ik mijn foto’s weer terug. Ik was een beetje bezorgd toen Mustafa vertelde de foto’s bekeken had, maar na inspectie blijken het allemaal heel beschaafde foto’s te zijn. Ik hoop nog dat de iPod op zo’n manier weer opduikt.
Mijn zus Lotte MSN’de deze week of ik toevallig een site wist waar je topografie-kaarten kunt downloaden. Zij moest namelijk oefenen voor haar toets, maar was het oefenvel kwijt (het zal in de familie zitten). Ik heb even geoefend, en kwam meteen bij de ideale site: TopoMania. Je kunt er landen laten aanwijzen, of een hoofdsteden/landendtoets doen. Ik heb meteen zelf ook even geoefend, en kwam tot de schokkende conclusie dat ik zou zakken voor Oost-Europa. Daarom heb ik onder het mom van Lotte overhoren zelf ook even geoefend. U mag mij dus, in ieder geval de komende week, overhoren over Oost-Europa. Ik weet al dat de hoofdstad van Albanië Tirana is, althans dat vertelde een mevrouw in de winkel desgevraagd, toen ik even geen Google bij de hand had.
Tammo 80