Afgelopen zondag ben ik met Brenda, voor het eerst sinds heel lang geleden, bij Rinse en Mirianne langs geweest. En ik had op m’n verjaardag nog wel zo’n mooie verjaardagskaart van ze gekregen. Daarom zijn we, op m’n nieuwe fiets helemaal naar Amersfoort getogen, met het idee om de terugweg per trein af te leggen. Gelukkig blies de voorspelde wind ons in de rug, en mochten we de Amersfoortse berg naar beneden fietsen. Bij Rinse en Mirianne (ik zal ze vaak noemen, want ze willen graag op m’n weblog) hebben we heerlijke zelfgebakken koekjes gegeten (nou ja, door Rinse zelf gebakken, dat is het verschil tussen zelf gebakken en zelfgebakken), en het spel Fluxx gespeeld (dat doe ik met Rinse en Mirianne wel meer). Verder mocht ik van Rinse de Verbondsbox van Van Kooten en De Bie lenen. Met die DVD’s voorop zijn we toch maar teruggefietst, waarbij Rinse en Mirianne een eindje begeleid hebben—Mirianne op d’r nieuwe elektrofiets. Op de terugweg moesten we toch tegen de Amersfoortse berg op, en hadden we tegen, maar dankzij mijn nieuwe fiets viel dat reuze mee.
Jawel, m’n weblog wordt met de dag saaier. Hierbij een stuk code, gebaseerd op dit bericht in een nieuwsgroep. Het geeft een idee wat wij LaTeX–gebruikers moeten doorstaan om bepaalde dingen voor elkaar te krijgen.
Laat ik even zeggen wat ik wilde. Met het pakket hyperref worden verwijzingen aanklikbaar. Nadeel hiervan is dat in de verwijzing hoofdstuk 1 alleen de 1 aanklikbaar wordt. Voor minder geoefende muizers is dit een wat klein klikdoel. Mooier zou het zijn als heel de tekst hoofdstuk 1 een link was. Dat kan met het commando autoref, dat al zit ingebakken in hyperref. Nu moet alleen hyperref zelf het woord figuur bedenken. Dit is weliswaar in te stellen, maar het moet in alle gevallen gelijk zijn. Dat is een nadeel, want soms (aan het begin van een zin) wil je Figuur in plaats van figuur. Hiervoor zou een commando Autoref wel handig zijn.
Na een uur prutsen werkt dat nu, en misschien kan ik iemand anders dat uur besparen. Hierbij de volledige ellende (met veel dank aan Arthur):
\usepackage{textcase}
\newcommand{\titlecase}[1]{\expandafter\MakeTextUppercase#1}
\makeatletter
\DeclareRobustCommand*{\Autoref}{%
\@ifstar{\HyRef@Autoref\@gobbletwo}{\HyRef@Autoref\hyper@@link}%
}
\def\HyRef@Autoref#1#2{%
\begingroup
\Hy@safe@activestrue
\expandafter\HyRef@Autosetref\csname r@#2\endcsname{#2}{#1}%
\endgroup
}
\def\HyRef@Autosetref#1#2#3{% link command, csname, refname
\HyRef@ShowKeysRef{#2}%
\ifcase 0\ifx#1\relax 1\fi\ifx#1\Hy@varioref@undefined 1\fi\relax
\edef\HyRef@thisref{\expandafter\@fourthoffive#1\@empty\@empty\@empty}%
\expandafter\HyRef@testreftype\HyRef@thisref.\\%
\Hy@safe@activesfalse
#3{%
\expandafter\@fifthoffive#1\@empty\@empty\@empty
}{%
\expandafter\@fourthoffive#1\@empty\@empty\@empty
}{%
\expandafter\expandafter%
\expandafter\titlecase\expandafter%
\expandafter%
\HyRef@currentHtag\expandafter\@firstoffive#1\@empty\@empty\@empty\null%
% \HyRef@currentHtag
% \expandafter\@firstoffive#1\@empty\@empty\@empty
% \null
}%
\else
\protect\G@refundefinedtrue
\nfss@text{\reset@font\bfseries ??}%
\@latex@warning{%
Reference `#2' on page \thepage\space undefined%
}%
\fi
}
\makeatother
Net een discussie van ettelijke minuten gehad over de keuze tussen de volgende varianten van de naam van onze promotores:
- Prof.dr. W.H. Gispen (geen spaties tussen titels en voorletters)
- Prof. dr. W.H. Gispen (dunne spatie tussen titels, geen spatie tussen voorletters)
- Prof. dr. W. H. Gispen (dunne spaties tussen titels en voorletters)
- Prof. dr. W. H. Gispen (hele spatie tussen titels, dunne spatie tussen voorletters)
- Prof. dr. W. H. Gispen (hele spaties tussen titels en voorletters)
Ik kies in mijn proefschrift (dat pas over een hele tijd verschijnt, deze kwestie gaat over pagina 0) voor de derde variant, Sander en Arthur vonden de vierde geschikter, en de universiteit schrijft in het promotiereglement de eerste variant voor. De tweede variant heb ik een keer per ongeluk aangeraden aan Erik. Ik denk niet dat iemand het in z’n hoofd haalt om de laatste variant te gebruiken. Zie ook het advies van taaladvies.net (van de Nederlandse Taalunie).
Overigens een opmerking over halve spaties: in LaTeX krijg je deze met het commando \, (backslash komma) en in HTML met   (en in Word met Alt-Control-Spatie, maar wie gebruikt er nou nog Word).
Update: ik kan in een heel stuk over spaties natuurlijk de site www.spatiegebruik.nl niet onvermeld laten, hoewel die hier niks over zegt. Die site zou eigenlijk www.spatiegebruikinsamenstellingen.nl moeten heten, maar dat bekt weer niet lekker.
Van Vincent mocht ik een mooie CD lenen van Pete Seeger, beroemd van onder andere Turn, turn, turn! en Where have all the flowers gone? (bekender als Sag’ mir wo die Blumen sind, hij schijnt het uit het Oekraiens vertaald te hebben). Verder is Pete Seeger bekend van het lied If I had a hammer, bekend natuurlijk in de uitvoering van Trrrrrini Lopez. Over dit lied had Seeger op zijn CD een nogal filosofisch verhaaltje, dat ik graag even wil laten horen. Bij deze.
Toen ik vannacht om vier uur m’n ogen een heel klein stukje open deed, zag ik in het pikkedonker de contouren een paar kleren die aan de muur hangen. Ik herkende er heel duidelijk een gezicht in. Bovendien bedacht ik vannacht al dat ik me niet kon voorstellen dat ik overdag dat gezicht er niet in zou herkennen, terwijl dat dus wel het geval is. Dat wil zeggen, het is wel het geval dat ik er geen gezicht in herken, ondanks dat ik me dat niet kon voorstellen. Dit ter verheldering.
Hetzelfde doet zich soms voor met wolken, die ineens op een eend lijken, of een krokodil, maar daar is de verzachtende omstandigheid dat de wolken ook daadwerkelijk van vorm veranderen.
Update: Arthur herkent Darth Vader.
Ik heb geen tv. Normaal heb ik daar weinig problemen mee, maar gisteren waren Sascha en Jeroen op bezoek, en Sascha wilde erg graag voetbal kijken. Omdat het kijken op internet maar één beeldje per seconde opleverde, en ik het niet helemaal gepast vond om met vier man ergens onverwacht op bezoek te komen, zijn we met z’n vieren naar café De Windhoek om de hoek gegaan. Daar was nog een eersterangs plaatsje voor ons vrij, en we hebben in een sfeervolle entourage de klinkende overwinning gevierd (ik probeer een stijl te imiteren, maar dat lukt niet al te best). Ik ben benieuwd of Sascha nog zo enthousiast is als Nederland komende zaterdag het Russische team in mootjes hakt. (Voetbal brengt het beste in mensen boven.)
Dit bericht had ik ongeveer een jaar geleden willen typen, maar toen is het er (volgens mij) niet van gekomen. In Brenda’s oude huis was de elektriciteit door de huisbaas zelf aangelegd. In het trappenhuis was er een wat typische schakeling, die ik door proberen heb uitgevogeld. Boven en onder aan de trap zat een lichtschakelaar, die allebei de lamp in het trappenhuis bedienden. Een typische schakeling hiervoor lijkt mij de hotelschakeling, zoals hieronder is te proberen.
Bij het aanleggen was echter iets mis gegaan, en daardoor is het de volgende schakeling geworden:
Gevolg is dat het knap lastig is om het licht uit te doen als het eenmaal aan staat.
Eergisteren ben ik naar De Laatste Show van Amuze geweest. Deze musical, geïnspireerd op A prairie home companion, ging over de laatste uitzending van een lokaal country-radiostation. Dit leverde mooie nummers op, bijvoorbeeld van de DeZurik sisters, een stel jodelende countryzangeresjes. Maar ook bijvoorbeeld het nummer “16 tons” van Tennessee Ernie Ford. Net als eerdere shows van Amuze was deze show erg leuk om naar te kijken, ook om de leuke lokatie (een anti-kraakhal in Overvecht). Deze voorstelling was wat mij betreft de leukste van Amuze tot dusver (ik heb nu zeven voorstellingen gezien), en daarom ben ik gisteravond meteen nog een keer gaan kijken, nu met Brenda. Zij vond het gelukkig ook leuk, het Joop-van-den-Endegehalte was niet te hoog (daarom noemt Amuze het zelf ook liever muziektheater).
Na afloop zijn we met een clubje (Guido, Virpi, Peter en Natascha) nog even naar het Midzomergrachtfestival gegaan, waar we nog tot redelijk diep in de nacht in een overwegend foute homotent gezeten. Leuk om een (één) keer geweest te zijn.
Een conversatie van een minuut geleden (let op mijn didactisch verantwoorde antwoorden):
Is het voltooid deelwoord van filmen met een d of met een t?
Zit de m wel of niet in ‘t fmokschmip?
Oh ja, met een d, van het gefilmde filmpje. Maar het ziet er zo raar uit, zo’n d na een p…
Een p???
Oh ja…
Toen ik net met Brenda een brief aan het posten was, kwamen we op het idee om eens een eindje te gaan fietsen. En toen we toch bij Fouke en Carolien langsfietsten, leek het ons een experiment waard om erachter te komen hoe zij zouden reageren als we tijdens het voetbal onverwacht op visite kwamen (tijdens dat soort experimenten leer je je echte vrienden kennen). Ze vonden het gelukkig niet heel erg, en er waren zelfs Pringles in huis. We mogen wel zeggen dat de stemming er goed in zat. Mede daardoor heeft Nederland, met aan de leiding mijn oud-buurtgenoot Marco van Basten, met een bijna (maar net niet) vernederende overwinning gewonnen. Op de terugweg bleek de Amsterdamsestraatweg volledig op z’n kop te staan, er was zelfs met mijn nieuwe bel geen doorkomen aan.
We beraden ons nog op waar we de volgende wedstrijd gaan kijken.
Tammo 80