Ik woon nu op de kop af zes jaar in Utrecht (ik had al vroeg een kamer hier, zelfs voordat ik m’n diploma had). Al die tijd heb ik op dezelfde kamer in Lombok, of preciezer Nieuw Engeland Oost, gewoond. Net zoals veel Turken om me heen doe ik m’n best hier te integreren. Ik speel volleybal bij de buurtvereniging, doe m’n boodschappen bij de bakker om de hoek, ga naar kapsalon Nieuw England (waar ik door Mustafa word geknipt), en huur af en toe een film bij Hassan.
Ik realiseerde me vanavond dat dat inburgeren wel een beetje is doorgeslagen. Toen ik deze week bij de bakker binnenkwam, hoorde ik nog net tegen een nieuwe medewerkster gefluisterd worden dat ik altijd een halfje lichtbruin wil. En bij de videotheek hoefde ik vanavond ook al geen pasje meer te laten zien, ik ben bekend. Laatst op straat werd me gevraagd waar m’n klompen waren. Nog even en ik ben in Utrecht bekender dan in Oosterhesselen!
Niet veel zorgen uit het PhD-bestaan zijn mij nog onbekend. Wie niet weet waar ik het over heb, kijk eens op www.phdcomics.com. Het volgende plaatje vond ik bijzonder treffend uitbeelden hoe ik me eens per week voel:
Woensdag had ik weer zo’n wekelijkse bespreking. Hoewel m’n begeleider (in het Engels adviser en vooral niet supervisor) erg slim is, heeft hij ook wel eens problemen. Hij meldde woensdag heel trots dat hij, na dagen werk, de paginanummers onderaan z’n presentatie had gekregen, in plaats van boven. Dat doet mij nou goed.
Zoals veel enthousiaste Apple-fanaten ben ik onlangs overgegaan op het nieuwe besturingssysteem: Tiger (10.4.1, maar dat klinkt niet zo pakkend). Op zich een fijn karweitje, even m’n gegevens op de iPod zetten, hele schijf formatteren – niet nodig, toch maar gedaan – en de hele boel weer terugzetten. Ik heb nu weer een nieuwe gadget, als ik op F8 druk dan vliegt er een rekenmachine in beeld. Hartstikke leuk. Het is ook handig dat er een fatsoenlijke zoekfunctie zit ingebouwd. Nu heb ik alleen nog twee probleempjes, en het zou leuk zijn als de buitenwereld die even voor me oplosten:
- Het Fink-pakketje transfig compileert niet meer goed, waardoor fig2dev het niet meer doet. In concreto: ik kan geen plaatjes meer maken met XFig
- Adobe Reader 7 werkt niet meer samen met QuickTime 7. Dit betekent dat ik geen filmpjes in een presentatie kan zetten. Of ze dat bij Adobe even heel snel willen oplossen. (Vooralsnog is de oplossing om even terug te gaan naar Reader versie 6.1.)
Update: Met dank aan de package maintainer is nu transfig weer op orde.
Vanochtend had ik ineens een nieuw inzicht. Het liedje waarvan ik tot voor kort dacht dat het “Baberan” heette (van de Beach Boys) gaat over een meisje dat Barbara Ann heet. Ik vond Baberan ook altijd al een rare naam voor een liedje, maar het zingt wel lekker: Ba ba ba, ba baberan. Ik weet niet hoe de Beach Boys het voor elkaar krijgen om zo toch Barbara Ann te zingen: Bar bar bar, bar barbera ann. Luister maar eens voor de grap.
Ik kreeg vanmiddag een mail van een mevrouw die Bouwina heet. Bij dezen de mail:
Hallo, ik reed op de Kielsterachterweg, kwam van Wedde en ging weer naar huis in Eelde. Ik zag het bord tammo 80 en vond het wel grappig. Thuis gekomen ga ik nog even achter de pc en tik zomaar tammo 80.nl in, ik helemaal verbaasd want zie in het archief van je weblog mijn naam staan Bouwina. In het verhaaltje van jou op het kerkhof van Blijham.
Ik heb het stukje uitgeprint en meegenomen naar mijn moeder en haar zus tante Bouwien. Tante Bouwien is vandaag jarig en daarom hebben we bij haar gegeten in het verzorgingshuis, waar ze beide sinds januari zijn. Nou is tante Bouwien heel nieuwsgierig (familietrekje?) en vraagt mij waor is dat aine van?
Vandaar dit mailtje. Groetjes, Bouwina.
Met vereende krachten hebben mama en ik uitgezocht wie deze Bouwina wel kon zijn (mijn oma heette ook zo, en ook mijn oma’s oma). Bouwina is niet zo’n heel veel voorkomende naam, en het is zelfs gelukt de familieband uit te zoeken. Bij dezen.
