Tammo 80

Het vordert gestaag met het werk waar me mee bezig zijn. Eergister heb ik nog wat plaatjes gemaakt voor het artikel waar we aan werken. Dat valt nog niet mee, na elke print is er wel iets mis, en dan moet ik het volledige experiment overdoen. Maar goed, er ligt nu een stapel figuren, en het lijkt erop dat we allemaal blij zijn (dat is lichtelijk in strijd met een experimentje van vanmiddag waaruit zou blijken dat een bepaalde parameter met een factor 100 vermenigvuldigd kan worden zonder noemenswaardige invloed te hebben op de uitkomst).

Het ritme hier is vrij gestaag, en daarom dacht ik wel te kunnen volstaan met één berichtje voor zo ongeveer drie dagen, het kan meer zijn. ‘s Ochtends sta ik rond achten op, ik douch me dan en ga – na me aangekleed te hebben – naar beneden, om daar in de keuken, bij het geluid van KYW News Radio, een bakje cornflakes (the breakfast of champions) te nuttigen. Dat radiostation zendt de hele dag hetzelfde uit, dus de rest van de dag probeer ik er niet naar te luisteren. Tijdens het werk, op mijn slaap- en werkkamer, luister ik naar een oldies radiostation, waarop het liedje Oh how happy momenteel populair is.

Zo rond twaalven meldt Bram meestal dat het lunchtijd is, en dan bak ik meestal een eitje, soms met bacon. Tijdens de lunch bespreken we wat er de rest van de dag gedaan wordt, en dat doen we dan. Bram heeft meestal wel een idee voor een geinig experiment, en ik ben soms koppig genoeg om in een of andere zaak m’n gelijk te willen bewijzen met een tijdrovend experiment (ik heb natuurlijk altijd gelijk).

Ons standaard avondmaal is nu het nog enigszins fatsoenlijk weer is iets van de grill. Bram heeft een diepvries vol vlees, en hij heeft een manier gevonden om dat bevroren op de grill te gooien, en gaar er weer vanaf. Ondertussen maak ik aardappels (die hier door een misverstand in de koelkast bewaard worden) en groenten uit de diepvries. Bij het eten gaat er haast elke dag wel een fles wijn door (Liebfraumilch), en dat bevalt me wel prima. Ik hoor een hoop geschiedenis, en mooie avonturen van m’n gastheer. Als er dan nog tijd is doe ik nog snel een experimentje, maar meestal is het dan al zo ongeveer bedtijd.

Vanaf vandaag is mijn spiksplinternieuwe iBook (ongeveer een half jaar oud) verouderd. Er is een nieuwe versie op de markt gekomen, die maar liefst 250 MHz sneller is. En dat is nog niet het ergste, hij is ook nog eens zo’n 200 euro goedkoper!

Vanavond ben ik met mijn gastheer naar de jaarlijkse Indonesische rijsttafel van de Nederlandse vereniging van Philadelpha geweest (voluit: de Netherlands-American Association of the Delaware Valley). Op mijn initiatief hebben we de trein / subway genomen, want het was helemaal in het centrum, en het is daar nogal lastig rijden. We werden vriendelijk ontvangen door de organisator, ene Sicco (die z’n naam hier dus niet echt mee heeft). Daarna heb ik even staan praten met een mevrouw die hier Nederlandse bloembollen importeert, en toen geraakte ik in gesprek met Jeff. Met hem en zijn gezelschap, Lynne en Nicole, heb ik verder de avond doorgebracht, terwijl Bram een meneer met een baard had gevonden om politieke discussies mee te voeren.

Mijn tafelgenoten vonden het nogal raar dat ik bij dit etentje was: waarom zou ik hier Nederlanders willen ontmoeten, terwijl ik er thuis zat zie? Hier kon ik mij wel in vinden, en ik ben dan ook blij dat Lynne, Jeff en Nicole geen Nederlanders waren, ze hebben slechts een beperkte hoeveelheid Nederlandse voorouders. Lynne komt zelfs uit Schotland, en was ook ‘slechts op bezoek’. Jeff is zo Amerikaans als maar kan, hij zit/zat zelfs in ‘t leger, en is nu docent Engels aan een school voor VSO-AMLK (voortgezet speciaal onderwijs voor Amerikaanse moeilijk lerende kinderen). De twee dames doen farmaceutisch onderzoek, en vermoorden stelselmatig muizen. Genoeg stof dus voor een interessant gesprek.

