Tammo 80

Vorig weekend heb ik met Jan-Jaap wederom een stuk gedandemd. De vorige keer gingen we van Aalst naar Utrecht, dit keer ging de reis van Utrecht naar Oosterhesselen (en maandag weer terug). Vrijdag om acht uur zouden we vertrekken, dus om kwart voor negen stond ik bij Jan-Jaap voor de deur – ik moest nog proviand smeren. Jan-Jaap had een ander deel van de voorbereiding voor zijn rekening genomen: de route. Het kaartje was wat beknopt, wat op zich natuurlijk geen probleem is. Wat wel een probleem was: de route ging over de N37 en andere wegen van dat type; dat krijg je als je Map24 gebruikt. Desalniettemin ging het eerste stuk heel goed, tot we na ongeveer 5 kilometer erachter kwamen dat de tandem wat zwaar trapte. Even om ons heen kijken leverde de oorzaak: we fietsten bultje op. Na minder geslaagde ervaringen met de versnellingen vorig jaar hebben we besloten die niet meer te gebruiken, dus we moesten maar even doortrappen. Dat wierp in Amersfoort z’n vruchten af: de bult omlaag ging geweldig, Jan-Jaap moest zelfs remmen om het veilig te houden. Rond Harderwijk zat ik voorop toen we werden ingehaald door een meisje. Dat lieten we natuurlijk niet op ons zitten, dus we sjeesden haar al gauw weer voorbij. Daarop haalde zij ons weer bij voor een praatje. Zij, Marjanne, bleek ook een tandem te hebben, en we spraken af om op de terugweg eens een tandemwedstrijd te doen, waarvoor zij ons haar telefoonnummer gaf.

In Nunspeet hebben we bij een boerenijswinkeltje een boerenijsje gegeten en onze watervoorraad bijgevuld. De mevrouw van de winkel vertelde ons ook een iets boeiender route naar ‘t Harde, namelijk bij de geref. kerk rechts. Die route leidde ons enorme stukken door het bos, en zelfs nog naar een schaalmodel van de botanische tuinen (compleet met rotsblokken). En na een flink stuk fietsen leidde de route ons zelfs naar ‘t Harde. Daar hebben we toch maar weer de standaardroute genomen naar Zwolle, waar we natuurlijk de weg niet wisten. Een vriendelijke aannemer wees ons – in vloeiend Overijssels – de weg: langs Auto Palace, over het Kamper lijntje, en dan langs het prachtige kasteeltje Rechteren. Al gauw kwamen we langs Auto Palace, maar het Kamper lijntje liet op zich wachten. We hebben daarom de bordjes maar gewoon gevolgd. En tot onze verbazing kwamen we, toen we Zwolle al lang voorbij waren, inderdaad over een spoorlijn die wel naar Kampen moest leiden. En helemaal toen we in Dalfsen kasteel Rechteren tegenkwamen wisten we dat de man ons aanwijzingen met een vooruitziende blik had gegeven. Rond half zeven kwamen we aan in Dalen, waar we de nacht hebben doorgebracht.

Zaterdag zijn we verdergefietst naar Oosterhesselen, op een luttele zes kilometer verder. In Oosterhesselen hebben we in de tuin een volleybalnet (op schouderhoogte) opgezet. Mama en Peter vormden de tegenpartij, en met het schaamrood op m’n toetsenbord moet ik bekendmaken dat we viermaal zijn ingemaakt. De pruimenboom is ook nu weer geraakt, maar gelukkig door Peter zelf.

‘s Nachts, tijdens het oppassen in de Valsteeg, kwam zich met een voorzichtig “Joehoe” de automobiliste melden die onze kat had overreden. Toen we het kattenlijkje wilden ophalen bleek de kat niet dood te zijn. Zo niet dood zelfs, dat we nog een stel buren (en vooral een zaklamp) nodig hadden om het arme beest terug te vinden. Met een gebroken achterpoot wist hij zich nog terug te slepen naar de bijkeuken, waar we hem maar hebben gelaten. Toen we hem de volgende dag naar de dierenarts wilden brengen, sprong hij uit de mand – met gebroken achterpoot, au! – en ontsnapte wederom. Jan-Jaap en ik zijn toen weer naar Oosterhesselen gefietst, om mama en Peter in te halen met de spelletjescompetitie. Inmiddels maakt de kat het naar omstandigheden goed.

