Tammo 80

Mijn gastheer nodigde me uit om een concert van de Philadelphia Singers bij te wonen. Dit aanbod nam ik natuurlijk graag aan, zelfs al ben ik niet zo goed op de hoogte van klassieke muziek. Het concert van gisteravond was getiteld: “Renaissance Glories”, en met een omschrijving als “Transport yourself to an oasis of sonic calm and let the glorious sounds of the Renaissance wash over you” deed het mij niet erg professioneel aan. Het tegendeel was waar!

Een groep van 16 professionele zangers bracht 6 werken ten gehore, waaronder twee complete missen. Overeenkomst tussen deze stukken was, behalve hun periode, de counterpoint (in het Nederlands contrapunt, bedankt Alex), een muziekstijl waarin een paar stemmen verschillende melodieën zingen. Omdat ik al verwachtte dat dit voor mij niet makkelijk te volgen zou zijn, heb ik spiekbriefjes uitgeprint van If ye love me, O magnum mysterium en Vidi aquam. Deze hielpen een hoop bij het volgen van de muziek, deze truuk ga ik eens vaker toepassen. Bovendien kan de geachte lezer, als hij bladmuziek kan lezen, de muziek die ik gisteren gehoord heb reconstrueren. Dat hij het niveau van giseravond zal benaderen is wel hoogst onwaarschijnlijk.

Dit concert vond plaats in de kerk van de heilige drie-eenheid, midden in Philadelphia. Het was nog een forse uitdaging om daar met de auto te komen, maar uiteindelijk waren we er toch maar vijf minuten te laat (waardoor ik “If ye love me” heb gemist).

In veel opzichten verschilt het Amerika dat ik tot nu toe heb gezien niet zo bar veel van Utrecht. Er zijn huizen, mensen gaan naar hun werk, en af en toe naar de winkel. In huis is hier het meeste net als in Nederland 40 jaar geleden, compleet met bloemetjesbehang. Wel heel Amerikaans is het natuurlijk dat de wc in de badkamer staat (vandaar ‘bathroom’). Een supercool detail van dit huis is het afvoerputje in de keuken: je hoeft niet bang te zijn om prut in de afvoer te laten stromen. Als je namelijk op een knopje drukt, gaat er een elektrisch hakselmolentje onder het putje draaien, dat al je prut fijnmaalt.

Ik snap de verkeersregels hier nog niet helemaal. Op kruispunten staat op elke hoek een stopbord. Iedereen moet daar stoppen, en dan moet je zelf maar zien wie er als eerste weer gaat rijden (meestal ik dus). Filosofie achter deze methode is dat je bij een eventuele botsing tenminste langzaam rijdt. Een andere curiositeit is het “Peds Xing” bord. Na enig nadenken bedacht ik dat dat waarschijnlijk “Pedestrian crossing” betekent. Een soort rebus onderweg dus.

Na het eten vanavond hebben we naar het derde en laatste Presidentiële debat alhier. Niet om mijn stem te bepalen, want die heb ik niet, en ook niet om die van mijn gastheer te bepalen, want die staat al vast. Het was wel erg aardig om live het debat op tv te zien. Beide kandidaten hadden met sommige vragen nogal moeite en stonden te stotteren (Bush meer dan Kerry). Inhoudelijk was het allemaal aardig wat ze zeiden, maar belangrijker is volgens mij wat ze niet zeiden. Jammer dat ik dat niet gehoord heb. Qua vorm was het soms tenenkrommend hoe ze beiden soms volstrekt niet op de vraag ingingen. Bush over een probleem hoe hij het uitkeringenstelsel ging behandelen: een uiteenzetting over zijn plan om het onderwijs te hervormen. Als winnaar van dit debat zou ik Kerry naar voren schuiven, hij kan duidelijk beter praten, en aan inhoud zijn ze niet echt toegekomen.

Geinig is trouwens hoe beide kandidaten de feiten achter het debat nogmaals in hun voordeel proberen te verdraaien: Bush’s site, met alle onzin die Kerry uitkraamde, en Kerry’s site, met alle onzin die Bush uitkraamde. Niet veel zinnigs gezegd dus.

