Tammo 80

Vandaag, 14 mei 2005, viert mama haar vijftigste verjaardag. Nu zijn allbei m’n ouders ouderen… Omdat m’n moeder geen zin had in een Sara voor de deur, zijn we met z’n allen gevlucht naar Texel, waar we bij broer kok Pieter gaan brunchen. Bellen heeft ook geen zin, want de telefoon staat uit. Je kunt, als je zin hebt, wel een kaartje sturen, die ze dan bij thuiskomst wel zal lezen. Vooral post van onbekenden is van harte welkom, op ons adres dat je waarschijnlijk wel kent.

(Voor inbrekers die nu denken: “Ha, ze zijn niet thuis, we gaan het huis leegroven!” de volgende wetenswaardigheid: onze dobermann is thuisgebleven, met een oppasser op het huis.)