Tammo 80

Ik heb gisteren zowaar nog eens in de tuin gewerkt. Misschien is het wat overdreven om het tuin te noemen, hij meet ongeveer 3 bij 12 stoeptegels. Maar toch, als ik er niks aan doe wordt het een zooitje. Ik heb online de hulp ingeschakeld van een echte hovenier, die me via Skype wist te vertellen dat de gele plantjes, waarvan ik de naam al weken zocht, puntwederiken zijn (lysimachia punctata). Ook heb ik met m’n nieuwe schep weer een stukje land omgespit, en met m’n nieuwe schaar al het snoeihout in kleine stukjes geknipt en in vuilniszakken gestopt—ik krijg binnenkort een groene container. Als iemand een goede suggestie heeft voor het lege stukje land hiernaast, dan hoor ik het graag.

Ik heb het wel eens vaker gedaan, zo’n ideale zaterdag. Vandaag is er weer zo een. Vanochtend heb ik eerst even glas en papier weggebracht en wat schoongemaakt, daarna heb ik eieren met spek gebakken en sinaasappels geperst. Tijdens deze lunch lekker een krantje lezen hoort natuurlijk ook bij zaterdag. En dat Guido dan langskomt met lekkere koekjes om een kopje thee danwel ijsthee te drinken. En even kuieren door m’n tuin hoort natuurlijk ook. Ik ben met Guido naar de Gamma geweest om nieuw tuingereedschap te kopen.

We zijn vervolgens planten van iemand in Leidsche Rijn water gaan geven. Daar was ook een Franse braderie, met lekkere Italiaanse ijsjes en gratis Franse poffertjes. Misschien is wonen in zo’n nieuwbouwwijk toch niet helemaal stom. Ik ga over een tijdje eens bij Hanne kijken, die er ook gaat wonen.

Ik ga nu snel naar de tuin, er wacht nog een hoop werk.

Vorige week vrijdag heb ik met een stel collegae meegespeeld in de universitaire sportdag voor medewerkers. Op idee van Charlene speelden we mee in het onderdeel klaverjassen, dat drie van de vier teamleden nog nooit gespeeld hadden. Na een paar trainingen van Rogier ging het echter redelijk. Alex en Rogier speelden als de Jonge Honden II (de teamnaam is bedacht door het secretariaat van het Mathematisch Instituut) en Hil en ik waren de Jonge Honden I. Hil viel in voor Charlene, die thuis ziek op bed lag. Helaas heeft het tweede team niet te best gespeeld, het werd laatste. Hil en ik hebben met brons net een plek op het podium gehaald. Bij de uitreiking, waar Hil verstek liet gaan, werd het team ‘Jonge Honden I’ naar voren geroepen. Toen ik in m’n eentje naar voren kwam, hoorde ik in het publiek iemand mompelen: “Nou ja, jong…”

Waar woon ik in Drenthe? Misschien niet verstandig om dit op internet te zeggen, maar het is ergens aan de Burgemeester de Kockstraat. Deze straatnaam is overigens officieel verkeerd gespeld, volgens alle spellingsregels sinds 1900 zou je moeten schrijven Burgemeester De Kockstraat, met een hoofdletter D. Ook in de buurt ligt een zandpaadje, dat de Smidlandsweg heet (deze straatnaam is alleen op kadastrale kaarten te vinden, er staat geen straatnaambord en het 200 meter lange weggetje is amper van akker te onderscheiden). Google Maps maakt er hier een zooitje van: de Smidlandsweg wordt voor een nogal grote weg aangezien, en kreeg de naam Smid Janusweg mee. De Greskampweg (nog zo’n weg zonder bordje) heet ook Burg de Kockstraat. Hartstikke fout dus. Ik navigeer voorlopig niet met Google.

Dit verhaal schrijf ik vanuit het Majellapark. De internetverbinding die ik daarvoor nodig heb heet Linksys en komt van een van de huizen in de buurt. De bewoners daarvan hebben kennelijk nog niet door hoe je zo’n netwerk kunt beveiligen. Hartelijk bedankt!

Laatst fietste ik door de Kanaalstraat, en wilde een medeweggebruiker (ook een fietser) inhalen. Hij liet mij echter niet passeren en accellereerde flink. Hij verwachtte misschien dat dat mij van mijn inhaalpoging zou weerhouden. Mis dus. Tegen het eind van de Kanaalstraat was de strijd wel beslecht, ik won met een halve fietslengte.

Gisteren ging de reis naar Eindhoven per openbaar vervoer een hoop langzamer. Ik was nog net op tijd om de juiste trein te halen, ware het niet dat de jongeman van de fietsenstalling eerst nog een stel toeristen uitgebreid vertelde waar ze een leuke fietstocht konden maken. Ik heb natuurlijk netjes op mijn beurt gewacht. De trein kon ik nog net uitzwaaien. Eenmaal in Eindhoven vergat de buschauffeur mij de halte aan te kondigen, waardoor ik in de bus moest blijven tot hij zijn rondje (via Waalre) had afgemaakt. Totale vertraging door gebrek aan assertiviteit: 1 uur.

