Tammo 80

Vanochtend zat er bij mijn zaterdagkrantje (waarop ik inmiddels een abonnement heb) maar één bijlage, Sport. Terwijl op de voorpagina nog stond wat voor bijzonder interessante berichten er in de andere bijlagen zou staan. Ik heb nog even overwogen de bezorgingsdienst te bellen, maar ik wil toch ook de jongen wiens vakantiebaan dit is niet op z’n vrije zaterdagmiddag terug laten komen.

Gelukkig kwam ik in de stad een NRC-uitdeler tegen, en toen die hoorde wat het geval was gaf hij me spontaan een bijlage uit een van zijn uitdeelkrantjes mee. Normaal vind ik krantenuitdelers in de stad erg vervelend (sorry Esther), maar deze viel dus reuze mee.

Zo actief als vorige week zaterdag was, zo passief was afgelopen zaterdag. Ik heb eerst eens lekker uitgeslapen en snel ontbeten. Daarna heb ik heerlijk Marokkaans gegeten bij Taoufik, samen met een stel collegae. Taoufik had heerlijk gekookt, iets met kippenpootjes, iets met gehaktballetjes, en een salade met koriander. En daarna lekkere Hollands chocolade-ijs. Dit alles, in combinatie met een lekker biertje, zorgde ervoor dat ik de rest van de dag lekker thuis op de bank heb zitten uitbuiken. Heerlijk.

In de categorie schaamteloze reclame: Pieter is onlangs als freelance kok begonnen, met het bedrijf Culinaire Zaken. Via dit bedrijf verhuurt hij zich als freelance kok (voor restaurants of voor thuis), maar hij kan ook een workshop worst, of een workshop pasta of een workshop brood bij u thuis komen verzorgen. Uit ervaring kan ik melden dat hij erg lekker kan koken.

(Ik hoop dat mijn nieuwe weblogprogramma dit bericht niet automatisch als spam classificeert.)

Als ik mij voorstel, kijken veel westerlingen mij wel eens raar aan. Inmiddels ben ik eraan gewend geraakt het nog even te spellen: tee-a-dubbel-m-o. In het noorden hoeft dit nooit, in Groningen is de naam Tammo zelfs zo gewoon dat hij op verkeersborden staat. En de IB-groep, toch niet de minste overheidsinstantie, gebruikt hem zelfs op formulieren, zoals Brenda gisteren ontdekte. Toegegeven, de IB-groep zit in stad, maar toch, het is een hele naam om bovenaan een formulier te staan, tussen Sarah, Morris en Bruno.

Een site waarvan je misschien zou kunnen denken dat hij wat anders is dan hij is: wegmethetgezin.nl.

In Amsterdam, naast het bedrijfspand van Novum, zit een oud machinewerf van machinefabrikant Kromhout. Tegenwoordig is dit in gebruik als museum, en laat ik dit nu toevallig afgelopen dinsdag bezocht hebben. Het was erg interessant om samen met Binus, een motorenexpert en ex-werknemer van Kromhout, allerlei motoren te zien draaien. Vooral over de Kromhout 12 dieselmotor was hij erg te spreken, dit was de scheepsmotor die hij nog jaren heeft getest in de fabriek. Het demonstratiemodel in de fabriekshal heeft speciaal voor ons nog even proefgedraaid, en hij ronkte nog prima. Hoewel hij op een bokje stond en geen enkele weerstand had, gaf hij een enorm kabaal als hij even opengedraaid werd (door de regulateur even tegen te houden).

Ik kan alle liefhebbers van scheepsmotoren een bezoek aan dit museum van harte aanbevelen!

Update: voor de ware liefhebbers van de Kromhout dieselmotor hier een stukje van het ronkende geluid.

Ik ben ontzenuwd. Na een niet al te geslaagde vulling in december had ik al vaker last van m’n eerste molaar (46), maar m’n tandarts vond dat er niets aan de hand was. Gisteravond was het niet meer leuk. Ik kon vanmiddag meteen naar de waarnemend arts, die meteen maar eens een wortelkanaalbehandeling is begonnen. Dat deed gelukkig niet zeer (dat zal te maken hebben met de vijf verdovingen). En met een tabletje ibuprofen is er nu (nog) niks aan de hand. Volgende week wordt de klus afgemaakt, en daarna ga ik nooit meer naar de tandarts. Zie rechts mijn kies voor de behandeling.

