Ik kreeg net een brief van SetPoint, een winkel waar ik twee jaar geleden een broek heb gekocht. De brief was geadresseerd aan Mw. T.J. van Dijkema. Zij willen kennelijk hun adressenbestand updaten:
U bent een van onze gewaardeerde klanten en dat betekent veel voor ons. Om dit in de toekomst nog duidelijker te laten blijken, hebben we enkele veranderingen doorgevoerd die onze prettige relatie verder gaan versterken.
En of ik meteen mijn gegevens wilde invullen op de nieuwe site, waarvoor ik bij besteding vanaf €100 maar liefst €15 euro korting zou krijgen (vraag: als een nieuwe broek €105 zou kosten, krijg ik dan wel korting, waardoor de besteding minder dan €100 zou worden?). Ik hou er niet zo van dat al mijn maten maar bekend worden, uit oogpunt van privacy, en heb de volgende gegevens ingevuld:
Benieuwd of ze in de nieuwe collectie iets hebben voor een stevig gebouwd persoon van 1 meter 60, met T-shirtmaat XS, met extra lange mouwen. Deze fictieve persoon is duidelijk vrij zwaarlijvig, wiens BMI met 47 vrij ver in het rood zit.
Wat doen mensen zoal op zaterdag? Dingen die ik erg geschikt vind voor een zaterdag zijn verhuizen, een kast in elkaar zetten, en wat klussen. En dat is precies wat ik gisteren gedaan heb: ‘s ochtends Franka verhuisd, en ‘s middags een Lundia-kast in elkaar gezet. Die kast paste niet helemaal, dus heb ik hem een beetje gedecoupeerd met mijn decoupeerzaag.
‘s Avonds was ik van zoveel drukke werkzaamheden danig moe (doch voldaan) en ben ik mooi op tijd naar bed gegaan. Te uwer kennisname.
Het is de laatste tijd wat druk met afstuderen en promoties: onlangs is Sander gepromoveerd, donderdag mocht Brenda haar journalistiek-certificaat ophalen, en ook (zelfs) Willem heeft zijn afstudeerpraatje gehouden. Vrijdag was de beurt aan Sira: zij mocht haar bul ophalen in de Janskerk. Ze heeft psychologie gestudeerd, en daar zijn buluitreikingen nogal massaal. Sira zat in de sessie A tot en met E. Het ging op alfabetische volgorde. Vooraf werd nog even aangekondigd dat zo’n buluitreiking niet spannend is: iedereen krijgt gewoon z’n bul, de cijfers zijn al bekend. Groot was dan ook onze verontwaardiging toen Sira werd overgeslagen. Toen mevrouw Ensing als laatste werd aangekondigd hebben we ingegrepen: Machteld is naar de examencommissie gesneld, die gelukkig onderop een grote stapel ook de bul voor Sira hadden liggen.
Vorige week was mijn tante Riek met haar kleindochter (mijn achternicht) Jessica uit Canada op bezoek. In die week moest Jessica zo veel mogelijk van Nederland, en het liefst ook de rest van Europa zien, want zo vaak vlieg je ook weer niet naar de andere kant van de oceaan. Ik heb ze uitgenodigd om ook eens naar het westen te komen, want ze moesten natuurlijk Amsterdam zien. Omdat ik daar redelijk vaak werk, heb ik voorgesteld als gids op te treden.
Dat viel me niet mee. Gelukkig wist ik de Dam redelijk rap te vinden, en op instructies van m’n vader wist ik ook de Kalverstraat te vinden. Van daar zijn we door het Begijnhof richting Rembrandtplein gelopen, waar we wat gegeten hebben. Daarna zijn we met de tram richting Van Goghmuseum gegaan. Daar heb ik mijn favoriete Van Gogh-schilderij vastgesteld: De slaapkamer. Ook Jessica kozen hun favoriet: Jessica De witte boomgaard” en Riek Mand met viooltjes op een tafel.
