Tammo 80

Hoog tijd voor een update. Ik ben namelijk een maand geleden (dat zegt iets over de verfrissingsfrequentie van dit weblog) op uitnodiging van Margaret en Coen naar Terschelling gekomen. Zij waren voor een paar weken over uit Maine (over uithoeken gesproken) en wilden niet op bezoek, dus vroegen of het bezoek dan maar langskwam. Dat wil ik natuurlijk wel. Omdat de reis anders wel erg lang zou worden, en om nog naar het afstudeerfeest van Joost in Groningen wilde…

Wacht, eerst even het verhaal van het afstudeerfeest van Joost. Joost is een goede middelbareschoolvriend, die economie heeft gestudeerd en lid is geworden van Vindicat atque polit. Het afstudeerfeest was op Vindicat, waarheen ik me met andere goede middelbareschoolvriend Arjen begaf. Normaal mogen knorren (niet-corporalen) daar natuurlijk niet naar binnen, maar nu, bij wijze van hoge uitzondering, wel. Ik weet nu ook waarom plebs er buitengehouden wordt: het stinkt er naar bier en er ligt viezigheid op de trappen. Desalniettemin was het een leuk feestje, en ik heb zelfs op het balkon gestaan en over de Grote Markt uitgekeken.

Jaap was zo goed om zijn kamer voor een nacht met mij te delen, zodat ik zaterdag vroeg richting Terschelling kon. De afspraak met Margaret was dat ik ergens gedurende hun twee weken durende verblijf zou komen en eventueel bij hun in de tent kon, maar tot een duidelijke afspraak was het niet gekomen. En gezien hun telefonische onbereikbaarheid is het überhaupt niet meer tot een duidelijke afspraak gekomen. Ik was dus erg bij toen ik ze op de laatste boot naar Terschelling toch nog te pakken kreeg. Ze zaten nog op ‘t ailand, en hoewel de tent van Margeret te klein was, kon ik gelukkig bij Willemijn in de tent. Op de boscamping heb ik gespeeld met andere vrienden van Margaret en Coen, en natuurlijk met hun zoontje Jelle. We zijn zowaar nog op een zeehondencruise geweest, waar we zowaar ook nog zeehonden hebben gespot. Mijn weekend was goed.

Op de terugweg naar het vasteland – met Margaret, Coen en Jelle, die weer naar Maine gingen – ben ik geheel door eigen schuld nog even in een netelige situatie beland waarin ik één kind en twee fietsen alleen uit het parkeerdek moest manoeuveren (zonder te weten welke fietsen). Toen ik me niet moeiteloos maar wel vlekkeloos uit deze situatie had gered, was ik stiekem best een beetje trots op mezelf. Hoewel het natuurlijk wel een ontzettend domme actie was om in deze situatie verzeild te raken natuurlijk.