Tammo 80

Ik ben woensdag bij m’n begeleider in het ziekenhuis geweest. Niet om geopereerd te worden, laat staan om zelf te opereren, maar om samen met hem aan ons model te werken. Hij liep intussen af en toe even weg om een patiënt ‘uit te leiden’, of juist in slaap te brengen, of wat hij al niet meer doet. Omdat hij vond dat ik ook wat klinische ervaring moest hebben, ben ik aanwezig geweest bij het behandelen van een paar mensen die last hadden van atriumfibrilleren. De oplossing hiervoor is om – onder volledige narcose uiteraard – met de defibrillator een gigantische schok toe te dienen (die werkt als een soort ‘harde reset’ voor het hart). De totale ingreep duurt zo’n 15 minuten, en dan is de patiënt alweer wakker.

Toen ik ongeveer naar huis wilde (om te gaan zwemmen met Alex) belde m’n begeleider dat ik me onmiddellijk moest omkleden en naar OK 4 moest komen. Binnen 3 minuten zat ik in een overall, en stond ik in de operatiekamer. Een onfortuinlijke meneer werd daar geopereerd aan z’n darmen, en z’n hart was ermee gestopt. Daarom waren ze bezig met reanimeren, waar ik naar moest kijken. Ik kon op de monitor ongeveer volgen wat z’n hart deed, terwijl er allemaal mensen stonden te foefelen. Het hart van de meneer is weer op gang gebracht (zij het zwak), en hij heeft het in ieder geval tot gisteren gered. Probleem is natuurlijk dat reanimatiepatiënten sowieso in een slechte toestand zijn.

Ik werd net op weg van Yo-yi en Imre (waar ik lekker nep-Chinees heb gegeten en een Muppetfilm heb gekeken) op de Lange Viestraat ingehaald door een jongen op een hele blitse citybike. Hij scheurde me bij het stoplicht, over de stoeprand, voorbij, terwijl ik voor rood stond te wachten. Het was duidelijk dat hij – op z’n stoere citybike – een sprintje aan het trekken was. Toen het stoplicht op groen sprong ben ik hem achternagesjeesd, en net voor het station heb ik hem ingehaald, hem nog even zeggend dat hij een hele mooie fiets had. Daarna splitsten onze wegen gelukkig.

Overgenomen – met permissie – uit een mailtje van mama:

Hier volgt het onsmakelijke verhaal over Maarten, de ganzerik.

Maarten is ziek. Peter ontdekte dat een oog dichtzat, ontstoken. Gisteren

waren Menno en Carolien hier, je weet wel, de dierenartsen, en die wilden wel

even kijken. Bleek dat Maarten waarschijnlijk is gepakt door een roofdier;

niet alleen zijn oog was beschadigd maar er zat ook een wond bij zijn

snavel. Carolien heeft met watten de wonden schoongemaakt, echt vies werk

(nooit dierenarts worden) en toen zijn snavel weer schoon was kon Maarten

ook weer gemakkelijker eten. Wij kregen de opdracht om dagelijks minimaal 1

keer zijn oog en snavel schoon te maken met een watje en schoon lauw water

(er kwam echt pus uit). Zijn verendek was ook behoorlijk vies maar we gingen

ervan uit dat dat kwam omdat hij zijn oog eraan poetste. Vanmorgen bij het

schoonmaken zag ik wel erg veel vliegen op zijn veren, bleek dat er ook een

wond bij zijn vleugelaanzet zit waar inmiddels de maden inzaten!! Met veel

lauw water en jodium de wond schoongemaakt, heeft Peter gedaan maar er

gingen meteen weer vieze vliegen opzitten. Toen ben ik naar Tale en Trijntje

gegaan, veeboeren net buiten het dorp en van hen heb ik een spuitbus

om wonden te desinfecteren meegekregen. Weer thuis Maarten bespoten, blauw

spul, maar ook toen kwamen er meteen weer vliegen op af. Weer terug naar

Tale en een spuitbus met vliegenwerend spul gehaald, bedoeld voor koeien

maar dat zal voor een vlieg niet uitmaken denk ik. Nu blijven de vliegen

gelukkig weg!

