Tammo 80

Een beeld kan meer zeggen dan duizend woorden. Kan je nagaan wat 1 minuut, 25 beelden per seconden kunnen zeggen! Daarom hierbij de film van mijn 27e verjaardag:

Gevonden: de volgende Nederlandse bewerking van het liedje Music, music, music (put another nickel in). Het was een succes van het Orkest zonder Naam, de Nederlandse tekst is van Dico van der Meer:

Zet de wereld op z’n kop

Met ‘n opgewekte mop

Geef je bokkepruik een schop met

Music! Music! Music!

Cupido krijgt ons niet klein

Rozengeur en maneschijn

Kunnen ons gestolen zijn voor

Music! Music! Music!

Hola, de pianola speelt kat en muis

Met zorg en pech en dan

Verdwijnt de hele rataplan,

Zet de wereld op z’n kop

Met ‘n opgewekte mop

Monter alle mensen op met

Music! Music! Music!

Héél de wereld ligt in zwijm

Voor ‘t „theme” van Harry Lime

Cithers moeten mode zijn bij

Music! Music! Music!

Spreek je ‘n belastingman,

Weet je dat je dokken kan,

En je „riksies” rink’len dan als

Music! Music! Music!

Hola, de pianola pingpingelt

Van Ta-ra-ra-boem-dié

En vrolijk pingelt alles mee.

Wees geen zure ouwezeur

Met ‘n tweedehands humeur

Jaag je zorgen uit de deur, met

Music! Music! Music!

Bij dezen wens ik alle aardige mensen die ik nog geen vrolijk, succesvol en gezond 2008 heb gewenst een vrolijk, succesvol en gezond 2008. Mijn jaar begon goed, met een feestje bij Imre en Yo-yi, waar rond middernacht het karaoken stopte (goed voornemen voor 2008: niet meer karaoken). Daarna hebben we op het dak het vuurwerk bewonderd.

Op de terugweg door Utrecht mocht ik er nog even getuige van zijn dat een stel jongeren, bij wijze van nieuwjaarsactiviteit, een leeftijdsgenoot in elkaar schopten. Ik zou graag zeggen dat ik adequaat reageerde, door 112 te bellen of in te grijpen, maar ik ben hard doorgefietst naar huis. Goed voornemen: voortaan 112 bellen bij dit soort ellende.

Momenteel beleef ik een typische Nieuwjaarsdag, met erg veel uitslapen, restjes opeten van gisteren, en zelfs wat werken (goed voornemen: harder werken, promoveren). Tot zover dit bericht, dit keer eens zonder clou.

Ik heb, alweer, een alternatieve ideale zaterdag gevonden. Dit keer was ik bij m’n vader, waar achter op het land een stukje ijs lag. Het was niet veel groter dan een gemiddelde Utrechtse achtertuin, maar zeker genoeg om lekker op te glijden. Door ijzel was het ijs bedekt door een dun laagje sneeuwachtig spul. We zijn daarom snel teruggelopen, hebben bezems gehaald en de boel aangeveegd. Na een tijdje kwam er een club andere kinderen aangelopen, en die hebben ook braaf geholpen. Brenda had inmiddels bij haar vader een stel halve noren (houtjes met maar een schaats—per houtje, dat wel) gehaald, die iedereen even heeft geprobeerd. Het lukte Floor het best, zij kon vrijwel zelfstandig blijven staan, en als ik duwde gleed ze als Ard Schenk over het ijs.

Ik heb een type liedje ontdekt, en zoek er alleen nog een naam voor. Het gaat om liedjes waar, metrisch gezien, de eerste regel zich laat zingen op het hele lied. Eventueel mag die regel ook nog omgekeerd worden. Laat ik een paar voorbeelden noemen:

Erg bekend is natuurlijk Toen wij van Rotterdam vertrokken / Vertrokken wij van Rotterdam. In het hoge noorden kennen we Van Veendam noar Olle Pekel / Van Olle Pekel noar Veendam, beroemd geworden in de uitvoering van het bekende duo Johan en Henk. Chuck had in een film nog het voorbeeld Once I had a sweetheart / A sweetheart once I had. Verder heb ik zelf eens bedacht dat het ook werkt op de hit van Wil Tura: Ik ben zo eenzaam zonder jou (en dat 30 keer).

Verdere voorbeelden van dit genre ken ik eigenlijk niet, wat het ontbreken van een naam voor dit genre wel rechtvaardigt. Als iemand een goede suggestie heeft voor een benaming, of meer voorbeelden, hoor ik het graag.

