Net op m’n screensaver (terwijl ik hard zat te schrijven met een pen en een papier) kwam een tetrahemihexaëder voorbij. Tot die tijd wist ik nog niet dat zo’n figuur zo heette, maar ik had er al wel eens een in handen gehad. Dat komt omdat er bij Natuurkunde een in de kast staat, en ik die had nagemaakt in AutoCAD. De bouwplaat had ik zelf bedacht, maar ik had ‘m achteraf bezien ook gewoon kunnen googelen. Maar nu kan iedereen dus zelf een tetrahemihexaëder maken: er is een bouwplaat.
Hoewel ik niet zo van koffie hou, speelt het toch een vrij grote rol in mijn leven. Dat krijg je als je wiskundige bent (Erdős schreef al “Een wiskundige is een machientje dat koffie omzet in stellingen”). Vorig jaar schreef ik al over ons geheime koffieapparaat dat te goedkoop staat afgesteld. Dat het ook anders kan ondervond ik afgelopen week bij het vertrouwde apparaat in de Eigenruimte, waar eerlijke Max Havelaar koffie uit komt. Natuurlijk betaal je daar iets meer voor, en dat heb ik graag over voor arme koffieboeren. Maar zeshonderdvijfenvijftig euro vijfendertig gaat me toch wel wat ver hoor (gelukkig had ik het ook niet op m’n chipknip staan).
Update: ik had nog niet ingezien dat dit een integer overflow was, kennelijk worden de prijzen in 16 bits unsigned integers opgeslagen…
Aanstaande zaterdag ga ik niet naar Amsterdam. Maar laat dat jullie, geachte lezers, vooral niet weerhouden wel te gaan. En als je dan toch naar Amsterdam gaat, ga dan naar het podium P60, waar in het kader van de Emergenza-competitie een goede kennis van mij, Fouke (u weet wel, van boss-reus.nl) speelt. Helaas heb ik andere verplichtingen, anders was ik graag komen luisteren naar het live-optreden van zijn band a few rooms. Wie niet kan komen luisteren kan altijd nog hun eerste CD, Cheese Lovers at War downloaden. Heb ik ook gedaan en zelfs Jaap vond het goede muziek. Gaat dus allen naar a few rooms en klapt zo hard dat ze winnen (zodat ik nog een herkansing krijg om live te gaan kijken).
Ik schreef laatst over een object in Usquert, ik heb het hiernaast nog even afgebeeld. Het leek verdacht veel op een krokettenautomaat uit de jaren ’50, maar ik kon me niet voorstellen dat het dat was (het bovenschrift luidt 1 kwartje). Als reactie hierop kreeg ik van mama en tante Ger afzonderlijk een e-mail. Tante Ger:
Volgens mij heb je in Noord Groningen een echte olderwetse automatiek gevonden, uit de tijd dat je voor een kwartje echt iets kon kopen. Vroeger aan de Hoofdstraat in Ter Apel hadden Oom Appie en Tante Jannie Bos (van ‘t cafe) ook een automatiek, vond ik zeer indrukwekkend, evenals de pinda-automaat die in het cafe op een tafel (met pluuzen klaidje) stond!
Mama meent zich te herinneren:
Je hebt wel gelijk hoor. Volgens mij gaat het om een voorloper van een
snackbar!
Naast opa Tammo en oma Wini woonden aan de Hoofdstraat in Ter Apel oom
Appie en tante Jannie Bos. Oom Appie
en tante Jannie hadden een cafe en een slijterij en volgens mij bestaat
het nog steeds. Ergens in de jaren zestig (of eind jaren vijftig?) kwam
uit Amerika het idee van “eten uit de muur” overgewaaid en oom Appie zag
er wel handel in. In een zijmuur werd dus een automaat gebouwd (zoals op
je foto) en tante Jannie ging aan het bakken. Ze vond het wel jammer dat
het verpakkingsmateriaal werd weggegooid en daarom werd het afgewassen na
gebruik en weer gevuld in de automaat gezet. Een echt succes is het niet geworden.
(Hieronder volgt een verhaal van Floor, waarom zou ik ook dit hele weblog zelf vullen…)
Hoera, het is weer Pidag. Dit betekent dat:
- De datum vandaag, op z’n Amerikaans geschreven, erg lijkt op de eerste decimalen van pi (de oppervlakte van een cirkel met straal 1).