Wat een goor verhaal he, en ik vind het ook zo zielig voor

Maarten, ik denk dat de steenmarter het op zijn geweten heeft. We zien het

nu een paar dagen aan, met dagelijks schoonmaken hoor, maar als het niet

verbetert moeten we iets anders bedenken, ik wil niet dat ie lang pijn

heeft! het gaat nu gelukkig wat beter, hij eet goed en is zich aan het

poetsen, dat geeft moed!

Guido Skype-te vanochtend of hij even kon komen pingpongen. Dat kan natuurlijk altijd. Een kwartier later was hij er. M’n kamer was (en is) nog een beetje te rommelig om mensen te ontvangen, m’n plan was om daar vandaag wat aan te doen. Dat ga ik straks dus doen. Enfin, ik heb Guido buiten even laten wachten tot ik de batjes had.

Het pingpongen ging aardig, we hebben tijdens de warming-up bijgekletst, waarna ik twee keer overtuigend van Guido heb verloren. Toen was het alweer tijd voor pauze (in de provisorisch opgeruimde kamer). Daarna hebben we – eindelijk – m’n nieuwe pogo uitgeprobeerd. Guido had ook nog nooit gepogood, dus we moesten het allebei helemaal leren. Na een half uur oefenen op het plein kunnen we het nu allebei hooguit “beter”. Ik heb het voor elkaar gekregen om zo’n 30 meter te pogoën. Snel gaat het echter nog niet, Guido kon dezelfde afstand sneller pogoën zonder pogo (gewoon hupsen). Het is wel een heel vermoeiende sport, en ook erg belastend voor de knieën: daar komt steeds een schroefje tegenaan.

Tijdens het uithijgen op m’n kamer zag Guido m’n typemachine staan. Die hebben we meteen even geprobeerd. Guido kan ook een behoorlijk repertoire reciteren, dus aan stof tot typen was geen gebrek. Ik bedacht dat ik ook nog carbonpapier heb liggen, dat we natuurlijk ook even hebben gebruikt. Ik heb nu een prachtige doordruk van “Sint Dracus en de joor” boven m’n bed hangen.

Gisteren ben ik op het grote feest van Franka geweest, ter ere van haar verjaardag en nog iets, maar dat weet ik niet meer. Het was een erg gezellig feest, waar ik veel oude bekenden heb gezien. We hebben natuurlijk spelletjes gespeeld, en Franka had heerlijk gekookt. Zo’n feest wil ik ook nog een keer geven (maar dan ook wel in zo’n groot huis). Misschien in januari, ter ere van m’n afstuderen, terugkomst uit Amerika, en m’n verjaardag.

Op uitnodiging van Li Chao heb ik gistermiddag in een Chinees restaurant in Hoog-Catharijne geluncht. Het is een Chinees restaurant voor Chinezen, dus met vooral echt Chinees voedsel. Er was ook een andere Chinees mee, een nieuwe masterstudente. Het menu was in het Chinees, dus ik had geen idee wat we moesten bestellen. Gelukkig bestelde Li Chao voor ons drieën, in het Chinees natuurlijk. (Behalve mij was er nog éé niet-Chinees in het restaurant, en wel Chriet Titulaer.)

De eerste gang maakte op mij het meeste indruk: kippenpootjes. Het is vervelend dat er bij de dierenanatomie geen onderscheid wordt gemaakt tussen ‘benen’ en ‘voeten’ (allebei ‘poten’), want ik heb dus een Chinese kippenvoet gegeten! Het was niet echt lekker, al zat er weinig smaak aan. Het was vooral onhandig dat er zoveel kootjes in zaten. De volgende gangen, loempiaatjes, en een soort warm Turks fruit (maar dan Chinees), waren wel bijzonder lekker.