Op de terugweg ging de tandemwedstrijd met Marjanne niet door, want haar telefoonnummer werkte niet. Gelukkig had ze wel verteld waar ze werkte: op de Zwaluwhoeve, een beauty center. Dus hebben we daar een briefje voor haar achtergelaten. We werden wel wat vreemd aangekeken toen we naar een Marjanne vroegen (Heeft Marjanne ook een achternaam? – Niet dat wij weten.). Met een behulpzame juffrouw kwam het uiteindelijk allemaal toch nog goed, en inmiddels staat de afspraak voor na de vakantie.

In Ermelo hebben we gebarbecued bij een huisgenote van Jan-Jaap. Die barbecue was erg lekker, en liep een beetje uit, waardoor we pas rond middernacht terug waren. Vermeldenswaardig is zeker nog de Amersfoortse berg, die op de terugweg toch wel erg steil omhoog ging. We hebben hem in één keer bedwonen (nog steeds in de zwaarste versnelling). Met al ruim 100 kilometer op de (hypothetische) teller vond ik dit een hele prestatie. Voordeel was dat na deze topprestatie in Amersfoort de weg vrijwel strikt dalend was tot Zeist. De route van Zeist tot Utrecht duurde langer dan ooit…

Wederom ben ik niet verhuisd, maar heb ik verhuisd. Fouke en Carolien gingen van Lunetten naar ergens aan de Amsterdamsestraatweg. De verhuizing, waarvan zij zelf ook een heel dagboek bijhouden, ging heel soepel. Om negen uur stond ik (hijgend van de haast) voor de deur, waar ook al een gehuurde vrachtwagen stond. Binnen anderhalf uur stond die vrachtwagen vol, en had iedereen minstens dertig keer alle trappen op en neer gerend. Rond noenen was de vrachtwagen ook uitgeladen en hadden we tijd voor een heerlijke lunch, geregeld door Carolien en Mira, met roze donutverrassing toe. De middagronde, met een half zo volle vrachtwagen, duurde langer, maar was om vijf uur ook afgerond. Het nieuwe huis staat inmiddels vol dozen en spulletjes, Carolien en Fouke kunnen de komende weken lekker uitpakken (nadat ze zijn uitgeklust en ruimte hebben om uit te pakken).

De voorbereiding van de verhuizing was opmerkelijk goed, haast alles zat in dozen, die waren onderverdeeld in Fouke-dozen vol met boeken die alleen Fouke kon tillen en Carolien-dozen die alleen maar slecht gebalanceerd waren (maar ik klaag niet). Op elke doos stond zelfs een nummer, met de betekenis 3: voorlopig niet belangrijk, 2: in de buurt van de keuken, niet urgent, 1: in de buurt houden, 0: van levensbelang, liefst meteen uitpakken. Dit was op zich goed uitgedacht. Er zat echter een hiaatje in de uitwerking van dit plan; het was niet duidelijk waar de dozen heen moesten. Daardoor staan nu de 3-dozen overal door het huis, de 0- en 1-dozen in de voorlopige slaapkamer die daarmee best vol is. Ze hebben meteen dus wat te doen in het nieuwe huis, een soort speurtocht een hele vakantie lang.

Laat ik, in de schoolvakantie, ook eens wat vertellen over mijn werkzaamheden op de universiteit. Als AIO doe ik natuurlijk onderzoek, maar ik heb ook een onderwijsverplichting. Dit jaar begeleidde ik het werkcollege van het vak kansrekening, niet mijn favoriete vak. Als werkcollegebegeleider heb ik er veel van geleerd. Mijn studenten iets minder ben ik bang, het tentamen is niet goed gemaakt. Gelukkig ligt dat in ieder geval deels aan hunzelf, op een warme dat is het voorgekomen dat ze buiten voor het raam van het werkcollegelokaal stonden te badmintonnen (uiteraard leverde dat minpunten op op het tentamen, evenals het schrijven van mijn naam met een streepje).

Voor wat ik ook nog doe als ik even noch onderzoek, noch onderwijs doe, verwijs ik graag naar de website van mijn nieuwe kamergenoot Arthur over procrastination.

