Tammo 80

Donderdagavond waren we met z’n drieën uitgenodigd bij de zus van Gerrit Jan, om daar te komen eten. Het was me al duidelijk dat zij een begenadigd kokkin is, ze had namelijk dinsdag ook al eten langsgebracht. Het huis waar zij met haar gezin woont is naast typisch Amerikaans ook geweldig luxe: het eerste dat me bij binnenkomst opviel was dat ze een platte TV met een diagonaal van een meter hebben staan. Later heeft hun zoon me zijn speelkamer laten zien, met nog zo’n TV, en in de keuken stond een TFT-schermpje. Argh. Zoonlief was trouwens nog aan het zeuren om een auto – hij is net zestien – en zat te twijfelen of hij door moest blijven zeuren voor de BMW sportwagen, of dat hij toch voor een of andere SUV zou gaan. Een Fiat is natuurlijk geen optie.

Het eten was, zoals verwacht, heerlijk, onze gastvrouw had lasagne gemaakt. Als toetje, we zaten inmiddels weer in de lounge, was er taart, en men begon te zingen. Het bleek dat Gerrit Jan jarig was, en mij dat natuurlijk niet verteld had. Ik heb hem alsnog hartelijk gefeliciteerd, en lekker van de taart gesmuld.

Donderdagavond laat heb ik nog een keer droog geoefend voor m’n college, en dit ging tamelijk rampzalig. Ik stond te stotteren, kon niet op woorden komen, en haast elk woord dat ik wel kon uitbrengen werd verbeterd. Kwam natuurlijk ook doordat ik moe was. Het totale proefdraaien duurde een uur, dus tijdsproblemen vielen niet te verwachten.