Tammo 80

Op donderdag 24 februari 2005, omstreeks 19:00 uur, heb ik mijn herenfiets, merk Midas, type RN met de kleur grijs, neergezet op de Jacob Geelstraat, op de hoek van de Bilderdijkstraat, te Utrecht. Ik had mijn fiets vastgemaakt met een ringslot. Toen ik op vrijdag 25 februari 2005, omstreeks 9:00 uur, terugkwam op de plek waar ik mijn fiets had neergezet, zag ik dat deze was weggenomen.

Mijn fiets had de volgende bijzonderheden:

Framenummer:

csd07000038

Soort slot:

ringslot

Soort remmen:

terugtrap

Versnelling:

nee

Aankoopdatum:

03-01-2005

Verzekerd bij:

niet verzekerd

Genoemde fiets behoort mij geheel in eigendom toe. Ik heb niemand toestemming gegeven om mijn fiets weg te nemen en deze zich toe te eigenen, op welke wijze dan ook. Een ieder miste daartoe het recht.

Aan degene die de gouden tip kan geven die leidt tot het terugvinden van de fiets en / of de aanhouding van degene die zich de fiets hebben toegeëigend, zal een beloning worden uitgeloofd, in de vorm van een appeltaart. Degene die de fiets ontvreemd heeft, ontvangt een pak rammel en een proces-verbaal.

Op hetzelfde gedicht van Willem Kloos (dat een paar berichtjes terug dus voluit staat) bestaat een parodie, die Guido een keer op een blaadje heeft getikt dat ik nu bij het opruimen van m’n bureau terugvind:

‘k Ween om bloemen in de knop gebroken

en voor de uchtend van haar bloei vergaan

ik had er zeven vijftig in gestoken

je zou de rotzak ongelukkig slaan

De afgelopen weken heb ik twee lezingen bijgewoond uit de serie Studium Generale. De eerste ging over de filosoof Husserl, de tweede over Wittgenstein. Beide colleges werden gegeven door Herman Philipse. Dezelfde overigens die voor het programma Buitenhof wekelijks een column schrijft, die in de link is wel vermakelijk.

Oh wat ben ik blij met radio 2. Niet alleen omdat ze me de DVD van Rot Steward hebben gestuurd (op zich best een leuk concert, om één keer te kijken), maar vooral voor de programma’s op zaterdagmiddag. Te beginnen met Spijkers met koppen, met leuk cabaret en serieuze mensen die ook vaak om te lachen zijn, en daarna Goudmijn.

In dat laatste programma zat vandaag het gedicht Vier uur ‘s morgens van Annie M.G. Schmidt, ik denk door haarzelf voorgelezen. Op dit gedicht zit vast nog copyright, dus ik zet er alleen een linkje naartoe. Maar in het gedicht wordt verwezen naar een gedicht van Willem Kloos, en volgens mij zijn zijn gedichten inmiddels wel vrij over te typen. Nou vooruit, daar gaat-ie dan:

Ik ween om bloemen in de knop gebroken

Ik ween om bloemen in de knop gebroken

En vóór den uchtend van haar bloei vergaan,

Ik ween om liefde die niet is ontloken,

En om mijn harte dat niet werd verstaan.

Gij kwaamt, en ‘k wist—gij zijt weer heengegaan…

Ik heb het nauw gezien, geen woord gesproken:

Ik zat weer roerloos nà die korten waan

In de eeuwge schaduw van mijn smart gedoken:

Zo als een vogel in den stillen nacht

Op éés ontwaakt, omdat de hemel gloeit,

En denkt, ‘t is dag, en heft het kopje en fluit,

Maar eer ‘t zijn vaakrige oogjes gans ontsluit,

Is het weer donker, en slechts droevig vloeit

Door ‘t sluimerend geblaarte een zwakke klacht.

Wat een stakker, die Willem Kloos. En dat nog wel terwijl het lente aan het worden is en langs de Vecht – of een andere sloot – de sneeuwklokjes bloeien (zelf gezien)!

