Bij dezen wens ik alle aardige mensen die ik nog geen vrolijk, succesvol en gezond 2008 heb gewenst een vrolijk, succesvol en gezond 2008. Mijn jaar begon goed, met een feestje bij Imre en Yo-yi, waar rond middernacht het karaoken stopte (goed voornemen voor 2008: niet meer karaoken). Daarna hebben we op het dak het vuurwerk bewonderd.
Op de terugweg door Utrecht mocht ik er nog even getuige van zijn dat een stel jongeren, bij wijze van nieuwjaarsactiviteit, een leeftijdsgenoot in elkaar schopten. Ik zou graag zeggen dat ik adequaat reageerde, door 112 te bellen of in te grijpen, maar ik ben hard doorgefietst naar huis. Goed voornemen: voortaan 112 bellen bij dit soort ellende.
Momenteel beleef ik een typische Nieuwjaarsdag, met erg veel uitslapen, restjes opeten van gisteren, en zelfs wat werken (goed voornemen: harder werken, promoveren). Tot zover dit bericht, dit keer eens zonder clou.
Ik heb, alweer, een alternatieve ideale zaterdag gevonden. Dit keer was ik bij m’n vader, waar achter op het land een stukje ijs lag. Het was niet veel groter dan een gemiddelde Utrechtse achtertuin, maar zeker genoeg om lekker op te glijden. Door ijzel was het ijs bedekt door een dun laagje sneeuwachtig spul. We zijn daarom snel teruggelopen, hebben bezems gehaald en de boel aangeveegd. Na een tijdje kwam er een club andere kinderen aangelopen, en die hebben ook braaf geholpen. Brenda had inmiddels bij haar vader een stel halve noren (houtjes met maar een schaats—per houtje, dat wel) gehaald, die iedereen even heeft geprobeerd. Het lukte Floor het best, zij kon vrijwel zelfstandig blijven staan, en als ik duwde gleed ze als Ard Schenk over het ijs.
Laat ik snel even een blijere foto bovenaan in m’n weblog zetten. Gisteren was ik een van de eersten op het ijs in het Wilhelminapark. Een paar kinderen die al op het ijs gleden toen ik langsfietste kwamen snel aan wal toen ik ze riep. Ze waren vast bang dat het niet mocht. Maar ik wilde alleen maar even vragen of ze dachten dat het ijs mij zou houden. Dat hebben die kinderen even voor me geprobeerd, door met z’n drieën voor me uit te gaan. Het kraakte wel een beetje, maar uiteindelijk ben ik tot bijna midden op de vijver gekomen! De nevenstaande foto is ook door mijn vriendelijke assistenten in het park genomen.
Ik word oud. Dat mag voor velen niet als een verrassing komen, maar voor mij doet het dat wel. Afgelopen week, op conferentie in Duitsland, kwam ik er achter dat ik vanaf de achterste rij de slides niet meer kan lezen. En dat is erg, want die slides worden geprojecteerd op een bord van 4 bij 4 meter. Mijn buurjongen Péter had een brilletje liggen, en toen ik dat opdeed werd alles me haarscherp duidelijk: ik heb een bril nodig!
Gisterochtend heb ik een bril uitgezocht, die ik begin januari mag ophalen. Verder zal ik in 2008 wel grijs worden van de promotiezorgen. Zie hiernaast een impressie.
Op initiatief van Arthur zijn we vorige maand met alle AiO’s wezen mountainbiken, in de Loonse en Drunense duinen. Dat is een best (om niet te zeggen pest-) end van Utrecht, maar dan heb je ook wel meteen de beste mountainbikeroute van heel Nederland. Met daarnaast een bijzonder aangenaam cafe, De Rustende Jager. Voor dit avontuur zijn we allemaal om acht uur opgestaan, om vervolgens om half tien in de Rustende Jager aan de koffie te zitten. Om tien uur had iedereen z’n (d’r) mountainbike gehuurd, en hadden ook de leken de werking van versnellingen door.
Met Arthur als leider viel het mountainbiken behoorlijk mee, het ergste incident was—dit heb ik helaas alleen van horen zeggen—iemand die tegen een boom fietste. Wat mij het zwaarst viel was het omploegen van de door de Drunense duinen omsloten zandvlakte. Net toen ik het bijna zat was was het rondje af.
Ik heb net even een ommetje gemaakt met Brenda, en het kwam heel dicht in de buurt van een ideaal ommetje op een ideale zondag. In de Jaffastraat werden we aangesproken door twee jochies van een jaar of acht:
Hee, jij hebt klompen aan!
Ja, dat klopt
Moet je dan niet in een boerderij wonen?
Ja, maar dat past toch niet in de stad?
Ohja, maar dan ga je toch ergens anders wonen?
Ja, later als ik groot ben misschien.
Je bent toch al groot?
En daar hield het een beetje op een ideaal ommetje te zijn… Gelukkig kwamen we even later, op weg naar de zondagwinkel, Liefke en Machteld tegen in het café waar we langs liepen. En hebben we nog even gezellig een kopje warme chocolademelk gedronken.
Mijn lijstje met dingen die ik vandaag moet doen is overigens:
mama bellen
Sira bellen
Liefkes computer repareren
tentamens nakijken
weblog bijwerken
werkstuk printen
kijken of ik ergens een trekzak kan lenen / huren
banaan eten
Bij het item “weblog bijwerken” hoorde trouwens dat ik ben begonnen met een cursus Russisch, vandaar de titel van dit stukje.
Op de verjaardag van m’n grote zus Lotte vorige week heb ik eens een experimentje gedaan: ik heb een stop-motion filmpje gemaakt met m’n fototoestel. Overigens heeft Chuck onlangs een prijsgewonnen waarmee hij ook dit soort dingen gaat doen, hopelijk iets artistieker.
Hierbij een linkje dat weinig te maken heeft met mijn eigen belevenissen van de afgelopen tijd (in dit geval ben ik daar niet rouwig om): een volledige aflevering van de achteruitrijrace uit de eerste uitzendingen van Te land, ter zee en in de lucht. Mijn favoriete onderdeel uit deze uitzending was de sleepkabelrace. Jammer, die zal nu wel door de arbo verboden zijn.
Afgelopen zaterdag was weer het jaarlijkse Sandwijck-feest. Dit jaar was het thema Carnivàle, naar een Amerikaanse TV-serie. De serie speelt zich af in de jaren ’30, en gaat over de mensen van een rondtrekkende kermis. Veel van die mensen hebben ofwel een lichamelijk afwijking, ofwel bovennatuurlijk gaven, die toen nog veel gangbaarder waren dan tegenwoordig. Zoals elk jaar was Sandwijck compleet omgetoverd, dit keer dus met een kermis in de achtertuin, en de hele binnenboel ingericht in jaren ’30-stijl.
Er waren veel bandjes, die allemaal leuke muziek speelden. En tussendoor draaide Frank oud-gemaakte muziek van de Bonzo Dog Band (waarvan ik nog nooit gehoord had). Buiten speelden bandjes in tenten en op de wagen, en er was ook een crèbakker, die crèpes bakte met likeur erin. We hebben de waarzegsters helaas gemist, maar gelukkig had ik een eigen zigeunervrouwtje mee, met glazen bol. Ook de andere wereld was niet voor ons weggelegd, de engelen pikten steeds andere mensen uit. Misschien zijn we daar nog niet klaar voor.
Tammo 80
Ik word oud. Dat mag voor velen niet als een verrassing komen, maar voor mij doet het dat wel. Afgelopen week, op 
Op initiatief van Arthur zijn we vorige maand met 