Rob, een van m’n trouwe lezers momenteel, mailde dat ik erg achter lag. Z’n redenering: nouja je zult het wel druk hebben, natuurlijk erg paradoxaal, als het druk is heb je veel om erop te zetten maar heb je er geen tijd voor en vice versa.

De oorzaak voor de korte radiostilte (maar liefst twee dagen!) is het vice versa gedeelte: ik heb niet zo bijzonder veel te melden. De afgelopen dagen heb ik hard gewerkt aan het project, en we zijn een goed end verder gekomen. Er is nu een oplossing tegen negatieve volumes, en dat was een groot probleem in het model. Nu kan ik, met deze oplossing, een hoop eerder werk opnieuw doen, omdat daarbij de veranderingen die we gemaakt hebben in acht genomen dienen te worden. Klinkt professioneel hè?

Als afleiding van het werk kan ik uit het raam kijken, waar over het dak regelmatig eekhoorns lopen (mijn hart maakt al geen sprongetje meer als ik er een zie, zoveel lopen er hier). Op straat rijdt twee keer per dag een schoolbus, en af en toe komen er mensen voorbijsnelwandelen, wat er erg koddig uitziet. Maar vooral probeer ik dus hard te werken. Ter illustratie dus maar een foto van m’n vernieuwde werkplek:

Wat ik wel kan melden is dat het gezellige dagen waren. We hebben maandag opnieuw van de grill gegeten, met wederom aardappels. Die kwamen niet op, dus ik heb ze dinsdag als lunch opgebakken, bij een stuk toast met bacon & eggs. In het geheel geen slechte lunch. ‘s Avonds heeft Bram zijn specialiteit klaargemaakt: een appelpannenkoek van ten minste 3 centimeter dik. Eén pannenkoek, voldoende voor twee man. We hebben ons aan het wijnadvies gehouden: bij wit vlees (zondag) witte wijn, bij rood vlees (maandag) rode wijn, en omdat een pannenkoek ook redelijk wit is, ook daar witte wijn. Vanavond hebben we een pizza van Costas besteld, waar we met z’n tweeën van gegeten hebben.

Vandaag, zondag, heb ik eens een gewone werkdag gehouden, deels om de vakantie-uitjes van de afgelopen week wat te compenseren. Wel ben ik vanochtend – te fiets – naar de winkel gegaan om “Real American” koekjes te halen. Bij de winkel heb ik aan een stel boy scouts gevraagd waar ik m’n fiets kon parkeren, want er zijn uiteraard geen fietsenrekken. Wel een hek gelukkig. Het slot van de fiets (die minstens twee keer zo oud is als ik) was wat verroest, dus ik heb hem op goed vertrouwen gestald. En hij stond er even later nog. De winkel is net als een Nederlandse winkel, alleen met heel veel andere spullen. De diepvriesafdeling is aanzienlijk groter, en ook de kant-en-klaarafdeling is ruimer gesorteerd. Het viel me op dat de chocolate chip koekjes moeilijk te vinden zijn, en er is maar één soort. Met maar liefst twee rollen in een pak (heel ongunstig, want die zijn nu dus op). Handig is dat je aan de kassa met een credit card kunt betalen, dus ik hoef geen geld meer te wisselen.

Vanavond hebben we een dikke kip van de grill gegeten, met daarbij aardappelpuree en peultjes. Ik denk dat ik nu wel een echte Nederlander ben: ik heb vandaag aardappels gegeten en ben op klompen op een opoefiets naar de winkel gereden. Op zondag, dat wel.

Na mijn fietsavontuur gisteren wilde ik m’n dag toch nog aan wat serieuze toeristenbezigheden besteden. Bram had nog een boekje liggen over Philadelphia: Frommer’s 1987-1988 Guide to Philadelphia. Gewapend met dat boekje ben ik op het treintje richting stad gestapt, om daarna in de subway over te stappen. In de subway zat ik voor iemand met een zodanig overgewichtprobleem dat ik niet ontspannen achterover kon leunen zonder haar te raken. Toen er ook nog zo iemand naast me kwam zitten voelde ik me enigszins bekneld, maar gelukkig stond hij / zij (geen idee) op toen ik eruit wilde. Ik merkte overigens dat naarmate we dichter in het centrum kwamen, de bevolking steeds zwarter werd. Procentueel gezien natuurlijk.