We slaan even een weekend over (een weekendje Drenthe nog wel), en gaan naar gisteren. Gisteren was namelijk baklekkeredingendag, met als vast onderdeel natuurlijk eetdelekkeredingendiejegebakkenhebtop. De bakdag bestond uit drie onderdelen: arretjescake, monchoutaart en Marmorkuchen. Voor de liefhebbers hieronder het recept van arretjescake (gekregen van mama). Het recept van de monchoutaart publiceer ik nog niet, want dat heeft nog een beetje vervolmaking nodig.

Arretjescake

• 250 gram Delfia (is frituurvet dat stolt, dus geen vloeibaar vet nemen dan

  moet je het lepelen, bah)

• 200 gram suiker
• 50 gram cacao (geen chocolademix nemen, gewoon cacao van Droste of Van

  Houten, heeft AH wel)

• 1 a 2 eieren
• 200 gram biscuits (b.v Maria’s of Petit Beurre) (deze toevoeging staat in

  het originele recept, biscuitjes van de Aldi willen ook wel al moet je geen

  volkorenbiscuit nemen)

Klop de eieren met de suiker schuimig en voeg hieraan lepel voor lepel de

cacao toe, eventueel met een lepel koffie-extract.

Smelt de Delfia op een zacht vuur- vooral niet te warm laten worden- voeg

deze bij het mengsel en blijf roeren tot alles een volkomen gelijkmatige

massa is geworden. Roer er dan de biscuitjes- in kleine stukjes gebroken-

door. Doe deze massa in een cakeblik en laat ze opstijven.

Maak de cake los door het blik even in warm water te houden, dus juist op de

manier als een pudding uit de vorm wordt losgemaakt. Ook kan men de massa op

een vel boterhampapier uitstorten en er met behulp van een mes een letter,

hart of ster van vormen.

In plaats van boterhampapier (is dat nog te koop?) kan je bakpapier nemen

mar het veiligst is het denk ik om de massa in een bakvorm, evt. bekleed met

bakpapier te storten. De beslagkom moet uitgelikt worden, dusdanig dat de

massa zo ongeveer bij je oren zit!

Waarom niet een verslag van een weekend twee weken geleden, want wat is nou helemaal twee weken in het licht der eeuwigheid (retorische vraag met als antwoord ‘niet zo veel’). Twee weken geleden heb ik dus genaaid. De douche had namelijk een te lang douchegordijn, en dat heb ik met mijn blote handen ingekort, en opnieuw omgezoomd, met een extra zwaar draadje onderin om de zwaartekracht wat te helpen met het verticaal houden van het gordijn. Waarvan akte.

Vandaag heb ik de hele dag de stand van uitgeverij Epsilon bemand op de Nationale Wiskundedagen, georganiseerd door het Freudenthal Instituut en de Nederlandse Vereniging van Wiskundeleraren. Het liep werkelijk storm bij de stand, ongetwijfeld doordat we zulke leuke boekjes hadden (aanrader voor enigszins wiskundigen: Geschiedenis van de wiskunde in de 20e eeuw). In de tussentijd had ik nog even tijd om met de wiskundige van Oh, zit dat zo! te kletsen, en ook met professor een collega van wijlen prof. Freudenthal. Een hele eer!

Gisteravond, toen ik nog even suf aan het internetten was (dit om het contrast met de rest van mijn o zo spannende leven te vergroten) werd op de radio gevraagd hoe het liedje heette waar ze een fragment van draaiden. Ik herkende het als Maggie May van Rod Steward, waardoor ik nu een DVD heb gewonnen. Hoezo zondagskind?

Dit weekend ben ik eens goed naar de stad geweest, om maar eens wat anders te doen. Dit heb ik meteen goed gedaan, ik was met 5 meiden op stap. Erg gezellig! Tot 5 uur hebben we in Herenplein gezeten, daarna hebben we nog een pizza Margherita gegeten bij de Oaseboom. Daar herkende een van m’n metgezellinnen nog een deelnemer aan Pop Stars The Rivals, dus ik heb nu ook eens een echte BN’er gezien. In de stad kwam iemand me nog tegen die mij had zien stuntelen op de schaatsbaan, hij had pistachenoten bij zich, die ik heb geruild tegen een zakje pepernoten.

Alleen van echte vrienden krijg je zo’n mailtje: