Tammo 80

Ik kwam in m’n kast een DVD tegen met daarop backups van oude harde schijven. In het mapje Backups/backup/oudec/mydocu~1/ kwam ik het bestand werkdag tegen, gedateerd 22 maart 2000. Kennelijk had ik toen al neigingen een weblog bij te houden. Hierbij de inhoud van het bestand, het gaat vermoedelijk over mijn eerste werkdag bij het Verwey-Jonker Instituut, als secretarieel medewerker (waar ik in 2004 gestopt ben).

aankomst, computer aangezet en direct koffie (lees: thee) gedronken (Hee! Hee! Hee! he…)

rondleiding gebouw (tuin)

account e.d., eerste opdracht (Internet, mailing, ze konden me niet helpen)

printer gerepareerd

in de tuin geluncht

verder met mailing, twee keer printen gestopt

kennis gemaakt met kopieerapparaat (twee keer halverwege gestopt, geweldig ritme, schok)

opdracht ‘nakijken’ rapport

enveloppen vullen (voor half vijf!; gelukt, maar de zak zat al dicht…)

Ik word elke ochtend wakker met een wijsje in m’n hoofd. Maar nu zitten er werkelijk waar de hele dag twee wijsjes in m’n hoofd, de een al weken, de ander sinds gisteren. Het ergst is wel het liedje van de Domo-reclame die ik nooit in het echt heb gezien (Charlene kwam ermee). Het andere liedje was moeilijker te vinden: het enige dat ik me ervan herinnerde was de melodie. Die heb ik voor Jaap voorgezongen, en hij herkende het nummer Zwemmen zonder slip erin. Met enig zoekwerk was dit dus te traceren als Runaround Sue van Dion. Zo, nu staan ze op m’n weblog, en kan ik ze uit m’n hoofd verwijderen (hopelijk…).

Update: Ik vond op YouTube ook een a capella Runaround Sue van de Haverford College Hummers. Grappig, want ik heb een paar maanden naast Haverford College gewoond.

Ik kreeg van Brenda een boekje om het Cyrillische alfabet te leren. Het is een boekje uit 1979, en bevat nog wat socialistische trekjes. Hierbij een passage uit het boekje, met vertaling van Brenda (misschien kunnen sommige mensen het Cyrillisch niet lezen, op mijn computer werkt het wel, met Firefox):

разные слова.

Ребята, вы знаете, какие бывают слова? Слова бывают разные: веселые и грустные, маленькие и большие. Вот слово Вася. Оно небольшое. Ведь Ваше всего пять лет. Вырастет Вася. Вырастет и его имя. Васю станут называть—Василий. А потом—Василий Петрович. Есть еще вежливые слова: спасибо, пожалуйста, здравствуйте. Есть слова очень важные: октябренок, пионер, коммунист, партия,мир. Есть родные, дорогие слова: мама, товарищ, школа. Но самое важное, самое дорогое слово—Родина.

Verschillende woorden:

Kinderen, weten jullie wat voor woorden er allemaal zijn? Er zijn verschillende woorden: vrolijke en verdrietige, kleine en grote. Neem nu het woord Vasja. Het is klein. Vasja is immers nog maar vijf jaar oud. Maar Vasja zal groeien. En ook zijn naam zal groeien. Vasja zullen ze Vasili gaan noemen. Een daarna Vasili Petrovitsj. Ook zijn er beleefde woorden, zoals dankuwel, alstublieft en goedendag. Er zijn ook belangrijke woorden: Oktoberkind, Pionier, communist, de partij, en vrede. Ook zijn er eigen, dierbare woorden: mama, kameraad en school. Maar het allerbelangrijkste en allerdierbaarste woord is: Vaderland.

Een ander stukje:

Ленин.

Владимир Ильич Ленин отдал свол силы борьбе за счастье народа. Ленин создал Коммунистическую партию. Партия продолжает дело Ленина. Она ведет наш народ к светлой, счастливой жизни. Ленин всегда заботился о детях. Поэтому октябрат называют внучатами Ленина.

Lenin

Vladimir Iljitsj Lenin heeft zijn krachten gegeven aan de strijd voor het geluk van het volk. Lenin richtte de Communistische Partij op. De Partij zet de zaak van Lenin voort. Zij leidt ons volk naar een verlicht gelukkig leven. Lenin maakte zich altijd zorgen om kinderen. Daarom worden de Oktoberkindjes de kleinkinderen van Lenin genoemd.

Wat geweldig dat mijn vriendinnetje bij de chocolaatjeswinkel werkt! Van haar baas had zij een leuk presentje gekregen, dus mijn vrolijk Pasen is alvast begonnen. Jullie net zo gewenst, ik ga aan de thee. Met chocolaatjes.

Een korte vakantie dit jaar: slechts één dagje naar Terschelling. Rogier had ons uitgenodigd voor een weekendje in zijn familiehuisje, Tsummum. Daar heb ik dus dankbaar gebruik van gemaakt. Terschelling is leuk! Gisteren heb ik uitgebreid met Alex en Vincent in de branding gespeeld (op de foto sta ik achter een goot met snelle stroming van zo’n vijf meter diep). Inmiddels ben ik alweer terug, om als een speer Pasen te gaan vieren in Groningen en Drenthe (zie het bericht hierboven, en misschien binnenkort ook iets over de paasbult).

