Mijn zus Lotte MSN’de deze week of ik toevallig een site wist waar je topografie-kaarten kunt downloaden. Zij moest namelijk oefenen voor haar toets, maar was het oefenvel kwijt (het zal in de familie zitten). Ik heb even geoefend, en kwam meteen bij de ideale site: TopoMania. Je kunt er landen laten aanwijzen, of een hoofdsteden/landendtoets doen. Ik heb meteen zelf ook even geoefend, en kwam tot de schokkende conclusie dat ik zou zakken voor Oost-Europa. Daarom heb ik onder het mom van Lotte overhoren zelf ook even geoefend. U mag mij dus, in ieder geval de komende week, overhoren over Oost-Europa. Ik weet al dat de hoofdstad van Albanië Tirana is, althans dat vertelde een mevrouw in de winkel desgevraagd, toen ik even geen Google bij de hand had.
Ik kreeg net een brief van SetPoint, een winkel waar ik twee jaar geleden een broek heb gekocht. De brief was geadresseerd aan Mw. T.J. van Dijkema. Zij willen kennelijk hun adressenbestand updaten:
U bent een van onze gewaardeerde klanten en dat betekent veel voor ons. Om dit in de toekomst nog duidelijker te laten blijken, hebben we enkele veranderingen doorgevoerd die onze prettige relatie verder gaan versterken.
En of ik meteen mijn gegevens wilde invullen op de nieuwe site, waarvoor ik bij besteding vanaf €100 maar liefst €15 euro korting zou krijgen (vraag: als een nieuwe broek €105 zou kosten, krijg ik dan wel korting, waardoor de besteding minder dan €100 zou worden?). Ik hou er niet zo van dat al mijn maten maar bekend worden, uit oogpunt van privacy, en heb de volgende gegevens ingevuld:
Benieuwd of ze in de nieuwe collectie iets hebben voor een stevig gebouwd persoon van 1 meter 60, met T-shirtmaat XS, met extra lange mouwen. Deze fictieve persoon is duidelijk vrij zwaarlijvig, wiens BMI met 47 vrij ver in het rood zit.
Wat doen mensen zoal op zaterdag? Dingen die ik erg geschikt vind voor een zaterdag zijn verhuizen, een kast in elkaar zetten, en wat klussen. En dat is precies wat ik gisteren gedaan heb: ‘s ochtends Franka verhuisd, en ‘s middags een Lundia-kast in elkaar gezet. Die kast paste niet helemaal, dus heb ik hem een beetje gedecoupeerd met mijn decoupeerzaag.
‘s Avonds was ik van zoveel drukke werkzaamheden danig moe (doch voldaan) en ben ik mooi op tijd naar bed gegaan. Te uwer kennisname.
Het is de laatste tijd wat druk met afstuderen en promoties: onlangs is Sander gepromoveerd, donderdag mocht Brenda haar journalistiek-certificaat ophalen, en ook (zelfs) Willem heeft zijn afstudeerpraatje gehouden. Vrijdag was de beurt aan Sira: zij mocht haar bul ophalen in de Janskerk. Ze heeft psychologie gestudeerd, en daar zijn buluitreikingen nogal massaal. Sira zat in de sessie A tot en met E. Het ging op alfabetische volgorde. Vooraf werd nog even aangekondigd dat zo’n buluitreiking niet spannend is: iedereen krijgt gewoon z’n bul, de cijfers zijn al bekend. Groot was dan ook onze verontwaardiging toen Sira werd overgeslagen. Toen mevrouw Ensing als laatste werd aangekondigd hebben we ingegrepen: Machteld is naar de examencommissie gesneld, die gelukkig onderop een grote stapel ook de bul voor Sira hadden liggen.
Vorige week was mijn tante Riek met haar kleindochter (mijn achternicht) Jessica uit Canada op bezoek. In die week moest Jessica zo veel mogelijk van Nederland, en het liefst ook de rest van Europa zien, want zo vaak vlieg je ook weer niet naar de andere kant van de oceaan. Ik heb ze uitgenodigd om ook eens naar het westen te komen, want ze moesten natuurlijk Amsterdam zien. Omdat ik daar redelijk vaak werk, heb ik voorgesteld als gids op te treden.
Dat viel me niet mee. Gelukkig wist ik de Dam redelijk rap te vinden, en op instructies van m’n vader wist ik ook de Kalverstraat te vinden. Van daar zijn we door het Begijnhof richting Rembrandtplein gelopen, waar we wat gegeten hebben. Daarna zijn we met de tram richting Van Goghmuseum gegaan. Daar heb ik mijn favoriete Van Gogh-schilderij vastgesteld: De slaapkamer. Ook Jessica kozen hun favoriet: Jessica De witte boomgaard” en Riek Mand met viooltjes op een tafel.
Later hebben we met veel moeite de Wallen gevonden (ik heb zelfs de weg daarnaartoe moeten vragen, daar kom je in een andere stad niet mee weg). Toen we er eenmaal waren zijn we snel weer weggegaan, met blosjes op de wangen. Onderweg heb ik op het Max Euweplein nog een leuke foto genomen, wat de laatste foto met deze camera ging worden: even verder liet ik mijn camera met de lens op de straatstenen vallen, wat hem noodlottig is geworden.
Inmiddels zitten Riek en Jessica weer in Canada, waar ik ze volgend jaar hoop op te zoeken.
Tammo 80