Dit jaar was het school- en volksfeest (frequente bezoekers kennen dit begrip) in Oosterhesselen. In het kort: er is een optocht met karren, een grote feesttent, en normaal ook een lichtroute door het dorp (deze ben ik niet tegengekomen). De feesttent stond op het voetbalveld van V.V. Vios, achter Gebouw 48, dat ook dienst doet als Jeugdsoos. Dit jaar was het extra feestelijk, en was er de mogelijkheid om in een echte helikopter een rondvlucht over het dorp te maken. Dit herinnerden wij ons pas toen de eerste vlucht overkwam, en we dachten wel te laat te zijn (het inschrijfformulier lag al maanden bij het oud papier). Gelukkig was het ook op het veld nog mogelijk zich in te schrijven, wat mama en ik meteen deden, terwijl Peter in Coevorden assisteerde bij de Grachtenloop.

Tijdens het lange wachten – er was een lange wachtlijst van mensen die het formulier wel hadden opgestuurd – hebben we nog naar de optocht gekeken, die dit jaar als opdracht had geen gemotoriseerd vervoer te gebruiken. Mijn buurt, het Middendorp, had dit opgelost door volwassenen karren met kindjes te laten trekken (schattige kindjes doen het altijd goed bij de jury). Onze buurt had duidelijk de mooiste inzending voor de optocht:

Een duidelijk goede tweede was ‘t Klooster, die met alle volwassenen een wild-west dansje deden:

Hoezo goede tweede? Welnu, er is natuurlijk een wedstrijdelement aan het gebeuren verbonden. In Oosterhesselen strijden de buurten om de Grote Beer, een kunstwerk dat eens per vier jaar dus van buurt kan wisselen. Onze buurt, ‘t Ende – Middendorp deed het (geheel zonder mijn hulp, ik zit immers in Utrecht) vrij goed, getuige de eindstand. Helaas heeft Het Kanaal gewonnen, maar het is toch een lelijk kunstwerk. En dat zij nou toevallig beter waren in het onderdeel hobbeltandem, nou laat ze d’r maar blij mee zijn.

Maar wat nog het leukst was van het school- en volksfeest waren de helikopterrondvluchten. Terwijl Peter vrijwilliger speelde bij de Coevorder Grachtenloop hebben mama en ik ons alsnog ingeschreven voor een helikoptervlucht. We moesten erg lang wachten, omdat de rest van het dorp zich al maanden eerder had opgegeven, maar in de tussentijd hebben wij lekker naar de optocht gekeken. Uiteindelijk zijn we om twee uur opgestegen, mama en ik en gelukkig een piloot. Ik vond ‘t eng dat je bij het instappen niet mocht zwaaien, omdat anders je hang eraf wordt gewiekt. De rest van de vlucht vond ik niet eng, maar juist erg leuk. We hebben op verzoek van mama ons huis wel vijf keer van boven gezien, maar het mooist vond ik het om de kerk recht van boven te zien, waardoor de toren ineens nog maar een klein vierkantje was. Hieronder een foto van ons huis vanuit de lucht, en voor de liefhebbers heb ik zelfs een filmpje online gezet van de landing (over het kerkhof heen, de landing was op het voetbalveld ernaast).

Hoog tijd voor een update. Ik ben namelijk een maand geleden (dat zegt iets over de verfrissingsfrequentie van dit weblog) op uitnodiging van Margaret en Coen naar Terschelling gekomen. Zij waren voor een paar weken over uit Maine (over uithoeken gesproken) en wilden niet op bezoek, dus vroegen of het bezoek dan maar langskwam. Dat wil ik natuurlijk wel. Omdat de reis anders wel erg lang zou worden, en om nog naar het afstudeerfeest van Joost in Groningen wilde…

Wacht, eerst even het verhaal van het afstudeerfeest van Joost. Joost is een goede middelbareschoolvriend, die economie heeft gestudeerd en lid is geworden van Vindicat atque polit. Het afstudeerfeest was op Vindicat, waarheen ik me met andere goede middelbareschoolvriend Arjen begaf. Normaal mogen knorren (niet-corporalen) daar natuurlijk niet naar binnen, maar nu, bij wijze van hoge uitzondering, wel. Ik weet nu ook waarom plebs er buitengehouden wordt: het stinkt er naar bier en er ligt viezigheid op de trappen. Desalniettemin was het een leuk feestje, en ik heb zelfs op het balkon gestaan en over de Grote Markt uitgekeken.

