Tammo 80Gisteren ben ik op het grote feest van Franka geweest, ter ere van haar verjaardag en nog iets, maar dat weet ik niet meer. Het was een erg gezellig feest, waar ik veel oude bekenden heb gezien. We hebben natuurlijk spelletjes gespeeld, en Franka had heerlijk gekookt. Zo’n feest wil ik ook nog een keer geven (maar dan ook wel in zo’n groot huis). Misschien in januari, ter ere van m’n afstuderen, terugkomst uit Amerika, en m’n verjaardag.
Op uitnodiging van Li Chao heb ik gistermiddag in een Chinees restaurant in Hoog-Catharijne geluncht. Het is een Chinees restaurant voor Chinezen, dus met vooral echt Chinees voedsel. Er was ook een andere Chinees mee, een nieuwe masterstudente. Het menu was in het Chinees, dus ik had geen idee wat we moesten bestellen. Gelukkig bestelde Li Chao voor ons drieën, in het Chinees natuurlijk. (Behalve mij was er nog éé niet-Chinees in het restaurant, en wel Chriet Titulaer.)
De eerste gang maakte op mij het meeste indruk: kippenpootjes. Het is vervelend dat er bij de dierenanatomie geen onderscheid wordt gemaakt tussen ‘benen’ en ‘voeten’ (allebei ‘poten’), want ik heb dus een Chinese kippenvoet gegeten! Het was niet echt lekker, al zat er weinig smaak aan. Het was vooral onhandig dat er zoveel kootjes in zaten. De volgende gangen, loempiaatjes, en een soort warm Turks fruit (maar dan Chinees), waren wel bijzonder lekker.
Ik ben momenteel onderweg op het laatste deel van mijn rondreis vandaag: Utrecht – Eindhoven – Tilburg – Utrecht (ik moest overal wat dingetjes doen). Tijdens de laatste twee reizen heb ik leuke mensen ontmoet. Van Eindhoven naar Tilburg zat ik alleen bij een gezette meneer en zijn Duitse dog in de zespersoonscoupé. Niet dat het niet druk was. Hij heeft me (tijdens het nuttigen van 4 blikjes bier in 28 minuten) van alles verteld, variërend van zijn scheiding en z’n nieuwe ‘vrouwtje’ tot z’n nieuwe messenset (die ik ook even heb mogen aanschouwen). De Duitse dog – 6 maand oud maar al groter dan ik – lag intussen de overige vier plaatsen in de coupé bezet te houden.
Ik kom nu net uit het ziekenhuis in Tilburg, waar ik met m’n begeleider op de OK heb gegeten. Bij het wachten op de bus geraakte ik al in gesprek met twee mevrouwen die net bij hun echtgenoten op bezoek waren geweest. De een lag in ‘t ziekenhuis voor een nieuwe heup, en de ander wachtte tot bekend was of z’n kanker zich had uitgezaaid. Dat maakte toch even pijnlijk duidelijk waar zo’n ziekenhuis alweer voor is, en dat er daadwerkelijk mensen op de operatietafel liggen. De mevrouwen waren er zelf nogal luchtig over, op hun leeftijd hoort dit er waarschijnlijk meer bij. Ik hoop dat het nog heel lang duurt voordat ik een echt bezoek aan een ziekenhuis hoef te brengen.
Na een volgens mij geflopt NK (waar ik niet eens bij aanwezig was, evenmin als mijn rivale Mirianne) heb ik zaterdag eindelijk weer eens een fatsoenlijke partij set gespeeld. Met mijn rivale meteen, en ik heb zoals gebruikelijk flink verloren (vier keer). Ondertussen hebben we ook even alle roddels uitgewisseld.
Rinse kwam voor de gelegenheid (ja, speciaal voor de gelegenheid) ook over naar Zeist, en hij had zelfs m’n lievelingseten meegenomen: stamppot boerenkool. Terwijl ik me tegoed deed aan lekkere koekjes (die ik moest opeten want Rinse wordt er dik van) en prachtige vakantiefoto’s keek van de vakantievilla in België kookte Rinse de stamppot, de eerste van dit seizoen.
Na het eten heb ik Mirianne en Rinse nog even geleerd hoe koehandel werkt. Ik heb m’n agrarische ambitie eens goed laten zien: ik heb met een stel ganzen, schapen, varkens en honden gewonnen.
Gisteren had iemand een bank bij ons op de stoep gezet. Waarschijnlijk als grof vuil. Binnen een uur was de stapel aangevuld met een kast, een stofzuiger, oude planken, dozen, een kapotte stofzuiger en een koelkast zonder deur. De stapel, onder ons keukenraam (op de stoeptegel met “hier uw huisvuil”) was tegen de schemering een gewild plekje voor rommeljagers: er kwamen verschillende mensen eens neuzen of er nog iets van hun gading bij was. Vanuit het keukenraam zag ik dat de kapotte stofzuiger nog een goede slang had, in tegenstelling tot onze huisstofzuiger. Daarom heb ik Patricia naar beneden gestuurd, om de nieuwe slang snel te pakken voor iemand anders hem te pakken had. Ondertussen heb ik de oude slang gedemonteerd, en deze met een vakkundige worp uit het raam op de stapel gegooid: ons huis heeft een strategische ligging!