Mijn oma, oma Wini, had twee ouders. Haar vader was Siebold Roel Heslinga, hoofd der school in Ter Apel. Haar moeder was Gezien (Gé) Scholte. Deze Gé Scholte kwam uit een gezin met zeven dochters (de familie Scholte woonde in Blijham, vader Jan Scholte was daar smid). Een van de zussen van Gé Scholte heette Dientje, en dat is nu de oma van de Bouwina van wie ik een mail kreeg. Toch een klein wereldje.
Gisteren ben ik eens door de stad gaan lopen. Dat is me zo goed bevallen, dat ik straks weer op pad ga. Natuurlijk ging ik eerst naar de Pandhof (de kloostergang bij de Dom), om te kijken of ik inmiddels de scènes uit het leven van Sint Maarten kon herkennen in de sculpturen. De deur naar het Academiegebouw stond open, en ik zag het orkest van het USKO oefenen op de Carmina Burana. Erg leuk om eens een stukje van zo’n repetitie bij te wonen, en ik heb me lekker laten maken om ook naar het concert te gaan (oordopjes worden door de organisatie verstrekt, zie link). Wie gaat er mee?
Op mijn verdere wandeling kwam ik ineens een processie van priesters, in vol ornaat, tegen. Eén van hen liep zelfs met een staf, ik heb maar aangenomen dat dat Kardinaal Simonis was. Een andere herkende ik zelfs van gezicht, de Catholic Insider die laatst op de radio was. Het bleek dat er net een priester was gewijd, en dat gaat kennelijk met een hoop ceremonieel gepaard. Om de hoek zag ik een stel orthodoxe joden lopen.
In mijn agenda stond dat het Universiteitsmuseum een retrogaming-dag had, en daar kan ik als Prince of Persia fan natuurlijk niet wegblijven. Ik had verkeerd in m’n agenda gekeken, de tentoonstelling is vandaag pas. Maar hij werd al wel klaargezet, en ik heb de organisatoren wat geholpen door computers te installeren en leuke spelletjes uit te zoeken. Straks maar eens kijken of het nog leuk is.
Na weken van uitgestelde voorbereiding was het afgelopen zaterdag zover: mama heeft Sara gezien. Nou ja, ze vond het niet goed dat we een Sara-pop in de tuin zetten, en om dat te garanderen heeft ze geregeld dat we het weekend met z’n allen naar Texel zouden gaan. Met als bijkomend voordeel dat Pieter ook kon meedoen, want tijdens het Pinksterweekend krijgt een kok natuurlijk niet vrij. Op zaterdag had hij wel lang genoeg vrij om een geweldig brunchbuffet voor ons te bereiden, natuurlijk samen met Manon. Daar hebben we met z’n allen lekker van gesnoept. Verder hebben we een erg gezellig weekend gehad, en de dingen gedaan die je nou eenmaal doet als je op Texel bent: strandwandelingen maken (naar de Slufter en weerom), bootjes kijken in de haven, en vooral lekker vis eten. Zo mag mijn vijftigste verjaardag ook wel worden.
Vandaag, 14 mei 2005, viert mama haar vijftigste verjaardag. Nu zijn allbei m’n ouders ouderen… Omdat m’n moeder geen zin had in een Sara voor de deur, zijn we met z’n allen gevlucht naar Texel, waar we bij broer kok Pieter gaan brunchen. Bellen heeft ook geen zin, want de telefoon staat uit. Je kunt, als je zin hebt, wel een kaartje sturen, die ze dan bij thuiskomst wel zal lezen. Vooral post van onbekenden is van harte welkom, op ons adres dat je waarschijnlijk wel kent.
(Voor inbrekers die nu denken: “Ha, ze zijn niet thuis, we gaan het huis leegroven!” de volgende wetenswaardigheid: onze dobermann is thuisgebleven, met een oppasser op het huis.)
Ik zat net even te luisteren naar mijn favoriete radioprogramma, Spijkers met Koppen. Tot mijn grote verrassing was er op het einde een interview met Rooie Rinus en Pé Daalemmer! Ze zongen zelfs nog een liedje, de Hoornse Plas. Groot fan als ik ben, ben ik meteen naar buiten gerend om naar ‘t centrum te komen (wat niet meevalt zonder fiets).
Gewapend met een ansichtkaart liep ik vanuit de bus naar de Florin, waar het programma wordt opgenomen. Onderweg kwam ik Carrie nog tegen, maar haar handtekening hoefde ik niet (haar column van vandaag vond ik niet leuk). Ook Felix Mörders (Meurders, dank aan Arthur) en Jan-Jaap van der Wal hebben hun krabbel niet hoeven zetten, want toen ik de Florin binnenliep zag ik meteen Pé (Peter de Haan) lopen. Hij zette graag z’n handtekeing, blij dat er toch nog een fan kwam (het publiek kende ze niet, en verstond ook de tekst niet, dus bleef akelig apatisch). Ook van Rinus (Frank den Hollander) heeft me een handtekening gegeven, zodat ik nu in het bezit ben van een collector’s item!
In de Zo zit dat! van deze maand staat online een link naar mijn website over de Vigenère code. Leuk!
Tammo 80