- www.wiskundemeisjes.nl vandaag een jaar bestaat (in blog-termen zijn zij nog erg jong).
- Er vandaag taart was op het Mathematisch Instituut, gewonnen door Frits Beukers (hij wist een vraag over pi-dag van de Studentenradio goed te beantwoorden).
Dit weekend heeft Brenda mij meegenomen naar een stomme film in Images (de ‘t Hoogt van Groningen). De titel was Häiden vietto Karjalan runomailla en de film deed zijn naam eer aan: hij ging over een bruiloft in Karelië (Italiaanse titel: un matrimonio in icarelia terra della poesia). Omdat ze in 1921 nog geen geluid onder films konden opnemen, zat er een muziekje onder, dat echter nogal repetitief van aard was. Ook repetitief was het DVD-menu, dat na afloop van de film drie keer getoond werd, maar dat terzijde.
De taal van de film was, zoals de titel ook doet vermoeden, Fins. Dat bleek in de tekststukjes tussendoor. Gelukkig stond overal ook een Zweedse vertaling onder. En mijn geluk kon helemaal niet op toen bleek dat de hele film Engels ondertiteld was. Niet dat dat altijd hielp: bij het tekstbeeld Taula, Fnöske, ondertitel Tinder moest ik toch wel erg hard nadenken. Dat daarna nevenstaand mannetje een stukje ondefinieerbaar spul toonde maakte het niet makkelijker. (Tijdens mijn grondige research kwam ik er net trouwens achter dat Tinder niet helemaal de juiste vertaling was, het had Amadou moeten zijn.) Dit beeld kwam in het eerste kwartier langs, de overige drie kwartier ben ik heel hard bezig geweest om de woorden taula, fnöske, tinder te onthouden.
De film ging dus over de gebruiken bij een Karelische trouwerij, en het viel me op dat de bruid daarbij bijzonder triest keek. Misschien hoort dat erbij, maar het schijnt dat de actrice nooit meer aan de man is gekomen, omdat ze eenmaal haar meisjesvlechten uit had gehaald:
Un des principaux problèmes fut de trouver quelqu’un qui veuille bien jouer la mariée car cela était mal vu dans la perspective d’un vrai mariage ou pour trouver un mari. De fait, la jeune fille Lyyli Home qui finalement joua le rôle de la mariée dans ce documentaire reconstitué, jamais ne se maria dans la vie réelle.
Ik kijk niet al te veel tv, dus laat ik het maar eens melden als ik naar iets kijk. Zondagochtend heb ik op Das Erste de Tsjechische film Nevesta s nejkrásnejsíma ocima gezien, met in de hoofdrol Milan Kňažko (duitse titel: Die Braut mit den schönsten Augen). Op IMDB staat een erg mooie review. Die geeft weliswaar de hele clou weg, maar de film zal binnenkort toch wel niet herhaald worden.
Net als vorig jaar ben ik dit jaar op wintersport geweest. En net als vorig jaar heb ik weer niks gebroken, en ben ik weer niet gevallen. En heb ik het weer goed naar ‘t zin gehad. We (de ganze Familie) zaten in een huisje in Maishofen, maar omdat daar geen sneeuw lag zijn we gaan skiën in Hinterglemm. De kindjes hadden weer les beneden op de idiotenwiese, dit keer samen met Esther. Jaap, papa, Aly en ik skieden intussen boven op de Zwölferkogel (of deden aan pendant-ski). Ook heb ik tijdens de heerlijk ontspannen vakantie — natuurlijk niet tijdens het skiën — een geweldig boek gelezen: Simon. Iedereen mag dit boek van me lenen, ik vond ‘m heel mooi. En die samenvatting waar ik naar link moet je dan dus niet lezen.
Het enige wat ik aan de après-ski overgehouden heb is het liedje Puttin’ on the Ritz — opgevangen terwijl ik naast de après-skihut m’n boek zat te lezen.
Het klimaat is van slag, en de ijsboer slaat z’n slag. Hij rijdt nu al door de straat, om negen uur ‘s avonds. Het zal wel een drukke dag geweest zijn voor de arme man.
Tammo 80
