Tammo 80Ik had het liedje “Elise et moi” van Pierre Groscolas ineens in m’n hoofd. Daarbij vond ik een mooi filmpje. Misschien juist voor mensen zonder boxjes leuk om te zien. Ik vroeg me af wat de dame op de achtergrond voor acteeraanwijzingen heeft gekregen.
Dit weekend werd ik door mijn stiefoma gewezen op het bestaan van de film Jonathan Livingston Seagull. Het boek uit 1970 gaat over een zeemeeuw. Op internet zijn veel gedenkwaardige citaten uit het boek te vinden, zoals: “The gull sees farthest who flies highest.”
De filmbewerking van het boek bestaat uit nagesynchroniseerde beelden van echte zeemeeuwen. En veel zonsondergangen. En dat dik anderhalf uur lang. De liefhebber mag hem gerust een keer komen kijken, dan ga ik een boek lezen. Wat wel de moeite waard is, is de soundtrack van de film, van Neil Diamond. Deze zit ik momenteel te beluisteren, en hij klinkt vrij aangenaam, en in ieder geval ontspannend. Het schijnt dat in de jaren zeventig haast iedereen deze elpee in huis had (naast Hotel California natuurlijk).
Update: Vincent vertelde dat hij op de middelbare school bij Engels het hoorspel heeft moeten luisteren. Dus nagesynchroniseerde meeuwen, zonder meeuwen…
Dit had ik veel eerder op m’n weblog moeten zetten. Het merk stofzuigerzakken dat er in mijn stofzuiger moet is Tristar, met typenummer W7-52754/HQ2 (geeignet für HOLLAND ELECTRO MACKI 1400, CI I2 >> C114).
Vanavond heb ik weer eens het woordenboekspel gespeeld. Hieronder een stel woorden en mogelijke betekenissen. Oplossingen mogen gemaild worden.
harceren
hedsjra
vaakluizen
rietpeer
murik
Ik ben benieuwd naar uw antwoorden.
Update: Volle punten voor mama (hoewel ik er misschien bij had moeten zeggen dat op internet opzoeken tijdens het spel niet is toegestaan).
Zo zie je 1 Corinthiërs 13 nooit, zo zie je ‘m twee keer in de week. Ik ben woensdag met Brenda naar de theatervoorstelling Bezoek van een Dame (Der Besuch der alten Dame van Dürrenmatt) geweest. Het was een erg mooi toneelstuk, dat bovendien nog goed opgevoerd werd. Ik ben niet zo goed in het bespreken van toneelstukken, dus dat zal ik maar laten. Als ambassadeur van het Jongeren Uitbureau had ik daar ook altijd moeite mee, maar dat terzijde. Laat ik het erop houden dat het een stuk leuker was dan een leuke film. En het toneelstuk eindigt met een moord en een lezing uit de bijbel, 1 Corinthiërs 13.
Het is een beetje confronterend dat er alweer een vriendin van me is getrouwd (slechts één link, Pauline is zelfs al getrouwd voordat ik dit weblog begon). Franka gaf in Eindhoven het ja-woord aan haar vriend, in een heel bijzondere kerkdienst. Een beetje in mijn stijl was ik een half uur te laat (door een file waar ik niks aan kon doen), maar gelukkig was een van de getuigen ook een kwartier te laat, waardoor ik slechts een kwartier gemist heb. In de evangelisch-katholieke dienst kwamen voor mij slechts een paar bekende voor. Bekend was onder andere de bijbellezing over geloof, hoop en liefde (1 Corinthiërs 13, ook bekend van het gelijknamige nummer van Johan en Henk—daar heb je ze weer). Verder was het laatste nummer van de kerkdienst me wel bekend: Lang zullen ze leven (waarbij ik voor het eerst een pastoor op de kansel Hiep, hiep hiep! heb horen zingen).
Het feest begon ‘s avonds echt, met een maaltijd en een mooi feest. Daar werd zowaar echt gedanst! Franka en haar man openden de dans met een verbluffend uitgevoerde foxtrot, waarna ik ook nog een dansje heb gewaagd (met Marieke nog wel). Opmerkelijk was ook de erehaag van rubberen roleplaying-zwaarden. De bruidstaart is overigens aangesneden met een echte sabel!