Ik wil ook leren fotograferen! Ik heb al een tijdje een mooi nieuw fototoestel, waarmee ik zelfs al wat leuke foto’s heb gemaakt. Maar ik wil het nog veel beter leren! Zo zag ik net de nieuwe panorama’s van Arthur, van wie ik nog een hoop wil leren op fotografiegebied. Ik heb al het een Praktische gids voor je digitale camera, maar ben bang dat ik nog lang niet zulke mooie foto’s kan maken als, om nog eens een voorbeeld te nemen, op deze site. Ik blijf oefenen, volgende week volgen als het goed is foto’s van Terschelling, en de paasbult, en als het meezit van het neutenschaiten. Vrolijk Pasen allemaal.

Net op m’n screensaver (terwijl ik hard zat te schrijven met een pen en een papier) kwam een tetrahemihexaëder voorbij. Tot die tijd wist ik nog niet dat zo’n figuur zo heette, maar ik had er al wel eens een in handen gehad. Dat komt omdat er bij Natuurkunde een in de kast staat, en ik die had nagemaakt in AutoCAD. De bouwplaat had ik zelf bedacht, maar ik had ‘m achteraf bezien ook gewoon kunnen googelen. Maar nu kan iedereen dus zelf een tetrahemihexaëder maken: er is een bouwplaat.

Hoewel ik niet zo van koffie hou, speelt het toch een vrij grote rol in mijn leven. Dat krijg je als je wiskundige bent (Erdős schreef al “Een wiskundige is een machientje dat koffie omzet in stellingen”). Vorig jaar schreef ik al over ons geheime koffieapparaat dat te goedkoop staat afgesteld. Dat het ook anders kan ondervond ik afgelopen week bij het vertrouwde apparaat in de Eigenruimte, waar eerlijke Max Havelaar koffie uit komt. Natuurlijk betaal je daar iets meer voor, en dat heb ik graag over voor arme koffieboeren. Maar zeshonderdvijfenvijftig euro vijfendertig gaat me toch wel wat ver hoor (gelukkig had ik het ook niet op m’n chipknip staan).

Update: ik had nog niet ingezien dat dit een integer overflow was, kennelijk worden de prijzen in 16 bits unsigned integers opgeslagen…

Aanstaande zaterdag ga ik niet naar Amsterdam. Maar laat dat jullie, geachte lezers, vooral niet weerhouden wel te gaan. En als je dan toch naar Amsterdam gaat, ga dan naar het podium P60, waar in het kader van de Emergenza-competitie een goede kennis van mij, Fouke (u weet wel, van boss-reus.nl) speelt. Helaas heb ik andere verplichtingen, anders was ik graag komen luisteren naar het live-optreden van zijn band a few rooms. Wie niet kan komen luisteren kan altijd nog hun eerste CD, Cheese Lovers at War downloaden. Heb ik ook gedaan en zelfs Jaap vond het goede muziek. Gaat dus allen naar a few rooms en klapt zo hard dat ze winnen (zodat ik nog een herkansing krijg om live te gaan kijken).

Ik schreef laatst over een object in Usquert, ik heb het hiernaast nog even afgebeeld. Het leek verdacht veel op een krokettenautomaat uit de jaren ’50, maar ik kon me niet voorstellen dat het dat was (het bovenschrift luidt 1 kwartje). Als reactie hierop kreeg ik van mama en tante Ger afzonderlijk een e-mail. Tante Ger:

Volgens mij heb je in Noord Groningen een echte olderwetse automatiek gevonden, uit de tijd dat je voor een kwartje echt iets kon kopen. Vroeger aan de Hoofdstraat in Ter Apel hadden Oom Appie en Tante Jannie Bos (van ‘t cafe) ook een automatiek, vond ik zeer indrukwekkend, evenals de pinda-automaat die in het cafe op een tafel (met pluuzen klaidje) stond!

Mama meent zich te herinneren:

Je hebt wel gelijk hoor. Volgens mij gaat het om een voorloper van een

snackbar!

Naast opa Tammo en oma Wini woonden aan de Hoofdstraat in Ter Apel oom

Appie en tante Jannie Bos. Oom Appie

en tante Jannie hadden een cafe en een slijterij en volgens mij bestaat

het nog steeds. Ergens in de jaren zestig (of eind jaren vijftig?) kwam

uit Amerika het idee van “eten uit de muur” overgewaaid en oom Appie zag

er wel handel in. In een zijmuur werd dus een automaat gebouwd (zoals op

je foto) en tante Jannie ging aan het bakken. Ze vond het wel jammer dat

het verpakkingsmateriaal werd weggegooid en daarom werd het afgewassen na

gebruik en weer gevuld in de automaat gezet. Een echt succes is het niet geworden.