Het grappige van de subway is – de naam zegt het al – dat het ding onder de grond ligt. Van een fatsoenlijk uitzicht kun je dus niet spreken. Mijn entree in het centrum van Philadelphia geschiedde dus via de trappen van een metrostation, midden op de stoep. Er wordt wel eens gezegd dat eerste indrukken blijven hangen, en dat zal zeker het geval zijn voor mijn eerste indruk van Philadelphia. Het was bovenaan het trappetje een enorm kabaal, en toen ik op de stoep was bleek ik midden in een drumband beland te zijn. Bovenop het geluid van een grote stad alleen al gaf dat dus een behoorlijk rumoer, en het eerste dat ik gedaan heb is maar eens uit de optocht te stappen. Het tweede dat ik deed was een foto maken van die optocht:

Ik ben maar gewoon wat gaan wandelen op ‘Market Street’, zoals meneer Frommer me dat aanried, en kwam vanzelf bij het belangrijkste toeristencentrum uit. Een klein stukje Philadelphiaanse geschiedenis: de Declaration of Independence werd hier (of hier in de buurt) ondertekend door enkele belangrijke lieden, onder wie Benjamin Franklin en George Washington. Als ik had gewild had ik nog in de rij kunnen staan om de pennenhouder te bezichtigen die is gebruikt om de pen te houden waarmee deze is ondertekend. Gelukkig is er ook een website van. Hetzelfde geldt voor de Liberty Bell, die ik slechts van een afstandje gezien heb.

Wat heb ik wel gedaan? Wel, ik heb rondgelopen langs de oude gebouwen waar de historische gebeurtenissen hebben plaatsgevonden (voorzover ik niet werd tegengehouden door agenten), en heb uitgerust in een park daarachter, naast een standbeeld van een onbekende man, en waar het dus erg rustig was. Daarna ben ik nog even door het centrum gekuierd, door Chinatown gelopen, en kwam toevallig bij de volgende attractie uit. Dat was de Christ Church Burial Ground, het kerkhof waar onder andere Benjamin Franklin begraven is. Op de muur hangt een plaquette met zijn epitaaf, dat hij volgens z’n testament niet op z’n graf wilde hebben (hij had het voor de lol geschreven):

The Body of B. Franklin, Printer, Like the Cover of an old Book, Its Contents turn out And Stript of its Lettering & Guilding Lies here.  Food for Worms. For, it will as he believed appear once more In a new and more elegant Edition corrected and improved By the Author.

Franklin was ook de auteur van de Poor Richard’s Almanac, een boekje met allerhand wijsheden. Een van die wijsheden is “A penny saved is a penny earned”. Dat veel mensen deze wijsheid verkeerd hebben begrepen moge blijken uit de vele penny’s die ze op Franklins graf hebben gegooid. Ik heb trouwens in Philadelphia twee cent op straat gevonden, en zal wel een echte Nederlander zijn door die te hebben opgepakt.

Bij de begraafplaats kwam ik terecht in een groep mensen die onder leiding van een National Park Ranger een rondleiding aan het doen waren, en ik heb het laatste stukje even meegelopen. De rondleiding ging over de Underground Railroad, een antislavernijbeweging van vroeger. Hier heb ik niet veel over gehoord, de rondleiding was al zo’n beetje ten einde, maar misschien kan ik hem later nog eens meelopen.

Op weg naar “huis” ben ik nog even gestopt in Unversity City, om even te kijken op het centrale universiteitsplein. Dat is precies zoals het in films is, en dus precies zoals het hoort te zijn. ‘s Avonds heb ik met Bram buiten gegeten, steaks van de grill (waarschijnlijk de laatste dag van het jaar om buiten te eten).