Ik heb een gezellige avond gehad, en heb ook nog heerlijk gegeten. Een prima avondbesteding!

Mijn gastheer nodigde me uit om een concert van de Philadelphia Singers bij te wonen. Dit aanbod nam ik natuurlijk graag aan, zelfs al ben ik niet zo goed op de hoogte van klassieke muziek. Het concert van gisteravond was getiteld: “Renaissance Glories”, en met een omschrijving als “Transport yourself to an oasis of sonic calm and let the glorious sounds of the Renaissance wash over you” deed het mij niet erg professioneel aan. Het tegendeel was waar!

Een groep van 16 professionele zangers bracht 6 werken ten gehore, waaronder twee complete missen. Overeenkomst tussen deze stukken was, behalve hun periode, de counterpoint (in het Nederlands contrapunt, bedankt Alex), een muziekstijl waarin een paar stemmen verschillende melodieën zingen. Omdat ik al verwachtte dat dit voor mij niet makkelijk te volgen zou zijn, heb ik spiekbriefjes uitgeprint van If ye love me, O magnum mysterium en Vidi aquam. Deze hielpen een hoop bij het volgen van de muziek, deze truuk ga ik eens vaker toepassen. Bovendien kan de geachte lezer, als hij bladmuziek kan lezen, de muziek die ik gisteren gehoord heb reconstrueren. Dat hij het niveau van giseravond zal benaderen is wel hoogst onwaarschijnlijk.

Dit concert vond plaats in de kerk van de heilige drie-eenheid, midden in Philadelphia. Het was nog een forse uitdaging om daar met de auto te komen, maar uiteindelijk waren we er toch maar vijf minuten te laat (waardoor ik “If ye love me” heb gemist).

In veel opzichten verschilt het Amerika dat ik tot nu toe heb gezien niet zo bar veel van Utrecht. Er zijn huizen, mensen gaan naar hun werk, en af en toe naar de winkel. In huis is hier het meeste net als in Nederland 40 jaar geleden, compleet met bloemetjesbehang. Wel heel Amerikaans is het natuurlijk dat de wc in de badkamer staat (vandaar ‘bathroom’). Een supercool detail van dit huis is het afvoerputje in de keuken: je hoeft niet bang te zijn om prut in de afvoer te laten stromen. Als je namelijk op een knopje drukt, gaat er een elektrisch hakselmolentje onder het putje draaien, dat al je prut fijnmaalt.

Ik snap de verkeersregels hier nog niet helemaal. Op kruispunten staat op elke hoek een stopbord. Iedereen moet daar stoppen, en dan moet je zelf maar zien wie er als eerste weer gaat rijden (meestal ik dus). Filosofie achter deze methode is dat je bij een eventuele botsing tenminste langzaam rijdt. Een andere curiositeit is het “Peds Xing” bord. Na enig nadenken bedacht ik dat dat waarschijnlijk “Pedestrian crossing” betekent. Een soort rebus onderweg dus.

Na het eten vanavond hebben we naar het derde en laatste Presidentiële debat alhier. Niet om mijn stem te bepalen, want die heb ik niet, en ook niet om die van mijn gastheer te bepalen, want die staat al vast. Het was wel erg aardig om live het debat op tv te zien. Beide kandidaten hadden met sommige vragen nogal moeite en stonden te stotteren (Bush meer dan Kerry). Inhoudelijk was het allemaal aardig wat ze zeiden, maar belangrijker is volgens mij wat ze niet zeiden. Jammer dat ik dat niet gehoord heb. Qua vorm was het soms tenenkrommend hoe ze beiden soms volstrekt niet op de vraag ingingen. Bush over een probleem hoe hij het uitkeringenstelsel ging behandelen: een uiteenzetting over zijn plan om het onderwijs te hervormen. Als winnaar van dit debat zou ik Kerry naar voren schuiven, hij kan duidelijk beter praten, en aan inhoud zijn ze niet echt toegekomen.

Geinig is trouwens hoe beide kandidaten de feiten achter het debat nogmaals in hun voordeel proberen te verdraaien: Bush’s site, met alle onzin die Kerry uitkraamde, en Kerry’s site, met alle onzin die Bush uitkraamde. Niet veel zinnigs gezegd dus.

Rob, een van m’n trouwe lezers momenteel, mailde dat ik erg achter lag. Z’n redenering: nouja je zult het wel druk hebben, natuurlijk erg paradoxaal, als het druk is heb je veel om erop te zetten maar heb je er geen tijd voor en vice versa.