Zondag ben ik met mama, Lotte en Floor van Dalen naar Oosterhesselen gefietst. Op zich niks bijzonders – ‘t is maar 7 kilometer – maar Lotte en Floor zijn nog niet zulke ervaren fietsers, dus het duurde nogal even. Ze kunnen beide nog niet met één hand aan het stuur fietsen, dus we moesten om de halve kilometer even stoppen om te kriebelen.
Onderweg hebben we gepicknickt langs de Hoogeveense Vaart, naast Oosterhesselerbrug. Een mooi fietstochtje.
Zoals te lezen in de voorgaande berichtjes (of de navolgende berichtjes, afhankelijk van je leesrichting) was vorige week een vrij hectische week. Die heb ik afgerond met een weekendje Drenthe, waar ik al wel drie weekends niet geweest was.
Op het treinstation viel me meteen op dat we weer in Drenthe waren: er hingen een affiche met “U hoeft hier niets exstra te betalen” (komt nog elders online). Zaterdag heb ik bij mama ADSL in gebruik genomen: zij heeft nu ook MSN en Skype. En m’n draadloze access point heeft zelfs achter in de tuin nog bereik.
Zondagochtend ben ik met mama naar Wachtum gefietst, waar dit weekend het “School- en Volksfeest” was. Voor westerlingen: dat betekent dat het dorp is versierd met een lichtroute, dat iedereen meedoet aan een tuinwedstrijd, en dat er een optocht met fraai versierde karren door het dorp komt. Die optocht kwam net langs toen wij door het dorp fietsten (we dachten even dat alle mensen voor ons langs de weg stonden). De karren waren prachtig, er was duidelijk veel werk in gestoken. Behalve in de kar van de jeugdsoos natuurlijk: zij hadden “de familie Flodder in Wachtum” uitgebeeld door in smoezelige kleren rond een erg gammel busje rond te rijden. Van dat busje kwam zoveel rook af, dat uiteindelijk de brandweer erop afkwam (misschien was dat ook omdat het ding inmiddels vlam gevat had).
Ik heb dus inmiddels m’n titel: brieven mogen nu geadresseerd worden aan ‘Tammo Jan Dijkema MSc’, en ik denk dat ik inmiddels weledelgeleerd ben. Dat wil echter niet zeggen dat ik nu niet meer hoef te werken. Ik had afgesproken dat ik nog even zou doorwerken aan m’n stageproject, en daar ben ik momenteel druk doende mee.
Vrijdag heb ik bij de heren doktoren thuis grafieken zitten maken voor een artikel dat eventueel gepubliceerd gaat worden. Verder ben ik m’n opvolger (een Chinees van de afstudeerkamer) aan het inwerken in Mathematica en de fysiologie van het menselijk hart. Wat op zich ook een dagtaak is.
Verder heb ik een lijntje uitgegooid naar “het bedrijfsleven”, maar de academische wereld had inmiddels ook een lijntje naar mij uitgeworpen, en het ziet ernaar uit dat zij beet hebben: als alles goed gaat begin ik in januari als onderzoeker in opleiding aan de universiteit.
Wat een week om m’n weblog niet bij te werken… Vorige week woensdag heb ik m’n masterdiploma opgehaald! Daarmee is m’n studietijd nu definitief afgelopen, hoewel ik niet het idee heb dat er iets gaat veranderen.
De uitreiking (in het Academiegebouw, net zoals mijn vorige twee uitreikingen) was weer erg geslaagd. Ik was net op tijd aanwezig op het Domplein, na een fietsrace tegen de klok met Pieter achterop. Op het Domplein stonden al mijn genodigden me al op te wachten. De ceremonie was leuk, professor Schilders had een mooie toespraak voor me gemaakt (die helaas door technische problemen niet goed te verstaan was). Daarna heb ik tijdens de borrel op het plein van het Academiegebouw een cadeau van de Eigenruimteclub gekregen: een pogo! Ik heb ‘m meteen uitgeprobeerd (in pak), maar het valt nog niet mee om zo’n springstok onder controle te krijgen. Mama kan het toch een stuk beter.
We zijn met de familie – helemaal compleet op Lotte en Floor na – lekker lang op ‘t Academieplein gebleven, en zijn daarna naar het sjieke restaurant “De Goedheyt” gegaan. Daar hebben we een heell sjiek viergangendiner genuttigd (heerlijk, met krab, vis, en een super toetje).
Pieter heeft bij me geslapen. Van hem heb ik nu nog een halve kilo bonbons staan, dus als iemand wil helpen… (Niet dat ik het zelf niet red hoor.)
Ik kom zojuist tot de conclusie dat alle zes paar sokken die ik twee weken geleden heb gekocht zijn verdwenen. Dit is niet het eenlingsokkenprobleem, ze gaan er hier met z’n tweeën vandoor. Dus bij de diploma-uitreiking vanmiddag draag ik twee verschillende sokken. Argh.