Tammo 80

Laat ik eens een fascinerend stukje over m’n werk schrijven. Deze week heb ik enkele uren besteed aan de letter m en de letter n. Het is algemeen bekend dat de m voor de n komt in het alfabet. Desalniettemin zitten ze in mijn hoofd andersom. Ik heb het liever over n bij m dan over m bij n. Dat is me tijdens m’n studie al eens flink opgebroken toen ik een Cholesky decompositie van een matrix helemaal had geprogrammeerd met de m en n verkeerd om. Op zich maakt dat natuurlijk niet uit, maar zodra je erover begint na te denken gaat het gegarandeerd mis. Zo ook met mijn Cholesky decompositie.

Deze week bleek dat ook een van mijn collega’s deze fout heeft gemaakt. Uit voorzorg heb ik daarom grofweg 60 m-en in n-en vervangen en vice versa. Bijzonder inspirerend werk. Mijn theorie is dat de verwisseling komt doordat de n minder poten heeft dan de m en dat ons hoofd ordent op aantal pootjes.

Update: Als tussendoortje heb ik ook eens uitgezocht hoe het zit met em en en. Dat zijn twee streepjes—gedachtestreepjes—die in veel tekstverwerkers (bijvoorbeeld Word 97–2005) verkeerd worden gezet. Zie in de vorige zin meteen hun verschil.

Voor de derde keer hebben we afgelopen weekend gekampeerd in Drenthe (zie ook de eerste en tweede keer). We hebben inmiddels aardig wat routine opgebouwd met betrekking tot de voorbereiding, en de reis naar Drenthe verliep – op een vergeten ontbijttas na – vlekkeloos. Die opgebouwde routine gold helaas niet voor het opzetten van de tent. We kwamen in het donker aan, en Hanne had een nieuw model tent geleend. Een uitdaging dus. Na een half uur kwamen we erachter dat het toch hetzelfde model als vorig jaar was, maar toch duurde het daarna nog zeker een uur voor het ding stond – als een druif, volgens Hanne. Gelukkig had Alex z’n elektrische luchtbedopblazer mee, zodat we allemaal redelijk snel konden gaan slapen.

Zaterdag hebben we lekker genikst. Peter en Alex hebben een maaltijd bereid, Afrikaanse kip, en de voorbereidingen daarvoor hebben de hele dag geduurd. Eerst boodschappen doen in Dalen (klompen kopen voor Carolien), theedrinken bij papa, en daarna het koken zelf. Een groot deel van de voorbereidingstijd ging ook zitten in Peters cheesecake, met op papier een bereidingstijd van 10 uur. Het smaakte uitstekend.

Zondag zijn we in de bus met buschauffeuse mama naar het maïsdoolhof in Erm geweest (luister zeker even naar hun commercial – al is het alleen maar om bandbreedte op te eten). Bij de entree werd gevraagd in hoeveel groepen we gingen, en omdat we dat nog niet hadden besloten – voorbereiding van niks natuurlijk – hebben we maar drie wedstrijdformuliertjes meegenomen. De doolhoven waren overwegend makkelijk, maar je kan natuurlijk moeilijk verwachten dat ze zo’n maïsveld inrichten voor een stel gediplomeerd wiskundigen. We waren er al bij de ingang achter dat het antwoord van de puzzel popcorn was, wat weinig te raden overliet voor de beloofde verrassing bij de uitgang. Eenmaal daar (dat duurde toch nog vrij lang, dus we lustten wel wat) bleek dat je per per wedstrijdformulier een beetje popcorn kreeg. En dus niet per entreebewijs á vier euro. Mama en Carolien hebben nog even hun beklag gedaan over dit groot onrecht, en toen zijn we zonder popcorn naar huis gegaan. (Inmiddels is mama met haar zomerschool nog een keer geweest, en ze hadden vast 20 gekopieerde formulieren meegenomen, voor iedereen één.)

‘s Avonds hebben we gegeten bij de pizzeria in Meppen, met zijn onovertroffen wachttijden. Sorry voor m’n negatieve insteek, maar Alex zei zelf dat de fantasia del cuoco hier niet echt fantasierijk was: hij heeft hem met een tonijnsalada opgeluikt tot fantasia di Alex.

In colonne zijn we alle huizen in Utrecht langsgereden om iedereen thuis te brengen, waar we nu al een week nadenken hoe we dit weekend volgend jaar ooit kunnen overtreffen.

Na een week bijkomen ben ik nu zover dat ik eindelijk wat over de Tsjechiëvakantie kan zeggen. Om het kort te houden: het was erg leuk. De inbrekers zijn, wie weet dankzij mijn fictieve honden, thuisgebleven, en het was op rotzooi na ook fijn thuiskomen. In Tsjechië stonden we op de enige camping in de wijde omstreken van Jablonec nad Nisou, dus het was niet heel verwonderlijk dat alle andere Nederlanders daar ook stonden. Boeit niet, lekker makkelijk op de camping. En buiten de camping was ook meteen niks meer te begrijpen, behalve misschien de kečup (uitzoeken hoe ik die č moet tikken kostte me net vijf minuten, het accent heet een haček). We zijn vanaf de camping een paar keer naar Janov gelopen, een wandeling van circa 18995 stappen. In Janov hebben we koffie, of iets dat daarop leek, gedronken in een volledig Tsjechisch – dus onverstaanbaar – etablissement, wat het gevoel van buitenland behoorlijk verhoogde.

