Ik heb net even een ommetje gemaakt met Brenda, en het kwam heel dicht in de buurt van een ideaal ommetje op een ideale zondag. In de Jaffastraat werden we aangesproken door twee jochies van een jaar of acht:
Hee, jij hebt klompen aan!
Ja, dat klopt
Moet je dan niet in een boerderij wonen?
Ja, maar dat past toch niet in de stad?
Ohja, maar dan ga je toch ergens anders wonen?
Ja, later als ik groot ben misschien.
Je bent toch al groot?
En daar hield het een beetje op een ideaal ommetje te zijn… Gelukkig kwamen we even later, op weg naar de zondagwinkel, Liefke en Machteld tegen in het café waar we langs liepen. En hebben we nog even gezellig een kopje warme chocolademelk gedronken.
Mijn lijstje met dingen die ik vandaag moet doen is overigens:
mama bellen
Sira bellen
Liefkes computer repareren
tentamens nakijken
weblog bijwerken
werkstuk printen
kijken of ik ergens een trekzak kan lenen / huren
banaan eten
Bij het item “weblog bijwerken” hoorde trouwens dat ik ben begonnen met een cursus Russisch, vandaar de titel van dit stukje.
Op de verjaardag van m’n grote zus Lotte vorige week heb ik eens een experimentje gedaan: ik heb een stop-motion filmpje gemaakt met m’n fototoestel. Overigens heeft Chuck onlangs een prijsgewonnen waarmee hij ook dit soort dingen gaat doen, hopelijk iets artistieker.
Hierbij een linkje dat weinig te maken heeft met mijn eigen belevenissen van de afgelopen tijd (in dit geval ben ik daar niet rouwig om): een volledige aflevering van de achteruitrijrace uit de eerste uitzendingen van Te land, ter zee en in de lucht. Mijn favoriete onderdeel uit deze uitzending was de sleepkabelrace. Jammer, die zal nu wel door de arbo verboden zijn.
Afgelopen zaterdag was weer het jaarlijkse Sandwijck-feest. Dit jaar was het thema Carnivàle, naar een Amerikaanse TV-serie. De serie speelt zich af in de jaren ’30, en gaat over de mensen van een rondtrekkende kermis. Veel van die mensen hebben ofwel een lichamelijk afwijking, ofwel bovennatuurlijk gaven, die toen nog veel gangbaarder waren dan tegenwoordig. Zoals elk jaar was Sandwijck compleet omgetoverd, dit keer dus met een kermis in de achtertuin, en de hele binnenboel ingericht in jaren ’30-stijl.
Er waren veel bandjes, die allemaal leuke muziek speelden. En tussendoor draaide Frank oud-gemaakte muziek van de Bonzo Dog Band (waarvan ik nog nooit gehoord had). Buiten speelden bandjes in tenten en op de wagen, en er was ook een crèbakker, die crèpes bakte met likeur erin. We hebben de waarzegsters helaas gemist, maar gelukkig had ik een eigen zigeunervrouwtje mee, met glazen bol. Ook de andere wereld was niet voor ons weggelegd, de engelen pikten steeds andere mensen uit. Misschien zijn we daar nog niet klaar voor.
Als je geen printer hebt moet je je verslagen maar uittypen. Maar wat als je Russisch gestudeerd hebt? Inderdaad, dan heb je een cyrillische typemachine nodig. Deze heb ik dit weekend gekocht van een bijzonder vriendelijke man uit Doorn, wiens vader de machine, model Erika № 12, in de jaren ’60 in de DDR heeft opgepikt. Als je zoiets via marktplaats koopt, moet je het natuurlijk even testen. Maar hoe test je een cyrillische typemachine als je geen Russisch kan lezen? Ik heb hier het volgende op gevonden.
