Tammo 80

Wederom ben ik niet verhuisd, maar heb ik verhuisd. Fouke en Carolien gingen van Lunetten naar ergens aan de Amsterdamsestraatweg. De verhuizing, waarvan zij zelf ook een heel dagboek bijhouden, ging heel soepel. Om negen uur stond ik (hijgend van de haast) voor de deur, waar ook al een gehuurde vrachtwagen stond. Binnen anderhalf uur stond die vrachtwagen vol, en had iedereen minstens dertig keer alle trappen op en neer gerend. Rond noenen was de vrachtwagen ook uitgeladen en hadden we tijd voor een heerlijke lunch, geregeld door Carolien en Mira, met roze donutverrassing toe. De middagronde, met een half zo volle vrachtwagen, duurde langer, maar was om vijf uur ook afgerond. Het nieuwe huis staat inmiddels vol dozen en spulletjes, Carolien en Fouke kunnen de komende weken lekker uitpakken (nadat ze zijn uitgeklust en ruimte hebben om uit te pakken).

De voorbereiding van de verhuizing was opmerkelijk goed, haast alles zat in dozen, die waren onderverdeeld in Fouke-dozen vol met boeken die alleen Fouke kon tillen en Carolien-dozen die alleen maar slecht gebalanceerd waren (maar ik klaag niet). Op elke doos stond zelfs een nummer, met de betekenis 3: voorlopig niet belangrijk, 2: in de buurt van de keuken, niet urgent, 1: in de buurt houden, 0: van levensbelang, liefst meteen uitpakken. Dit was op zich goed uitgedacht. Er zat echter een hiaatje in de uitwerking van dit plan; het was niet duidelijk waar de dozen heen moesten. Daardoor staan nu de 3-dozen overal door het huis, de 0- en 1-dozen in de voorlopige slaapkamer die daarmee best vol is. Ze hebben meteen dus wat te doen in het nieuwe huis, een soort speurtocht een hele vakantie lang.