De oorzaak voor de korte radiostilte (maar liefst twee dagen!) is het vice versa gedeelte: ik heb niet zo bijzonder veel te melden. De afgelopen dagen heb ik hard gewerkt aan het project, en we zijn een goed end verder gekomen. Er is nu een oplossing tegen negatieve volumes, en dat was een groot probleem in het model. Nu kan ik, met deze oplossing, een hoop eerder werk opnieuw doen, omdat daarbij de veranderingen die we gemaakt hebben in acht genomen dienen te worden. Klinkt professioneel hè?

Als afleiding van het werk kan ik uit het raam kijken, waar over het dak regelmatig eekhoorns lopen (mijn hart maakt al geen sprongetje meer als ik er een zie, zoveel lopen er hier). Op straat rijdt twee keer per dag een schoolbus, en af en toe komen er mensen voorbijsnelwandelen, wat er erg koddig uitziet. Maar vooral probeer ik dus hard te werken. Ter illustratie dus maar een foto van m’n vernieuwde werkplek:

Wat ik wel kan melden is dat het gezellige dagen waren. We hebben maandag opnieuw van de grill gegeten, met wederom aardappels. Die kwamen niet op, dus ik heb ze dinsdag als lunch opgebakken, bij een stuk toast met bacon & eggs. In het geheel geen slechte lunch. ‘s Avonds heeft Bram zijn specialiteit klaargemaakt: een appelpannenkoek van ten minste 3 centimeter dik. Eén pannenkoek, voldoende voor twee man. We hebben ons aan het wijnadvies gehouden: bij wit vlees (zondag) witte wijn, bij rood vlees (maandag) rode wijn, en omdat een pannenkoek ook redelijk wit is, ook daar witte wijn. Vanavond hebben we een pizza van Costas besteld, waar we met z’n tweeën van gegeten hebben.

Vandaag, zondag, heb ik eens een gewone werkdag gehouden, deels om de vakantie-uitjes van de afgelopen week wat te compenseren. Wel ben ik vanochtend – te fiets – naar de winkel gegaan om “Real American” koekjes te halen. Bij de winkel heb ik aan een stel boy scouts gevraagd waar ik m’n fiets kon parkeren, want er zijn uiteraard geen fietsenrekken. Wel een hek gelukkig. Het slot van de fiets (die minstens twee keer zo oud is als ik) was wat verroest, dus ik heb hem op goed vertrouwen gestald. En hij stond er even later nog. De winkel is net als een Nederlandse winkel, alleen met heel veel andere spullen. De diepvriesafdeling is aanzienlijk groter, en ook de kant-en-klaarafdeling is ruimer gesorteerd. Het viel me op dat de chocolate chip koekjes moeilijk te vinden zijn, en er is maar één soort. Met maar liefst twee rollen in een pak (heel ongunstig, want die zijn nu dus op). Handig is dat je aan de kassa met een credit card kunt betalen, dus ik hoef geen geld meer te wisselen.

Vanavond hebben we een dikke kip van de grill gegeten, met daarbij aardappelpuree en peultjes. Ik denk dat ik nu wel een echte Nederlander ben: ik heb vandaag aardappels gegeten en ben op klompen op een opoefiets naar de winkel gereden. Op zondag, dat wel.

Na mijn fietsavontuur gisteren wilde ik m’n dag toch nog aan wat serieuze toeristenbezigheden besteden. Bram had nog een boekje liggen over Philadelphia: Frommer’s 1987-1988 Guide to Philadelphia. Gewapend met dat boekje ben ik op het treintje richting stad gestapt, om daarna in de subway over te stappen. In de subway zat ik voor iemand met een zodanig overgewichtprobleem dat ik niet ontspannen achterover kon leunen zonder haar te raken. Toen er ook nog zo iemand naast me kwam zitten voelde ik me enigszins bekneld, maar gelukkig stond hij / zij (geen idee) op toen ik eruit wilde. Ik merkte overigens dat naarmate we dichter in het centrum kwamen, de bevolking steeds zwarter werd. Procentueel gezien natuurlijk.

Het grappige van de subway is – de naam zegt het al – dat het ding onder de grond ligt. Van een fatsoenlijk uitzicht kun je dus niet spreken. Mijn entree in het centrum van Philadelphia geschiedde dus via de trappen van een metrostation, midden op de stoep. Er wordt wel eens gezegd dat eerste indrukken blijven hangen, en dat zal zeker het geval zijn voor mijn eerste indruk van Philadelphia. Het was bovenaan het trappetje een enorm kabaal, en toen ik op de stoep was bleek ik midden in een drumband beland te zijn. Bovenop het geluid van een grote stad alleen al gaf dat dus een behoorlijk rumoer, en het eerste dat ik gedaan heb is maar eens uit de optocht te stappen. Het tweede dat ik deed was een foto maken van die optocht:

Ik ben maar gewoon wat gaan wandelen op ‘Market Street’, zoals meneer Frommer me dat aanried, en kwam vanzelf bij het belangrijkste toeristencentrum uit. Een klein stukje Philadelphiaanse geschiedenis: de Declaration of Independence werd hier (of hier in de buurt) ondertekend door enkele belangrijke lieden, onder wie Benjamin Franklin en George Washington. Als ik had gewild had ik nog in de rij kunnen staan om de pennenhouder te bezichtigen die is gebruikt om de pen te houden waarmee deze is ondertekend. Gelukkig is er ook een website van. Hetzelfde geldt voor de Liberty Bell, die ik slechts van een afstandje gezien heb.

Wat heb ik wel gedaan? Wel, ik heb rondgelopen langs de oude gebouwen waar de historische gebeurtenissen hebben plaatsgevonden (voorzover ik niet werd tegengehouden door agenten), en heb uitgerust in een park daarachter, naast een standbeeld van een onbekende man, en waar het dus erg rustig was. Daarna ben ik nog even door het centrum gekuierd, door Chinatown gelopen, en kwam toevallig bij de volgende attractie uit. Dat was de Christ Church Burial Ground, het kerkhof waar onder andere Benjamin Franklin begraven is. Op de muur hangt een plaquette met zijn epitaaf, dat hij volgens z’n testament niet op z’n graf wilde hebben (hij had het voor de lol geschreven):

The Body of B. Franklin, Printer, Like the Cover of an old Book, Its Contents turn out And Stript of its Lettering & Guilding Lies here.  Food for Worms. For, it will as he believed appear once more In a new and more elegant Edition corrected and improved By the Author.

Franklin was ook de auteur van de Poor Richard’s Almanac, een boekje met allerhand wijsheden. Een van die wijsheden is “A penny saved is a penny earned”. Dat veel mensen deze wijsheid verkeerd hebben begrepen moge blijken uit de vele penny’s die ze op Franklins graf hebben gegooid. Ik heb trouwens in Philadelphia twee cent op straat gevonden, en zal wel een echte Nederlander zijn door die te hebben opgepakt.

Bij de begraafplaats kwam ik terecht in een groep mensen die onder leiding van een National Park Ranger een rondleiding aan het doen waren, en ik heb het laatste stukje even meegelopen. De rondleiding ging over de Underground Railroad, een antislavernijbeweging van vroeger. Hier heb ik niet veel over gehoord, de rondleiding was al zo’n beetje ten einde, maar misschien kan ik hem later nog eens meelopen.

Op weg naar “huis” ben ik nog even gestopt in Unversity City, om even te kijken op het centrale universiteitsplein. Dat is precies zoals het in films is, en dus precies zoals het hoort te zijn. ‘s Avonds heb ik met Bram buiten gegeten, steaks van de grill (waarschijnlijk de laatste dag van het jaar om buiten te eten).

Gisterochtend heb ik, om mijn oriëntatiegevoel in de buurt te vergroten, een eindje gefietst. Er stonden in de garage nog twee fietsen die rond 1960 met de boot zijn overgekomen naar Amerika, en volgens mij sindsdien amper gebruikt zijn. Prima fietsen dus! Ik had met Gerrit Jan al wat geoefend in richtinggevoel, maar blijkbaar is dat niet echt geslaagd. Ik ben begonnen met een rondje om Haverford College, een enorm terrein met zelfs een eigen campus. Toen kwam ik terecht op een vrij grote weg, en ben ik maar omgekeerd omdat dat toch niet echt comfortabel fietste. Uiteindelijk heb ik gewoon een standaard rondje gefietst, naar Lancaster Pike, tot in Bryn Mawr, waar de supermarkt, de Thai, en de pizzatent gehuisvest zijn (handig om te weten voor later). Volgens mij mag je hier op de straat fietsen, want ik ben terwijl ik dat deed niet aangehouden door de twee agenten die me inhaalden. Zeker weet ik het niet, want Brams verklaring was dat die agenten wel andere prioriteiten zouden hebben.