Tammo 80

Onderstaande brief vond ik net, bij het opruimen van een oude harde schijf. Ik kan me niet herinneren of ik hem heb opgestuurd, en of er een reactie op is geweest. Uiteindelijk is alles echter goedgekomen, ik heb natuurkunde met een 9 afgerond (dus uiteindelijk loont het om een streber te zijn?).

Oosterhesselen, 24 maart 1998

Geachte heer Nijborg,

Hierbij zou ik graag nog even terugkomen op het proefwerk d.d. 18 maart 1998. In dit proefwerk zat een vraagstuk, waarvan wij mijns inziens niet redelijkerwijs geacht kunnen worden het te kunnen oplossen. Mede hierdoor heb ik een 5,0 voor dit proefwerk gekregen.

Het betreft vraagstuk 3, waarin gevraagd werd een gegeven schakeling als een stroomkring te tekenen. Maar wij hadden nog nooit een schakeling gezien, die getekend was zoals de gegeven schakeling. Achteraf vind ik deze, uiteraard, vrij logisch, maar ik vind niet dat zij op het proefwerk thuishoorde. Volgens mij is een proefwerk een toetsing van de behandelde stof. Dit kan letterlijk worden opgevat (denk aan theorievragen en standaardsommetjes), maar ook in iets ruimere zin. Hiertoe behoren de berekeningen waarin de leerling zelf enige logische conclusies moet trekken. Maar die moeten wel te maken hebben met de behandelde stof. In dit geval zou dat betekenen dat we wel geleerd zouden moeten hebben hoe een volkomen vreemd schema te benaderen. Dit was echter niet het geval.

Ik heb op het proefwerk al kort opgeschreven waarom ik de vraag niet heb beantwoord en ik heb ook tijdens de les al even met u gesproken. U zei toen dat ik maar revanche moest nemen door op het volgende proefwerk een hoog cijfer te halen. Dat was ik uiteraard al van plan; ik was ook van plan op dit proefwerk een hoog cijfer te halen. Helaas heb ik zitten klooien bij vraag 1 en 2, waardoor ik het verlies van punten door vraag drie net niet meer voldoende kon opvangen.

U heeft, zoals u het uitdrukte, “de schade enigszins beperkt” door het maximum aantal punten dat aan vraag drie kon worden toegekend niet te hoog te stellen. Dit vind ik echter niet de juiste methode; volgens mij hoort een vraagstuk of wel of niet bij de proefwerkstof. Zoals u het nu heeft opgelost is het mogelijk om zonder vraag 3 te beantwoorden (hetgeen niet vreemd is) een 8,2 te halen.

Het zou natuurlijk niet eerlijk zijn om vraag 3 helemaal niet mee te tellen (want een proefwerk moet wel voldoende vragen bevatten wil het een representatieve beoordeling geven over het kunnen van de leerling), maar ik heb het volgende voorstel. Vraag 3 wordt geschrapt uit het proefwerk en daarvoor in de plaats komt een andere opgave, die eventueel in een deel van de les gegeven kan worden. De punten van vraag 1 en 2 blijven staan en op basis van deze punten en de punten die behaald kunnen worden met de extra opgave wordt het cijfer bepaald.

In ieder geval zou ik graag een inhaalproefwerk maken (ook al telt dat niet mee). Zo kan ik in ieder geval voor mezelf bewijzen dat ik de stof goed beheers.

Hoogachtend,

T.J. Dijkema (V5C)

In Lombok staat een molen. Hij heet Houtzaagmolen De Ster. Ik was er tot vandaag maar één keer geweest, om een zak meel te kopen (ik werd toen doorverwezen naar korenmolen De Adelaar aan de Adelaarstraat). Verder ben ik er wel eens langsgelopen, het is toch grappig dat er midden in de stad ineens een molen staat. Merkwaardig aan deze molen is dat hij pas 10 jaar geleden is gebouwd, of beter gezegd herbouwd. Van die bouw staat een leuk filmpje op Lombox. Leuk is ook dat binnen in de molen muziek was van huisorkest De baviaen van Schurhoff, ook het huisorkest van Brenda’s dansvereniging Pieremachochel. Het leuke van de molen is dat iedereen er leuke dingen mag organiseren, waardoor er ook vaak leuke dingen zijn. Misschien ga ik er nog wel eens naar een leuk ding.

Ik heb de afgelopen tijd hard m’n best gedaan om een e-mailcertificaat te krijgen. Dat is een striks persoonlijke code, waarmee ik mijn e-mail kan ondertekenen. Dat is handig omdat er anders iemand bij de digitale PTT m’n e-mail zou kunnen openstomen en een zinnetje zou kunnen veranderen of toevoegen. Nu kan dat nog steeds, maar dan komt er met grote rode letters op de digitale envelop te staan PAS OP! MET DEZE MAIL IS GEKNOEID! Verder kan je deze digitale code ook gebruiken om e-mails aan mij te versleutelen, maar wel alleen als je zelf ook zo’n code hebt. En daar kom ik op mijn volgende punt: ik ben zelfs zo ver gegaan dat ik zelf zo’n certificaat voor jullie, mijn geachte lezers, kan regelen. Je moet er zelf ook nog heel veel moeite voor doen, lees om te beginnen eens het stukje dat Jacco de Leeuw hierover geschreven heeft. In zijn terminologie: ik ben ook een notary van thawte en CAcert.