Gisterochtend heb ik, om mijn oriëntatiegevoel in de buurt te vergroten, een eindje gefietst. Er stonden in de garage nog twee fietsen die rond 1960 met de boot zijn overgekomen naar Amerika, en volgens mij sindsdien amper gebruikt zijn. Prima fietsen dus! Ik had met Gerrit Jan al wat geoefend in richtinggevoel, maar blijkbaar is dat niet echt geslaagd. Ik ben begonnen met een rondje om Haverford College, een enorm terrein met zelfs een eigen campus. Toen kwam ik terecht op een vrij grote weg, en ben ik maar omgekeerd omdat dat toch niet echt comfortabel fietste. Uiteindelijk heb ik gewoon een standaard rondje gefietst, naar Lancaster Pike, tot in Bryn Mawr, waar de supermarkt, de Thai, en de pizzatent gehuisvest zijn (handig om te weten voor later). Volgens mij mag je hier op de straat fietsen, want ik ben terwijl ik dat deed niet aangehouden door de twee agenten die me inhaalden. Zeker weet ik het niet, want Brams verklaring was dat die agenten wel andere prioriteiten zouden hebben.

Gistermiddag ben ik dan toch echt maar eens begonnen wat werk te doen. Stap 1 hiervan is om duidelijk te krijgen wat er gedaan moet worden; ik heb een schema gemaakt van ons hele model getekend (het past maar net leesbaar op een A4’tje of eigenlijk Letter-tje). Ook heb ik eens wat foto’s geschoten van het huis, waarvan hieronder eentje.

‘s Avonds hebben we weer bij de Thai gegeten (nadat we tussen de middag trouwens wederom cheesesteaks hadden gehad, Gerrit Jan’s lievelingseten). Ditmaal met z’n tweeën, Gerrit Jan is inmiddels vertrokken naar het verre noorden.

Gister was m’n praatje aan UPenn. Ik heb van tevoren nog een keer droog geoefend, en dat ging redelijk. Natuurlijk ging ik vol vertrouwen het praatje in, want dat is de enige manier om goed te kunnen praten. Om 11 uur zaten er 7 man (en geen paardenkop) in de zaal, wat bedroevend weinig is. Tot mijn vreugd natuurlijk. De lezing ging heel voorspoedig, het viel me op hoe dilligent de studenten aantekeningen zaten te maken. Duidelijk serieuze lui! Achteraf bleek dat ze het aantekeningen maken allemaal hadden opgegeven, omdat ik veel te snel door m’n slides heenging. Dat had nog een andere keerzijde, ik was al halverwege het lesuur klaar. Gerrit Jan is toen bijgesprongen en heeft een paar vragen die we hadden uitgedeeld uitgelegd. Al met al is zo’n praatje natuurlijk een geweldige ervaring, maar ik ben blij dat ik ervan af ben.

Donderdagavond waren we met z’n drieën uitgenodigd bij de zus van Gerrit Jan, om daar te komen eten. Het was me al duidelijk dat zij een begenadigd kokkin is, ze had namelijk dinsdag ook al eten langsgebracht. Het huis waar zij met haar gezin woont is naast typisch Amerikaans ook geweldig luxe: het eerste dat me bij binnenkomst opviel was dat ze een platte TV met een diagonaal van een meter hebben staan. Later heeft hun zoon me zijn speelkamer laten zien, met nog zo’n TV, en in de keuken stond een TFT-schermpje. Argh. Zoonlief was trouwens nog aan het zeuren om een auto – hij is net zestien – en zat te twijfelen of hij door moest blijven zeuren voor de BMW sportwagen, of dat hij toch voor een of andere SUV zou gaan. Een Fiat is natuurlijk geen optie.

Het eten was, zoals verwacht, heerlijk, onze gastvrouw had lasagne gemaakt. Als toetje, we zaten inmiddels weer in de lounge, was er taart, en men begon te zingen. Het bleek dat Gerrit Jan jarig was, en mij dat natuurlijk niet verteld had. Ik heb hem alsnog hartelijk gefeliciteerd, en lekker van de taart gesmuld.

Donderdagavond laat heb ik nog een keer droog geoefend voor m’n college, en dit ging tamelijk rampzalig. Ik stond te stotteren, kon niet op woorden komen, en haast elk woord dat ik wel kon uitbrengen werd verbeterd. Kwam natuurlijk ook doordat ik moe was. Het totale proefdraaien duurde een uur, dus tijdsproblemen vielen niet te verwachten.