Tammo 80

Het is een beetje confronterend dat er alweer een vriendin van me is getrouwd (slechts één link, Pauline is zelfs al getrouwd voordat ik dit weblog begon). Franka gaf in Eindhoven het ja-woord aan haar vriend, in een heel bijzondere kerkdienst. Een beetje in mijn stijl was ik een half uur te laat (door een file waar ik niks aan kon doen), maar gelukkig was een van de getuigen ook een kwartier te laat, waardoor ik slechts een kwartier gemist heb. In de evangelisch-katholieke dienst kwamen voor mij slechts een paar bekende voor. Bekend was onder andere de bijbellezing over geloof, hoop en liefde (1 Corinthiërs 13, ook bekend van het gelijknamige nummer van Johan en Henk—daar heb je ze weer). Verder was het laatste nummer van de kerkdienst me wel bekend: Lang zullen ze leven (waarbij ik voor het eerst een pastoor op de kansel Hiep, hiep hiep! heb horen zingen).

Het feest begon ‘s avonds echt, met een maaltijd en een mooi feest. Daar werd zowaar echt gedanst! Franka en haar man openden de dans met een verbluffend uitgevoerde foxtrot, waarna ik ook nog een dansje heb gewaagd (met Marieke nog wel). Opmerkelijk was ook de erehaag van rubberen roleplaying-zwaarden. De bruidstaart is overigens aangesneden met een echte sabel!