Later hebben we met veel moeite de Wallen gevonden (ik heb zelfs de weg daarnaartoe moeten vragen, daar kom je in een andere stad niet mee weg). Toen we er eenmaal waren zijn we snel weer weggegaan, met blosjes op de wangen. Onderweg heb ik op het Max Euweplein nog een leuke foto genomen, wat de laatste foto met deze camera ging worden: even verder liet ik mijn camera met de lens op de straatstenen vallen, wat hem noodlottig is geworden.
Inmiddels zitten Riek en Jessica weer in Canada, waar ik ze volgend jaar hoop op te zoeken.
Sinds kort heb ik een nieuwe iPod: een iPod Touch. Ik had het apparaat al een tijdje van Sara te leen, en nu hebben we van iPod gewisseld. Deze iPod Touch, zeg maar een iPhone zonder telefoon, is een stuk groter dan m’n vorige iPod, maar kan ook een stuk meer. Als ik in de buurt van draadloos internet ben, kan ik m’n e-mail erop lezen, m’n nieuwsfeeds erop bekijken, en als het moet zelfs m’n weblog erop bijwerken. Verder kan ik er ook muziekjes op afspelen.
Een nadeel van de nieuwe iPod is dat hij alleen via touchscreen te bedienen is, en dat vind ik lastig als hij in m’n broekzak zit, of aan de beltclip aan m’n riem. Daarom heb ik, met heel veel vriendelijke hulp van een meneer van de werkplaats bij natuurkunde, een plaatje op m’n fiets gemonteerd om de iPod op vast te klikken. Zo kan ik tijdens het fietsen de iPod bedienen, en zien waar ik op druk.
Ik vond de vinding dusdanig inventief dat ik hem eens gepost heb op een forum. Daar stroomden de reacties al gauw binnen: sommigen waren bang dat de elektronica zou lostrillen, anderen betwistten dat (hij zit bij mij in de Fiat al tijden op het dashboard en dat trilt veel harder), en weer anderen waren vooral bang dat hij gestolen zou worden (of een spandoek met de tekst: ik heb een iPod). Ondertussen rakelden ook weer mensen de discussie op of je eigenlijk wel mag telefoneren op de fiets (volgens goed forumgebruik moet minstens de helft van de berichten off topic zijn). Het leukst vond ik de reactie van een zekere Monique: Helemaal geweldig.
Net als anderhalf jaar geleden heb ik een kans gemist om a few rooms, de band van Fouke, live te zien spelen. Dat is jammer, maar gelukkig heb ik de nieuwe CD al wel in huis, dus ik kan naar hartelust luisteren. Bijzonder meldenswaardig aan deze CD is dat ik er een klein stukje heb meegespeeld, als achtergrondkoortje op de accordeon, in het nummer Mephisto’s Grand Theatre. Volgens Fouke was dit nummer al zo raar, dat er zelfs wel een accordeon bij kon. Liefhebbers kunnen de CD online bestellen of beluisteren, of bij mij thuis komen luisteren.
De hond van mijn ouders is op slag beroemd geworden. Enkel door weg te lopen heeft hij verschillende kranten en websites gehaald, waaronder het Dagblad van het Noorden, HalloEmmen.nl, de Krant van Drenthe, dierennieuws.nl, Waterstad FM, tot zelfs de site van Stichting Welzijn Doven Rotterdam en omstreken (die omstreken reiken kennelijk tot in Wachtum). Hij staat zelfs op nog meer sites (Google: bedoelde u: oude, dove hand?). Voor wie geen van de links heeft aangeklikt, hieronder het bericht:
Politie brengt oude, dove hond terug bij baasje
Wachtum – Dankzij surveillerende agenten heeft een familie uit Oosterhesselen haar hond weer terug. De agenten troffen het dier aan nabij de carpoolplaats op de Oosterhesselerweg in Wachtum. De hond droeg een riem met halshand, maar er was geen baasje in de buurt. Aan de halsband zat echter een penning met het adres. De hond, 14 jaar oud en stokdoof, was op een of andere manier de weg kwijtgeraakt. De agenten hebben het dier weer thuisgebracht.