Laat ik snel even een blijere foto bovenaan in m’n weblog zetten. Gisteren was ik een van de eersten op het ijs in het Wilhelminapark. Een paar kinderen die al op het ijs gleden toen ik langsfietste kwamen snel aan wal toen ik ze riep. Ze waren vast bang dat het niet mocht. Maar ik wilde alleen maar even vragen of ze dachten dat het ijs mij zou houden. Dat hebben die kinderen even voor me geprobeerd, door met z’n drieën voor me uit te gaan. Het kraakte wel een beetje, maar uiteindelijk ben ik tot bijna midden op de vijver gekomen! De nevenstaande foto is ook door mijn vriendelijke assistenten in het park genomen.

Ik word oud. Dat mag voor velen niet als een verrassing komen, maar voor mij doet het dat wel. Afgelopen week, op conferentie in Duitsland, kwam ik er achter dat ik vanaf de achterste rij de slides niet meer kan lezen. En dat is erg, want die slides worden geprojecteerd op een bord van 4 bij 4 meter. Mijn buurjongen Péter had een brilletje liggen, en toen ik dat opdeed werd alles me haarscherp duidelijk: ik heb een bril nodig!

Gisterochtend heb ik een bril uitgezocht, die ik begin januari mag ophalen. Verder zal ik in 2008 wel grijs worden van de promotiezorgen. Zie hiernaast een impressie.

Op initiatief van Arthur zijn we vorige maand met alle AiO’s wezen mountainbiken, in de Loonse en Drunense duinen. Dat is een best (om niet te zeggen pest-) end van Utrecht, maar dan heb je ook wel meteen de beste mountainbikeroute van heel Nederland. Met daarnaast een bijzonder aangenaam cafe, De Rustende Jager. Voor dit avontuur zijn we allemaal om acht uur opgestaan, om vervolgens om half tien in de Rustende Jager aan de koffie te zitten. Om tien uur had iedereen z’n (d’r) mountainbike gehuurd, en hadden ook de leken de werking van versnellingen door.

Met Arthur als leider viel het mountainbiken behoorlijk mee, het ergste incident was—dit heb ik helaas alleen van horen zeggen—iemand die tegen een boom fietste. Wat mij het zwaarst viel was het omploegen van de door de Drunense duinen omsloten zandvlakte. Net toen ik het bijna zat was was het rondje af.

Een leuk filmpje, het liedje Fever van Peggy Lee, maar dan uitgevoerd door Rita Moreno en Animal. Waarom heeft dit de hitparade niet gehaald? (En wil iemand dat Spaans even voor me vertalen?)

En dan nu naar de reclame (en nog een muziekje of twee).

Veel mensen denken rond Sinterklaas al aan Kerst. Schande! Ik ga echter graag nog een stapje verder, en heb zaterdag met Brenda de klassieke Sovjet-Nieuwjaarsfilm Ironiya sudby (The Irony of Fate) gekeken. Deze film is in Rusland een echte klassieker, en wordt elk jaar op oudjaarsdag wel door een van de staatzenders uitgezonden. Het verhaal is van het niveau Jan Naarding (waarom heeft deze geweldige toneelvereniging geen website?) of, voor niet-Hesselaars, niveau John Lanting: veel deuren die open en dicht gaan, en veel verwarring. Maar het is ook een echte kerstfilm, compleet met bomen—in Rusland zijn het alleen Nieuwjaarsbomen. Een leuk liedje uit de film is: Если у вас нету тёти (als je geen tante hebt). Ik heb het meteen vertaald, met hulp van Brenda, Olga, Rena en Aleksandra:

Als je geen huis hebt

Kan het ook niet afbranden

En je vrouw kan er niet met een ander vandoor gaan

Als je geen vrouw hebt

Als je geen hond hebt

Kan je buurman hem ook niet vergiftigen

En je zult nooit met een vriend vechten

Als je geen vrienden hebt

Het orkest zwelt aan met bassen

De trompettist blaast op zijn trompet

Bedenk voor jezelf, beslis voor jezelf,

Hebben, of niet hebben.

Als je geen tante hebt

Kan je buurman haar ook niet vergiftigen

En je kunt niet doodgaan

Als je niet leeft

Allemaal ondoordringbare logica. Maar ik loop natuurlijk ver op de tijd vooruit: we moeten eerst nog allemaal Alles is Liefde bekijken (beter dan het origineel).