Alweer een tijdje terug ben ik meegeweest op de PhDays 2006, die ik ook zelf mede-georganiseerd had. Doel van de reis: bevorderen van de sociale contacten tussen AiO’s in de numerieke wiskunde uit Nederland en België. Volgens de traditie voerde de reis dit jaar naar België, en onze Vlaamse co-organisatoren hadden een mooi afgelegen huis in de Ardennen gevonden. De activiteit van het weekend (die we erg geheim hielden, behalve dat we ‘m per ongeluk op een Wiki-pagina openbaar hadden gemaakt): Paintball!

Bovendien had Arthur alle ingrediënten voor een vijfkamp meegenomen, bestaande uit familieski’s, zakloopzakken, een touwtrektouw, doelpaaltjes, en waterdraagbekertjes. De laatste activiteit is geschrapt, omdat bij erge regen de traagste ploeg juist zou winnen.

Zoals aan de foto hiernaast is te zien, is mijn paintballavontuur niet erg goed afgelopen. Ik gleed op een spekglad stukje Ardennen uit, en toen ik me vastgreep aan een boompje, hield ik mijn hand wel goed vast, maar m’n schouder weigerde m’n arm aan de rest van m’n lichaam vast te laten zitten (in jargon: luxatie). Gevolg was dat m’n schouders door twee stoere verplegers weer in de kom getrokken moest worden.

Voordeel voor mij is wel dat ik u nu weer een mooi beeldje van The Inner Me kan presenteren.

Sinds een tijdje drink ik weer volop koffie. We hebben namelijk een koffie-apparaat op de Uithof ontdekt met heel lekkere en betaalbare koffie (ik zeg natuurlijk niet waar). De instellingen zijn logisch, je kunt kiezen voor koffie, met suiker en/of melk, espresso met suiker en/of melk, cappuccino, Wiener melange, café au lait, café choco, chocolade en chocolade deluxe. De prijzen zijn een stuk minder logisch: een kopje koffie kost 30 cent, maar koffie met melk maar 2 cent. Chocolade kost 45 cent, choco deluxe kost 14 cent. Als een stel wiskundigen hebben Vincent, Maarten, Charlene en ik vanmiddag het systeem ontrafeld. Het is duidelijk hoe het systeem zit, maar nog onduidelijk is waarom het zo is. Zie het onderstaande schema:

Update: Omdat Arthur en mama het bovenstaande schema allebei niet begrepen, een korte toelichting. De zwarte koffie kost dus 30 cent, terwijl koffie met melk maar 2 cent kost. Er zit dus duidelijk een programmeerfout in het apparaat, en als je even naar het schema tuurt zie je wel welke.

Update (26 maart 2007): Er zit een fout in het foute systeem. Vincent kwam er onlangs achter dat de café au lait niet 11 cent kost, zoals in bovenstaand schema staat aangegeven, maar 10 cent.

Was ik toch bijna het hoogtepunt van m’n bezoek aan Turijn vergeten: we hebben net met z’n allen het geboortehuis van Luigi Lagrange (groot wiskundige) bezichtigd. Op dat huis is aan de buitenkant een plaquette aangebracht met daarop de tekst:

GIUSEPPE LUIGI LAGRANGE

PER DECRETO DEL COMUNE

Vertaling: Joseph Louis Lagrange is geboren in dit huis op 25 januari 1736 bij besluit van de gemeente.

Momenteel zit ik in Turijn. Ik ben daar in functie – als wiskundige kom je nog eens ergens. Er is hier een bijeenkomst in het kader van het project waaraan ik deels verbonden ben. Gantumur is ook mee, hij heeft vandaag een inzichtrijk praatje gegeven.

Naast het wiskundige aspect heb ik ook nog even tijd gevonden om de stad te bekijken. Er staan hier, zoals in heel Italië, heel veel mooie oude gebouwen. En heel veel dragen de naam van Vittorio Emanuele II. Ik ben heel blij dat ik nog best een beetje Italiaans praat, want het Engels van Giovanni Modaal is nogal slecht. In een overmoedige bui heb ik zelfs een Italiaans boek gekocht. Ik vroeg naar een makkelijk boekje, en kreeg toen iets uit de Italiaanse versie van de Jonge Lijsters. Jammer alleen dat het een vertaling uit het Engels is, met als voetnoten dingen als: pinte: la pinta è un particolare bicchiere da birra che corrisponde a poco meno di mezzo litro. Zo leer je nog eens wat.

Morgenochtend is eerst het praatje van Gabriela, waarvoor ze nogal zenuwachtig is. Daarna haasten we ons naar het vliegveld in Milaan (we zijn gekomen via Genua, te laat geboekt), om morgenavond weer thuis aan te komen.

Laatste opmerking: het eten in Italië is heerlijk, maar veel. Tijdens de lunch een primo, secondo en een dolce (gevolgd door een caffè), bij de avondmaaltijd gerust nog een keer dit alles. Maar wel lekker!

Ik druk snel op Verstuur voordat de buren van het hotel doorhebben dat ik op hun internetverbinding meelift. Tot gauw.