Jan-Jaap wees me op een ontzettend handige site, picanswers.com. Je kunt er een foto naar toe sturen, met een vraag over die foto. De lezers van de site kunnen op die vraag dan antwoord geven. Dat is iets wat ik nog miste op internet, je kunt immers moeilijk zoeken op “groen fruitding met witte spikkels” als je wilt weten wat dat toch voor rare vrucht is bij de groenteboer op de Kanaalstraat. Toevallig had ik nog een foto van zo’n groen ding, dat ik een keer met Guido heb opgepeuzeld. Die foto heb ik dus opgestuurd, en ik heb al een hoop antwoorden gekregen. Het zou een prickly pear zijn, of een tuna (Spaans), of figadini in het Italiaans, of sabra in het Hebreeuws. En het exemplaar dat ik heb opgegeten was nog niet rijp. Jan-Jaap heeft zijn persoonlijke netwerk ook nog even ingeschakeld, en kwam erop dat de vrucht in Indonesië Mengkudu genoemd wordt, en vooral voor medicinale doeleinden wordt ingezet (omdat hij zo vies zou zijn).

Update: Vandaag is dit fruit zelfs het featured item op PicAnswers!

Het was mooi weer vandaag. Dat merkte ik pas rond twaalven, toen Brenda me belde om me daarop te wijzen. Ik had de hele ochtend zitten werken (ja, werken) aan de Plantage Muidergracht, waar mijn begeleider tegenwoordig gestationeerd is. De tip van Brenda volgend heb ik toen maar eens m’n gebruikelijke rondje Amsterdam gewandeld: Plantage Muidergracht – Plantage Badlaan – Plantage Middenlaan en dan via Plantage Westermanlaan weer naar de Plantage Muidergracht. Op dit rondje kreeg ik een lumineus idee: het is weer voor Artis! Ik heb toen meteen Brenda teruggebeld, en die is snel gekomen, want zo’n kans krijg je natuurlijk niet dagelijks.

We hadden toevallig in De gelukkige klas van Theo Thijssen al het een en ander gelezen, onder andere dat je de flamingo’s zó vanaf de straat kon zien lopen. En dat je de apen apenootjes (zo schreef je dat toen nog) mocht voeren, en dat de papegaaien er aan stokjes in de bomen hingen. Er is sinds 1926 wel wat veranderd, maar niet al te veel. De flamingo’s kan je inderdaad nog vanaf de straat zien lopen, maar toch hebben we maar een kaartje gekocht. Apenootjes hadden we niet, al had ik zelf best wel een nootje gelust. En de ara’s wonen tegenwoordig in hokken, hoewel de vrij rondvliegende fauna er ook tamelijk uitheems uitziet.

Ik heb me natuurlijk weer uitgeleefd en veels te veel foto’s gemaakt (zie Flickr). Maar ik heb ook even de tijd genomen om te genieten, en dat is ruimschoots gelukt. En dat werk haal ik morgen wel weer in…

Onlangs schreef ik al over Sarie. Inmiddels is ze niet meer zo bang, en laat zich al regelmatig zien buiten haar schuilplaats onder de kist. Ze lijkt zich zelfs al redelijk thuis te voelen.

In het Stadsblad lees ik net dat er een prijs van de postcodeloterij op mijn postcode is gevallen. Je kunt je mijn ontstelling voostellen: ik heb geen lot. Daardoor loop ik nu mooi de ijsprijs mis:

UTRECHT – De Postcode Loterij IJsprijs is gevallen in Utrecht. Alle deelnemers, waarvan het lotnummer begint met wijkcode 3531, vallen in de prijzen. Dus in één keer een hele wijk in de prijzen met in totaal 1.659 loten. Iedere winnaar wint voor elk lot waarop hij meespeelt met de loterij, in de trekking van november, een beker Ben & Jerry’s ijs. Alle winnaars met wijkcode 3531 kunnen hun prijs ophalen tot en met 3 februari bij Golff Bondrager aan de Abel Tasmanstraat.

Vorig jaar heb ik op m’n verjaardag onder andere een optische illusie gekregen. Die heb ik toen ijverig op YouTube gezet, om eens te kijken hoe dat werkte. Ik zag net een grappige reactie bij dit filmpje. Grappig hoe de schrijver hiervan mijn camerawerk overschat:

its fake he just rotated the camera and holding the ball with a string look at shadow

Sinds een week of twee hebben we een poes! Het beest heet Sarie, en komt uit het asiel. We hadden eerst op internet Zira uitgezocht, maar die krabde heel hard, en bovendien had het maar verwarring opgeleverd met Sira. In het asiel vonden we ook Thomas erg lief, maar Thomas was toch niet echt een kat voor in ons huisje: hij houdt van vogeltjes (op een andere manier dan volièrebezitters) en is ongeveer een kuub. Van alle andere katten was Sarie de liefste. Ze is zeven jaar oud, en werd op internet omschreven als Europese korthaar—volgens mij een eufemisme voor ‘vuilnisbakkenras’.

Sarie is geen dappere poes. Er werd al verteld dat ze geaaid moet worden tijdens het eten. Ik dacht dat dat wel losliep maar dat doet het niet. Ze zit als ze bang is onder de kist (zie foto), maar komt inmiddels al steeds sneller te voorschijn om geaaid te worden. Vooral ‘s nachts is het beestje nogal actief, maar dan ben ik het weer niet.

Tot slot nog iets over de naam: die komt toevallig ook voor in het liedje Mijn Sarie Marijs / Die zakte door ‘t ijs / En kwam op de bodem terecht. / Toen kwam d’r een krokodil / Die beet d’r in de bil / En Sarie Marijs gaf een gil. Dit is een verbastering van het Zuid-Afrikaanse liedje Sarie Marais, een oorlogsliedje (voor Sarie Maré). Maar dat terzijde.

Een beeld kan meer zeggen dan duizend woorden. Kan je nagaan wat 1 minuut, 25 beelden per seconden kunnen zeggen! Daarom hierbij de film van mijn 27e verjaardag: