Tammo 80

Vandaag, zondag, heb ik eens een gewone werkdag gehouden, deels om de vakantie-uitjes van de afgelopen week wat te compenseren. Wel ben ik vanochtend – te fiets – naar de winkel gegaan om “Real American” koekjes te halen. Bij de winkel heb ik aan een stel boy scouts gevraagd waar ik m’n fiets kon parkeren, want er zijn uiteraard geen fietsenrekken. Wel een hek gelukkig. Het slot van de fiets (die minstens twee keer zo oud is als ik) was wat verroest, dus ik heb hem op goed vertrouwen gestald. En hij stond er even later nog. De winkel is net als een Nederlandse winkel, alleen met heel veel andere spullen. De diepvriesafdeling is aanzienlijk groter, en ook de kant-en-klaarafdeling is ruimer gesorteerd. Het viel me op dat de chocolate chip koekjes moeilijk te vinden zijn, en er is maar één soort. Met maar liefst twee rollen in een pak (heel ongunstig, want die zijn nu dus op). Handig is dat je aan de kassa met een credit card kunt betalen, dus ik hoef geen geld meer te wisselen.

Vanavond hebben we een dikke kip van de grill gegeten, met daarbij aardappelpuree en peultjes. Ik denk dat ik nu wel een echte Nederlander ben: ik heb vandaag aardappels gegeten en ben op klompen op een opoefiets naar de winkel gereden. Op zondag, dat wel.