Die hond is dus Lars, de hond van mijn ouders. Hij is sinds kort verhuisd, en loopt daar aan de ketting (aan de stik, maar dat schijnt geen Nederlands te zijn). Hij had zich losgemaakt en was onder de A37 doorgelopen naar een carpoolplaats. Daar zagen de surveillerende agenten hem, met een flink stuk touw achter zich aan. Onder andere omdat ze zich afvroegen of de eigenaar niet per ongeluk in een naburige sloot lag hebben ze Lars gevangen, en toen ook maar thuisgebracht. Inmiddels maken hond en eigenaar het goed.
Ik kwam er laatst tot mijn schrik achter dat in twee van mijn zakdoeken de naam B.B. Bottinga stond geborduurd. Nou ken ik B.B. Bottinga wel, het is mijn stiefoom, maar ik heb hem al een flinke tijd niet gezien, en als ik hem zie, maak ik er geen gewoonte van zijn zakdoeken te stelen, of zelfs maar te lenen. Toch heb ik dus twee zakdoeken die duidelijk van hem zijn.
Een paar week geleden kwam ik B.B. Bottinga tegen, en we zijn samen tot de volgende reconstructie gekomen. Minstens vier jaar geleden heeft hij eens bij mijn vader gelogeerd. Daar zijn waarschijnlijk een paar van zijn zakdoeken bij de was blijven liggen, en bij de zakdoeken van mijn vader beland. Van hem stal (leende) ik vroeger wel eens een schone zakdoek. Natuurlijk is dit geen schone zaak, en ik heb lang geleden mijn leven gebeterd, maar feit is dat ik nu twee zakdoeken heb die mij niet toebehoren.
Ik heb met B.B. Bottinga overlegd hoe we de zaak recht konden zetten. De zakdoeken simpelweg teruggeven leek ons beide na vijf jaar geen goed idee. En aan twee nieuwe zakdoeken met daarin B.B. Bottinga geborduurd is moeilijk te komen: dergelijke naamlabels gaan per honderd. Daarom heb ik nieuwe zakdoeken gekocht, en honderd naamlabels met T.J. Dijkema. Twee van die zakdoeken heb ik gestuurd naar B.B. Bottinga.
Afgelopen vrijdag is Joost getrouwd. Dat wist ik al lang van tevoren, ik was immers zelfs naar het vrijgezellenfeest geweest. Vrijdag was dus de grote dag, en het was een mooi feest. Het huwelijk werd voltrokken in het stadhuis in Groningen, aan de Grote Markt. Gelukkig heeft het stel elkaar het jawoord gegeven (Joost zelfs twee keer), waarna ze tussen de friettent en de verdere marktkramen vertrokken richting receptie.
Op die receptie heb ik het stel even niet kunnen spreken, maar de bruidstaart was heerlijk. Enig nadeel van die taart was dat de decoratieve duifjes die erop zaten niet eetbaar waren (proefondervindelijk vastgesteld). Na de receptie konden we ons gelukkig ergens in Groningen omkleden, omdat op het feest ‘s avonds een smoking gewenst was. Op het feest heb ik eindelijk het bruidspaar gefeliciteerd, en ons cadeau overhandigd. Inmiddels is het stel in Las Vegas, op huwelijksreis. En mijn smoking is weer terug in Achterste Erm.
Vanochtend zat er bij mijn zaterdagkrantje (waarop ik inmiddels een abonnement heb) maar één bijlage, Sport. Terwijl op de voorpagina nog stond wat voor bijzonder interessante berichten er in de andere bijlagen zou staan. Ik heb nog even overwogen de bezorgingsdienst te bellen, maar ik wil toch ook de jongen wiens vakantiebaan dit is niet op z’n vrije zaterdagmiddag terug laten komen.
Gelukkig kwam ik in de stad een NRC-uitdeler tegen, en toen die hoorde wat het geval was gaf hij me spontaan een bijlage uit een van zijn uitdeelkrantjes mee. Normaal vind ik krantenuitdelers in de stad erg vervelend (sorry Esther), maar deze viel dus reuze mee.
Tammo 80