Op internet vond ik een Russisch pangram: в чащах юга жил - был цитрус … — да, но фальшивый экземпляръ! Vrij vertaald: In de bosjes in het zuiden staat een citrusboom. Ja, maar die is nep! Als je deze zin (in het Russisch dus) op een cyrillische typemachine typt, heb je meteen alle letters gehad. Nu restte alleen nog het probleem dat ik geen Russisch kan typen. Op een QWERTY-toetsenbord zou het makkelijk zijn, dan hoef je alleen maar , xfof[ .uf ;bk-,sk wbnhec…—lf, yj afkmibdsq 'rptvgkzh]! te typen (wat ook een pangram is, maar dat terzijde). Enfin, de machine doet het uitstekend, en na een weekendje oefenen kan ik ook al blind cyrillisch typen. Nu nog begrijpen…
Ik was laatst op het SIVO, een internationaal volksdansfestival in Odoorn. Op de gala-avond trad een volksdansclub uit Zweden op, met traditionele volkdansmuziek uit Zweden (hoe toepasselijk). Mensen op de tribune begonnen echter spontaan mee te zingen:
Als je pas getrouwd bent krijg je koekje bij de thee
Suiker op je brood, kind’ren op je schoot
Dit lied was kennelijk bekend, maar niet bij mij. Ik heb er een zoektocht van gemaakt, die tot gisteren niet het gewenste resultaat had: een fatsoenlijke gezongen versie van dit bruiloftslied. Inmiddels is die gevonden, in een versie van de . Alstublieft. En om even te huiveren: het is dit jaar ook een carnavalshit.
Tijdens mijn zoektocht kwam ik er achter dat dit liedje behoorlijk geëvolueerd is: eerst was lever op je brood een traktatie, daarna boter, suiker, en tegenwoordig is pas honing op je brood iets om naar uit te kijken.
Bij het opruimen van m’n computer kwam ik een oud project tegen: een zelfgemaakte level voor Duke Nukem 3D, een van de eerste 3D shoot-’em-ups. Jawel, ook ik heb een tijdje aan first persion shooters gedaan. De level is vooral bedoeld om in een netwerk tegen elkaar te spelen, er zijn geen monsters in aanwezig. De liefhebber mag die er zelf inzetten. Download de level hier.
Gister was op de radio een leuk liedje. En ik zou mij niet zijn als dat liedje vandaag niet in m’n hoofd zat. Maar tot mijn spijt was het grootste deel weggeraakt, en zaten alleen de eerste paar noten paraat in m’n hoofd. En natuurlijk had ik geen idee meer hoe het liedje heette. Dat gebeurt mij wel vaker, in het ergste geval heb ik er zo’n twee jaar over gedaan om te achterhalen dat het om Tom’s Diner van Suzanne Vega ging. Voor dit soort gevallen worden muziekzoekmachines ontwikkeld, bijvoorbeeld YahMuugle, van mij eigen universiteit. Ikzelf heb nog een veel betere zoekmethode: mijn broer Jaap. Ik heb hem het deuntje voorgezongen (en ik was niet echt goed bij stem), en wonder boven wonder wist hij het te herkennen (het is te beluisteren op YouTube gezongen door een amateurgezelschap, altijd nog beter dan ikzelf…).
Vandaag was m’n zwager op bezoek, en die had van vakantie van Samos een prachtige souvenir meegenomen: een Pythagorasbeker. Hieruit drink ik nu een kopje thee. Het leuke van een Pythagorasbeker is dat hij helemaal leegloopt als je hem te vol stopt. Voor een beetje leek is dit al gauw een volslagen raadsel. Om dit raadsel nu eens te ontrafelen heb ik de souvenir snel doormidden gezaagd om onderstaande schematische weergave te maken. Als de beker, zoals links getoond, niet helemaal gevuld is, is er niks aan de hand, het water (of de wijn of thee) blijft in de beker zitten. Doe je de beker echter een tikkeltje voller, dan overstroomt de staander in het midden, en loopt het water er uit. Maar door het hevel-effect blijft het water lopen, net zo lang tot de hele beker leeg is. Zo wordt gulzigheid afgestraft.
Tammo 80
Ik was laatst op het 
