Tammo 80

Ik kreeg vanmiddag een mail van een mevrouw die Bouwina heet. Bij dezen de mail:

Hallo, ik reed op de Kielsterachterweg, kwam van Wedde en ging weer naar huis in Eelde. Ik zag het bord tammo 80 en vond het wel grappig. Thuis gekomen ga ik nog even achter de pc en tik zomaar tammo 80.nl in, ik helemaal verbaasd want zie in het archief van je weblog mijn naam staan Bouwina. In het verhaaltje van jou op het kerkhof van Blijham.

Ik heb het stukje uitgeprint en meegenomen naar mijn moeder en haar zus tante Bouwien. Tante Bouwien is vandaag jarig en daarom hebben we bij haar gegeten in het verzorgingshuis, waar ze beide sinds januari zijn. Nou is tante Bouwien heel nieuwsgierig (familietrekje?) en vraagt mij waor is dat aine van?

Vandaar dit mailtje. Groetjes, Bouwina.

Met vereende krachten hebben mama en ik uitgezocht wie deze Bouwina wel kon zijn (mijn oma heette ook zo, en ook mijn oma’s oma). Bouwina is niet zo’n heel veel voorkomende naam, en het is zelfs gelukt de familieband uit te zoeken. Bij dezen.

Mijn oma, oma Wini, had twee ouders. Haar vader was Siebold Roel Heslinga, hoofd der school in Ter Apel. Haar moeder was Gezien (Gé) Scholte. Deze Gé Scholte kwam uit een gezin met zeven dochters (de familie Scholte woonde in Blijham, vader Jan Scholte was daar smid). Een van de zussen van Gé Scholte heette Dientje, en dat is nu de oma van de Bouwina van wie ik een mail kreeg. Toch een klein wereldje.

Gisteren ben ik eens door de stad gaan lopen. Dat is me zo goed bevallen, dat ik straks weer op pad ga. Natuurlijk ging ik eerst naar de Pandhof (de kloostergang bij de Dom), om te kijken of ik inmiddels de scènes uit het leven van Sint Maarten kon herkennen in de sculpturen. De deur naar het Academiegebouw stond open, en ik zag het orkest van het USKO oefenen op de Carmina Burana. Erg leuk om eens een stukje van zo’n repetitie bij te wonen, en ik heb me lekker laten maken om ook naar het concert te gaan (oordopjes worden door de organisatie verstrekt, zie link). Wie gaat er mee?

Op mijn verdere wandeling kwam ik ineens een processie van priesters, in vol ornaat, tegen. Eén van hen liep zelfs met een staf, ik heb maar aangenomen dat dat Kardinaal Simonis was. Een andere herkende ik zelfs van gezicht, de Catholic Insider die laatst op de radio was. Het bleek dat er net een priester was gewijd, en dat gaat kennelijk met een hoop ceremonieel gepaard. Om de hoek zag ik een stel orthodoxe joden lopen.

In mijn agenda stond dat het Universiteitsmuseum een retrogaming-dag had, en daar kan ik als Prince of Persia fan natuurlijk niet wegblijven. Ik had verkeerd in m’n agenda gekeken, de tentoonstelling is vandaag pas. Maar hij werd al wel klaargezet, en ik heb de organisatoren wat geholpen door computers te installeren en leuke spelletjes uit te zoeken. Straks maar eens kijken of het nog leuk is.

Na weken van uitgestelde voorbereiding was het afgelopen zaterdag zover: mama heeft Sara gezien. Nou ja, ze vond het niet goed dat we een Sara-pop in de tuin zetten, en om dat te garanderen heeft ze geregeld dat we het weekend met z’n allen naar Texel zouden gaan. Met als bijkomend voordeel dat Pieter ook kon meedoen, want tijdens het Pinksterweekend krijgt een kok natuurlijk niet vrij. Op zaterdag had hij wel lang genoeg vrij om een geweldig brunchbuffet voor ons te bereiden, natuurlijk samen met Manon. Daar hebben we met z’n allen lekker van gesnoept. Verder hebben we een erg gezellig weekend gehad, en de dingen gedaan die je nou eenmaal doet als je op Texel bent: strandwandelingen maken (naar de Slufter en weerom), bootjes kijken in de haven, en vooral lekker vis eten. Zo mag mijn vijftigste verjaardag ook wel worden.

Vandaag, 14 mei 2005, viert mama haar vijftigste verjaardag. Nu zijn allbei m’n ouders ouderen… Omdat m’n moeder geen zin had in een Sara voor de deur, zijn we met z’n allen gevlucht naar Texel, waar we bij broer kok Pieter gaan brunchen. Bellen heeft ook geen zin, want de telefoon staat uit. Je kunt, als je zin hebt, wel een kaartje sturen, die ze dan bij thuiskomst wel zal lezen. Vooral post van onbekenden is van harte welkom, op ons adres dat je waarschijnlijk wel kent.

(Voor inbrekers die nu denken: “Ha, ze zijn niet thuis, we gaan het huis leegroven!” de volgende wetenswaardigheid: onze dobermann is thuisgebleven, met een oppasser op het huis.)

Ik zat net even te luisteren naar mijn favoriete radioprogramma, Spijkers met Koppen. Tot mijn grote verrassing was er op het einde een interview met Rooie Rinus en Pé Daalemmer! Ze zongen zelfs nog een liedje, de Hoornse Plas. Groot fan als ik ben, ben ik meteen naar buiten gerend om naar ‘t centrum te komen (wat niet meevalt zonder fiets).