En voor de zoveelste keer is mijn weblog onder de motorkap volledig op de schop genomen. Na vijf jaar leek het me tijd om over te stappen van een zelfgebakken systeem naar een systeem dat door honderden vrijwilligers is gebouwd en wordt onderhouden, WordPress. Mooie bijkomstigheid is dat je nu reacties kunt achterlaten. Hieronder graag de complimenten :-)

Hedenavond in de kassen van de oude Hortus Botanicus in het huidige universiteitsmuseum stond de enorme Victoria Amazonica (klik hier voor de Groningse uitspraak) in bloei. Dat is op zich niet zo heel bijzonder—alleen al aan deze plant groeien dertig bloemen per jaar—maar vanavond was het museum erom open. Dus hebben wij even gekeken. Slechts afgeleid door het geluid van de vroedmeesterpad hebben we de plant mogen bewonderen en fotograferen (zie nevenstaande foto). Bovendien hebben we nog een rondje gelopen door de hortustuin. Het museum zijn we niet ingeweest, maar daarover later meer.

Vandaag was weer een typische ideale zaterdag. Omdat Brenda moest werken, was ik al bar vroeg op. Daarna ben ik nog even naar bed gegaan, om daar een aflevering van All in the Family te kijken. Daarna heb ik de badkamer eens geboend, een wasje gedraaid, het hok van Josefien schoongemaakt en de kattenbak verschoond. Daarna heb ik het oud papier en glas weggebracht. Het was toen nog maar elf uur! Omdat de gang er inmiddels in zat, heb ik op de achterkant van een envelop even een plan gemaakt van alle dingen die ik wilde doen. Voor de zekerheid heb ik er ook werken opgezet, als stimulans om toch vooral eerst alle andere dingen te doen.

Nou moest ik ook nog naar de stad (onder andere om een blommetje te kopen), en omdat ik gisteren wederom de vaste Gutenberg-afspraak heb gemist, heb ik met Arthur afgesproken om dit vandaag goed te maken bij de pas geopende offee Company in Utrecht. Daarna hebben we op de markt even vis en groente gekocht. En en passant heb ik ook nog dat blommetje gekocht. Arthur ging weer zijns weegs, en ik heb nog snel een vaas voor de blommetjes gehaald.

Op weg naar huis, met aan het stuur de groente, de vis, de vaas, en op de voordrager de blommetjes, kwam ik op het Westplein een Jaguar met pech tegen, die ik even heb helpen aandrukken. Na de reis te hebben hervat bedacht ik ineens dat er in de molen nog gemusiceerd werd. Daar heb ik nog even met de muzikanten, die ook bij Pieremachochel spelen, gebabbeld (en werden er twee nummers speciaal voor mij gespeeld), waarna ik mijn tocht naar huis voortzette.

Wederom op weg naar huis kwam ik op het idee om een oud project eens nieuw leven in te blazen: een box in de keuken. Dit opdat ik niet tijdens het afwassen de muziek in de kamer belachelijk hard hoef te zetten. Ik heb jaren geleden al eens aangekondigd dat ik zodra ik een eigen keuken had zo’n box zou aanleggen, en nu leek me dat moment aangebroken. Dus heb ik bij de Emmaus een stel boxen gehaald. Toen toch maar naar huis—het was inmiddels half vijf—om daar de vis in de koelkast te gooien.

De route ging door naar Harko, om daar een kabeltje voor de box te kopen, en naar Mustafa de kapper. Op de terugweg daarvandaan heb ik nog even boodschappen gedaan, waarna ik thuis de blommetjes op een vaas heb gezet en het tweede wasje opgehangen.

Inmiddels is het zo’n 21:22, en is het tijd om de ideale zaterdag voort te zetten. Laat ik nog even melden dat de vis helaas mislukt is (hij had niet in het vriesvak gemoeten). Ik ga verder met m’n zaterdag, hij is nog lang niet afgelopen!

Update: ‘s Avonds hebben we de kamer verbouwd om met de buren een Koot & Bie filmavond te houden.