Na een paar dagen kamperen zijn we verder gereisd naar Praag, waar we een jeugdherberg aan de Praagse Cambridgelaan gevonden hebben (pal naast de Praagse Cambridgebar). Ik ben een paar dagen erg vroeg opgestaan, de eerste keer omdat ik niet meer kon slapen, en de tweede keer omdat ik met Remy weer naar huis ging. Beide keren was het in de stad nog erg rustig, en op de toeristische plaatsen veel mooier dan ‘s middags. Wel een tip voor ochtendmensen in Praag: de beroemde astronomische klok doet het pas vanaf een uur of negen, om acht uur ‘s ochtends staan er ook al wel toeristen afwachtend te kijken, maar zij vertrekken om tien over acht met een belazerd gevoel.

De tweede ochtend vroeg opstaan, het was toen zondag precies een week geleden, probeerde ik met Remy de trein van 6:20 te halen, opdat we precies de enige reismogelijkheid konden benutten om met de laatste trein in Utrecht aan te komen. Helaas maakten we al in Praag een navigatiefoutje, dat we hebben gecorrigeerd door voor 100 kronen (4 euro) een taxi te nemen. Daarna welgeteld 10 treinen, met een minimumoverstaptijd van -2 minuten in Kassel en een maximumoverstaptijd van 55 minuten in Gößnitz. De reis verliep bijzonder gunstig, we hebben het gehaald en ik was rond middernacht weer thuis. Tsjechië is zeker een aanrader voor vakantie, zeker met zo’n leuk gezelschap als het mijne (d.w.z. het gezelschap dat ik mee had, ofwel mijn gezelschap, ik wil ook nog wel een keer).

Morgenochtend ga ik op vakantie! Samen met Sira, Paul, Remy en Jan vertrek ik morgen naar Tsjechië, of preciezer, Bohemen. Morgenavond slapen we in Leipzig, waar we andere Jan treffen. Zondag reizen we met ons Schönes Wochenende Ticket verder tot in Tsjechië, waar we in de loop van de dag op onze camping hopen aan te komen. Volgende week weekend ben ik weer terug.

Bericht voor inbrekers: Mochten jullie in mijn vakantie willen inbreken en m’n gadgets willen stelen: ik neem m’n nieuwe tol en m’n iPod mee, en verder blijven mijn huisgenoten de hele week thuis om op de pitbulls Hektor en Fikkie te passen. Sterkte.

Tijdens het shoppen voor m’n vakantie heb ik en nieuwe gadget gekocht. Of eigenlijk twee. Ik wilde een GPS-apparaatje kopen, maar aangezien die dingen nog niet uitontwikkeld zijn (nog geen USB-ondersteuning, integratie met Google Earth, Apple-compatibiliteit), heb ik een stappenteller gekocht. Zelfde idee: je krijgt een hoop informatie waar je niks aan hebt. Verwacht na afloop van m’n vakantie (zie volgende bericht) gedetailleerde afstanden van de gemaakte wandeltochten, in stappen.

Maar de leukste gadget, pardon, het leukste speledingetje, is wel de i-Top. Dat is een tol met een rij lampjes, die bij het tollen zo snel veranderen dat het lijkt of er een stilstaande tekst op de ronddraaiende tol staat. En die tekst geeft dan bijvoorbeeld het aantal gemaakte omwentelingen van de tol aan. Behalve dat je er erg leuke wedstrijdjes mee kunt doen (wie kan het hardst tollen) is het apparaat ook wetenschappelijk verantwoord. Het NRC wijdde er al een column in de rubriek Alledaagse wetenschap aan (als iemand met een NRC-abonnement me aan een kopie hiervan kan helpen, graag, het was twee weken geleden in het zaterdags bijvoegsel). De grote vraag is hoe de elektronica weet hoe snel de tol draait. Dat blijkt door middel van een ingebouwd kompas te zijn (getuige ook de dissectie van de tol). Inderdaad slaat hij op tilt als je er een magneet bij houdt.

In de categorie procrastination heb ik vandaag met Arthur gekeken of het apparaat zijn toerental wel goed meet. Volgens ons (we hebben een experiment gedaan met een camera met erg korte sluitertijd) zit de tol met een factor twee mis, en is mijn toerenrecord dus niet 737 maar 1474 rondjes per minuut.

Mocht je ook interesse hebben in zo’n i-Top (ik had natuurlijk al interesse, ik koop haast alle speledingetjes die met een i beginnen), hij is in de uitverkoop bij Intertoys. En je mag de mijne vast ook wel eens proberen – zolang je m’n record niet breekt.