Gewapend met een ansichtkaart liep ik vanuit de bus naar de Florin, waar het programma wordt opgenomen. Onderweg kwam ik Carrie nog tegen, maar haar handtekening hoefde ik niet (haar column van vandaag vond ik niet leuk). Ook Felix Mörders (Meurders, dank aan Arthur) en Jan-Jaap van der Wal hebben hun krabbel niet hoeven zetten, want toen ik de Florin binnenliep zag ik meteen Pé (Peter de Haan) lopen. Hij zette graag z’n handtekeing, blij dat er toch nog een fan kwam (het publiek kende ze niet, en verstond ook de tekst niet, dus bleef akelig apatisch). Ook van Rinus (Frank den Hollander) heeft me een handtekening gegeven, zodat ik nu in het bezit ben van een collector’s item!

In de Zo zit dat! van deze maand staat online een link naar mijn website over de Vigenère code. Leuk!

Gisteravond, na een culturele stadswandeling met Jan-Jaap en een heerlijk etentje bij Oliver, naar de musical Hout en Appels van Amuze (waar Peter in de band speelt). Ik heb zeker tijdens de eerste helft zitten genieten, van geweldig toneelspel, een ingenieus decor, en natuurlijk lekkere muziek. Bij de hoempapa-bewerking van Mein kleiner grüner Kaktus van de Comedian Harmonists gingen m’n tenen eerst wel een beetje krom, maar na een keer of vijf luisteren vond ik deze uitvoering misschien nog wel leuker dan het origineel.

Ik zal voor de luie lezers die niet zelf naar de voorstelling willen even een samenvatting geven. Het waren dus twee musicals door elkaar. De eerste heet Garmisch Partenkirchen en gaat over een kaboutervolkje dat in hun maag zit met een ongelukskabouter die te groot wordt. Een ongelukskabouter, want haar vader werd op weg naar haar geboorte op Nieuwjaarsdag doodgeskied door een schansspringer. Een heel verhaal gespeeld door vier mensen, maar natuurlijk met backing vocals van de rest. Die backing vocals vormen een van de verhaallijnen van de andere musical, Sterrentrek. Een koortje achtergrondzangeresjes doet hun best de Jody Pijper singers te vervangen. En nog twee andere verhaallijnen, een met een homostel (het blijft natuurlijk musical), en een ander over een stel dat een baby krijgt, of toch niet.

Speciale complimenten aan Sanna, die wel erg goed speelt en zingt, en Rob, die het lef had om in string op ‘t podium te verschijnen. En natuurlijk aan de rest van de groep, want ik heb weer een geweldig avond gehad.

Door een ongelukkige set omstandigheden heb ik gisteren mijn iPod verklooid. Ik wilde hem formatteren op een Windowsformaat, zodat ik ‘m ook op de computers op m’n werk kan aansluiten. Net na het formatteren geraakte het toestel in een toestand waar hij niet meer verder gaat tot hij op een stroombron is aangesloten (vanwege veiligheid, het ging om een firmware flash. Dat was nogal jammer, aangezien ik mijn adapter niet meer heb.

Paniek dus. Ik zat bij Lars op de Warande, dus plaatste op het forum van MacOSX.nl een berichtje met als titel: “Iemand op de Warande (Zeist) met een iPod-adapter?”. Helaas kwamen daar geen reacties op, behalve behulpzame mensen die niet begrepen dat ik echt een adapter nodig had. Met hulp van Jan-Jaap, bij wie ik ook nog even ben langsgelopen (de wereld is klein, en de Warande helemaal), vond ik op het Warande forum een berichtje van iemand met een iPod. Die persoon hebben we toegevoegd aan de MSN, en toen hij online was hebben we gevraagd of we even mochten langskomen. Hij bedacht zelf dat ik dan ook die jongen van dat andere forum was (dat hij kennelijk ook las). Dat laat maar weer zien dat het internet ook weer niet zo groot is.

Twee deuren verder, bij die forummer op de kamer, bleek dat hij toch net een ander snoertje had, helaas, project mislukt. Gisteravond laat heb ik het bericht op MacOSX.nl aangepast om te zeggen dat ik weer in Lombok zat. Vanochtend vroeg reageerde daar iemand die nog wel een kabeltje had liggen. Ik heb ‘m net opgebeld, en het blijkt dat hij maar twee blokken verderop woont, bij de bakker. Zo wordt de wereld wel heel klein. Ik ben even langsgelopen, en inmiddels doet m’n iPod het weer als vanouds.

Op verzoek van Arthur een uitbreiding van de technische mogelijkheden van dit weblog: je kunt nu ook een RSS-feed van dit weblog ontvangen. Als je niet weet wat dit is: niet erg, blijf maar gewoon lezen zoals je altijd al deed (leuk dat je dat nog steeds doet). Wie wel een RSS reader heeft, kan de volgende feed toevoegen: http://www.tammo80.nl/weblog/feed.xml.

Voor de derde keer dit jaar is er iets van mij gestolen. Was het in februari nog m’n nieuwe fiets, en in maart m’n laptoptas met o.a. iPodspullen en m’n telefoon, vanochtend was wederom een fiets aan de beurt. En niet eens mijn fiets, ik had deze te leen van Alex. Vandaar dat ik dit keer geen aangifte heb gedaan, dat kan voor je eigen fiets. Pro forma hier nog wel een omschrijving. Mocht je een fiets zien die voldoet aan de volgende omschrijving, wil je dan alsjeblieft de berijder in de gracht gooien, de fiets meenemen, en mij en de politie bellen (en de brandweer om de berijder uit de gracht te vissen):

• Merk: Virgo
• Type: Citybike, 6-speed
• Kleur: Blauw
• Kenmerken: Voorrem werkt niet, achterrem amper (dat zal ze leren!), een vrij nieuwe spin achterop bevestigd, nieuwe achterband, bloemetje bevestigd aan de linker voorrem.