Jaap was zo goed om zijn kamer voor een nacht met mij te delen, zodat ik zaterdag vroeg richting Terschelling kon. De afspraak met Margaret was dat ik ergens gedurende hun twee weken durende verblijf zou komen en eventueel bij hun in de tent kon, maar tot een duidelijke afspraak was het niet gekomen. En gezien hun telefonische onbereikbaarheid is het überhaupt niet meer tot een duidelijke afspraak gekomen. Ik was dus erg bij toen ik ze op de laatste boot naar Terschelling toch nog te pakken kreeg. Ze zaten nog op ‘t ailand, en hoewel de tent van Margeret te klein was, kon ik gelukkig bij Willemijn in de tent. Op de boscamping heb ik gespeeld met andere vrienden van Margaret en Coen, en natuurlijk met hun zoontje Jelle. We zijn zowaar nog op een zeehondencruise geweest, waar we zowaar ook nog zeehonden hebben gespot. Mijn weekend was goed.

Op de terugweg naar het vasteland – met Margaret, Coen en Jelle, die weer naar Maine gingen – ben ik geheel door eigen schuld nog even in een netelige situatie beland waarin ik één kind en twee fietsen alleen uit het parkeerdek moest manoeuveren (zonder te weten welke fietsen). Toen ik me niet moeiteloos maar wel vlekkeloos uit deze situatie had gered, was ik stiekem best een beetje trots op mezelf. Hoewel het natuurlijk wel een ontzettend domme actie was om in deze situatie verzeild te raken natuurlijk.

Bezig met mijn ideale zaterdagbesteding belandde ik vandaag weer in de Bisschopshof. Daar zat al een oudere man op een bankje, met wie ik aan de praat raakte. Hij bleek—net als ik—aan zijn proefschrift te werken. Toen ik hem vroeg naar zijn vakgebied antwoordde hij met een zelf bedachte term: ontologica (deze term is kennelijk ook al eens door iemand anders zelf bedacht, want hij staat ook in De Nieuwe Gids uit 1893). Ik heb van hem een papiertje meegekregen met een vraagstuk om thuis nog eens over na te denken. Op het papiertje staat het volgende:

Hier moet ik inderdaad nog eens diep over nadenken, hints zijn welkom. Hij gaf zelf als hint dat in zijn ontologica leegte niet bestaat, maar niets natuurlijk wel. Sterker nog, de leegte bevat het niets. Dus.

Ik weet de naam van de man in de Bisschopshof niet, maar hij zei me dat ik het wel zou merken in de media als zijn proefschrift gepubliceerd werd. Als voorproefje heb ik al wel een van zijn stellingen gekregen:

1+0=x²

Toen ik hierop suggereerde dat x dan wel plus of min één zou zijn, was hij lichtelijk beledigd. Achter een formule gaat immers een theorie schuil. Zo schreef Einstein wel simpel op E=Mc², maar dat was (volgens mijn gespreksgenoote) ook in Einsteins tijd al een vanzelfsprekendheid. Immers, wat is energie zonder massa, en massa zonder energie. En tsja, natuurlijk zijn ze volgens de lichtsnelheid gekoppeld, want iets staat nu eenmaal stil, of het beweegt. Zo leer je nog eens wat.

De afgelopen week speelde op Fort Rhijnauwen de opera Dido & Aeneas, georganiseerd door Xynix Opera. Alex had op tijd uitgevonden dat ze vrijwilligers vroegen, in ruil voor een vrijkaartje en een T-shirt, en haalde mij ook over om één avondje te komen helpen. Op dat ene avondje heb ik kennisgemaakt met Ilse (manager) en Jelle (productieleider, eigenlijk van Tryater). Eerst heb ik met Alex de tribunes – zeshonderd stoelen! – schoongemaakt, daarna hebben we rustig programmaboekjes verkocht aan alle mensen. We mochten ook meekijken naar de voorstelling, en die was kippevelopwekkend mooi. En het was gezellig, dus ik besloot om maar wat vaker te helpen.

Vrijdag was de première. Niet helemaal vrij van rampjes, maar het publiek heeft er niet veel van gemerkt. Niet eens dat Douwe, technische man, de sleutels van de Hummer waarin Aeneas opkwam was vergeten. Jan-Jaap is als vrijwilliger bijgesprongen. Met hem heb ik vooraf fort Rhijnauwen verkend, we hebben zelfs de bunkers van binnen gezien. Erg cool.

Nog veel meer vrijwilligers die bedankt of op z’n minst genoemd moeten worden: Alex (nogmaals, met eervolle vermelding voor het opvouwen van 600 dekentjes), Mariët (met een eigen zangcarrière in de Efteling), Sira, Imre en Yo-yi, Li Chao (die nu veel meer vrijwilligerswerk wil doen), Maartje, Tomas (5 keer geweest), en Emiel (eigenlijk volgspotter, maar heeft vrijwillig parkeerder gespeeld).