‘t Is al een tijd geleden dat ik onderstaande prestatie geleverd heb, maar toch schrijf ik hem even op omdat ik hem anders vergeet. ‘t Is een ingewikkeld verhaal, dus is de kans dat ik het vergeet niet te verwaarlozen. Komt-ie:

Ik ben bij het stoplicht na het Wilhelminapark door rood gereden. Toen ik de rode lamp passeerde, stopte ik met trappen (ik had al wel behoorlijk vaart doordat ik nog had geprobeerd door groen te rijden). Tijdens het uitrijden – dus nog steeds zonder te trappen – heb ik alle fietsers ingehaald die door groen waren gefietst.

Elke dag als ik nu langs dat stoplicht fiets moet ik weer heel diep nadenken wat nou precies de prestatie was waarop ik zo trots was, maar nu ik het opschrijf zie ik het weer. (Voor de duidelijkheid: ik ben er niet heel trots op dat ik door rood fietste, het ging om m’n snelheid.)

(Op verzoek van betrokkenen heb ik dit bericht uit mijn persoonlijke archieven met terugwerkende kracht op mijn openbare weblog geplaatst.)

Vanavond hebben we Guido’s verjaardag gevierd. Bij Mirianne, die bij Rinse was. Nou ja, dat was het plan. Maar omdat Guido’s verjaardag al zo lang geleden was (daar was ik overigens zelfs bij, hoewel ik het niet heb geblogd – wat niet betekent dat ik het niet leuk vond), hebben we het een algemeen leuk bezoek laten zijn, met de intentie om een film te kijken met z’n vieren.

Ik heb met Guido in het centrum afgesproken om een blommetje te halen, we zijn daarna nog even over de markt gelopen om als deel van m’n ideale zaterdag nog even een krant en een zakje stroopwafelkruimels te halen. Om vervolgens slechts tien minuten te laat bij het huis van Rinse aan te komen.

Na een lekker glas biologisch verantwoorde ranja gingen Guido en Mirianne praten over mensen die ik niet zo goed ken, maar ik mocht gelukkig met Rinse spelen, die ook allemaal leuke computers heeft, en net een supercoole kabelgoot achter z’n bureau had getimmerd. Verder mocht ik even met mijn computer op zijn netwerk, om een paar films te lenen (die ik de komende week allemaal ga kijken). Ik heb Rinse ook een beetje geholpen met eten koken, lekker macaroni (niet te veel) met een goed gevulde broccolisaus. Na het eten was het ineens al te laat om de film te kijken, dus gingen we maar een spelletje spelen. Tot mijn spijt is Mirianne nog steeds beter in Set, maar misschien kan ik het de volgende keer redden met wat oefening…

We hebben verder nog een pot gekoehandeld, waarbij mij pijnlijk duidelijk is geworden hoe ontzettend waardevol ganzen eigenlijk zijn. Ik heb er door het hele spel in totaal wel 1000 geldeenheden voor gegeven, en nog ben ik m’n laatste gans, duur gekocht van Rinse, uiteindelijk voor 750 tegen 700 kwijtgeraakt. Aan Mirianne. Guido was de lachende vierde, aan het eind van het spel bleek hij nipt gewonnen te hebben (zonder dat wij dat verwachtten). Na een afsluitend spelletje Da Vinci Code – dat behalve de naam en de vormgeving niks met het boek te maken heeft – was het alweer tijd voor de laatste aansluiting naar Utrecht. Guido en ik hebben in de trein nog net het voorstukje van de film gekeken, maar toen was de trein er alweer.

Al met al een bijzonder geslaagde avond, precies zo’n avond die ik in m’n weblog zou willen zetten om ‘m niet te vergeten.

Zo, ‘k heb weer een boek uit hoor. Hiermee ben ik weer helemaal bij met de Harry Potter gekte. Ook dit keer heb ik het boek lekker niet gekocht, Willem had per ongeluk twee exemplaren gekregen van Amazon. Ik vond het weer lekker leesvoer, maar ben blij te kunnen zeggen dat ik nu geen tijd eraan verspild heb, ik heb lekker ‘s avonds gelezen, en m’n werk heeft er niet onder geleden.

Een korte recensie van het boek: leest lekker weg, gaat nergens over, prima amusement. Als je ‘t er niet mee eens bent, mail maar.

Het leek een tijdje geleden of het een grapje was, maar Apple kondigde daadwerkelijk de iPod-sok aan. In dit dure stukje textiel kan je je iPod beschermen tegen krasjes, en tegen de kou. Studiegenote Maartje is nu zelfs naar Canada gevlogen om daar sokjes te kopen voor haar (roze) iPod mini. Goedkoper, want daar kosten ze maar 29 dollar, in plaats van 29 euro hier. Geen geld, voor zes sokken.

Maar het kan natuurlijk ook zuiniger. Ik heb nog stapels sokken met gaten liggen, handgebreid door oma Aly. Natuurlijk zitten die gaten niet in de boord, dus kon ik die boord, met dank aan Carolien voor de afhecht-instructie, mooi hergebruiken. Dus ik heb nu een van mijn waardevolle bezittingen daadwerkelijk in een ouwe sok zitten, die ook nog eens precies bij mijn geitenwollensokkenimago past.

Ook met dank aan Arthur voor de zeer professionele foto.