Zaterdag heb ik de voorstelling overgeslagen (de enige) voor de Carmina Burana. Zondagmiddag was er een matineevoorstelling, waar – ach en wee – het vuur van Carthago haperde door de regen. De avondvoorstelling werd op het laatste moment afgelast vanwege enorme stortbuien. Ik heb aan de wachtende menigte honderden regencapes uitgedeeld, iets waarvoor het publiek me een week later nog bedankte. Met een flinke kater hebben we zondag de geluidsinstallatie enzo opgeruimd. Ik lag op tijd op bed.

De afgelopen vijf voorstellingen (donderdag tot en met zondag, met een matinee) gingen allemaal weer geweldig. Het stuk ken ik inmiddels van buiten, ik ben er proefondervindelijk achtergekomen dat ik het kan dromen. Ik heb zelfs nog wat achtergrondstudie gedaan, om met Joke (regie en dekenvouwster) lekker te kunnen discussiëren. Volgens mij komt Dido er in deze uitvoering wel wat te goed vanaf, ik vind haar in de oorspronkelijke vertellingen een stuk minder sympathiek. Joke vind ik trouwens wel erg sympathiek, net als de speelster van Dido, Ingrid. Ook heel aardig was Iris (Dido), Sinan(neke, Sorcerer), en eigenlijk alle andere spelers ook.

Met portofonen-Peter heb ik ook gezellig gekletst, en ik mocht elke dag een portofoon. Een erg leuk apparaat, het ziet er niet alleen belangrijk uit maar je kunt er ook conversaties van anderen mee beluisteren.

Nu sluit ik dit stukje bijna af zonder mijn grote vriendin van de voorstelling te noemen, Suzanne (stagaire, management-assistente). Zij was de caissière; ik heb zelfs nog een avondje bij de kassa geassisteerd. Om de mensen allemaal slechte berichten door te geven, ik voelde me net een van de slechteriken uit de opera: Destruction’s our delight, delight’s our greatest sorrow. Ik vond het toch heerlijk om wat nuttig en leuk werk bij de opera te kunnen verrichten, en zo ook een kijkje achter de schermen (voor zover aanwezig) te krijgen. Xynix, in het bijzonder Ilse en Suzanne, hiervoor hartelijk bedankt!

Maar eens een keertje wat reclame voor Tammo Tamminga, een Groninger zanger die het Gronings niet al te machtig is (dat schijnt, en over al dan niet machtig zijn van het zingen weet ik niks). Je kunt op z’n website wel coole liedjes downloaden, een paar filmpjes kijken, en proberen de foto die ik hiernaast zet in de originele context te vinden. Veel plezier ermee.

Gisteravond ben ik met Arthur naar een uitvoering van de Carmina Burana van Carl Orff geweest. Tot mijn grote verbazing zag ik in het programmaboekje een collega (zelfs ex-werkgever) van me staan, als alt-soliste. Verder bleken ook een paar collega-studenten onder de uitvoerenden te zitten.

Ik heb tijdens de uitvoering druk zitten meelezen in de tekst, en ik begreep gelukkig een groot deel zonder vertaling. Ik vond het een bijzonder geestig stuk, en heb soms m’n lachen even moeten bedwingen. De muziek vind ik lekker pompeus. Wel een beetje jammer dat je dat allemaal niet mag zeggen omdat er een of andere nazi-associatie aan dit stuk kleeft.

Ik vond vorige week op de printer een puzzeltje. Geprint door Rogier, maar ik voelde me niet heel bezwaard om even een kopietje te maken. Na een half uurtje puzzelen had ik de oplossing gevonden van mijn eerste Sudoku-puzzel. Een erg leuk tijdverdrijf (alsof ik dat nodig had). Eergisteren verscheen op VersionTracker ineens een programma genaamd MacSudoku. Dat heb ik voor de grap maar ‘ns gedownload, en het werkt haast prettiger dan pen en papier. Probleempje is alleen dat je er eigenlijk voor moet betalen, en daar heb ik niet zo’n zin in – al was het alleen maar omdat het programma nog niet af is. Daarom heb ik als deal vandaag het programma vertaald in het Nederlands. Als dank daarvoor heb ik een gratis licentie gekregen. Hoezee.