Ik ben momenteel onderweg op het laatste deel van mijn rondreis vandaag: Utrecht – Eindhoven – Tilburg – Utrecht (ik moest overal wat dingetjes doen). Tijdens de laatste twee reizen heb ik leuke mensen ontmoet. Van Eindhoven naar Tilburg zat ik alleen bij een gezette meneer en zijn Duitse dog in de zespersoonscoupé. Niet dat het niet druk was. Hij heeft me (tijdens het nuttigen van 4 blikjes bier in 28 minuten) van alles verteld, variërend van zijn scheiding en z’n nieuwe ‘vrouwtje’ tot z’n nieuwe messenset (die ik ook even heb mogen aanschouwen). De Duitse dog – 6 maand oud maar al groter dan ik – lag intussen de overige vier plaatsen in de coupé bezet te houden.

Ik kom nu net uit het ziekenhuis in Tilburg, waar ik met m’n begeleider op de OK heb gegeten. Bij het wachten op de bus geraakte ik al in gesprek met twee mevrouwen die net bij hun echtgenoten op bezoek waren geweest. De een lag in ‘t ziekenhuis voor een nieuwe heup, en de ander wachtte tot bekend was of z’n kanker zich had uitgezaaid. Dat maakte toch even pijnlijk duidelijk waar zo’n ziekenhuis alweer voor is, en dat er daadwerkelijk mensen op de operatietafel liggen. De mevrouwen waren er zelf nogal luchtig over, op hun leeftijd hoort dit er waarschijnlijk meer bij. Ik hoop dat het nog heel lang duurt voordat ik een echt bezoek aan een ziekenhuis hoef te brengen.

Na een volgens mij geflopt NK (waar ik niet eens bij aanwezig was, evenmin als mijn rivale Mirianne) heb ik zaterdag eindelijk weer eens een fatsoenlijke partij set gespeeld. Met mijn rivale meteen, en ik heb zoals gebruikelijk flink verloren (vier keer). Ondertussen hebben we ook even alle roddels uitgewisseld.

Rinse kwam voor de gelegenheid (ja, speciaal voor de gelegenheid) ook over naar Zeist, en hij had zelfs m’n lievelingseten meegenomen: stamppot boerenkool. Terwijl ik me tegoed deed aan lekkere koekjes (die ik moest opeten want Rinse wordt er dik van) en prachtige vakantiefoto’s keek van de vakantievilla in België kookte Rinse de stamppot, de eerste van dit seizoen.

Na het eten heb ik Mirianne en Rinse nog even geleerd hoe koehandel werkt. Ik heb m’n agrarische ambitie eens goed laten zien: ik heb met een stel ganzen, schapen, varkens en honden gewonnen.

Gisteren had iemand een bank bij ons op de stoep gezet. Waarschijnlijk als grof vuil. Binnen een uur was de stapel aangevuld met een kast, een stofzuiger, oude planken, dozen, een kapotte stofzuiger en een koelkast zonder deur. De stapel, onder ons keukenraam (op de stoeptegel met “hier uw huisvuil”) was tegen de schemering een gewild plekje voor rommeljagers: er kwamen verschillende mensen eens neuzen of er nog iets van hun gading bij was. Vanuit het keukenraam zag ik dat de kapotte stofzuiger nog een goede slang had, in tegenstelling tot onze huisstofzuiger. Daarom heb ik Patricia naar beneden gestuurd, om de nieuwe slang snel te pakken voor iemand anders hem te pakken had. Ondertussen heb ik de oude slang gedemonteerd, en deze met een vakkundige worp uit het raam op de stapel gegooid: ons huis heeft een strategische ligging!

Zondag ben ik met mama, Lotte en Floor van Dalen naar Oosterhesselen gefietst. Op zich niks bijzonders – ‘t is maar 7 kilometer – maar Lotte en Floor zijn nog niet zulke ervaren fietsers, dus het duurde nogal even. Ze kunnen beide nog niet met één hand aan het stuur fietsen, dus we moesten om de halve kilometer even stoppen om te kriebelen.

Onderweg hebben we gepicknickt langs de Hoogeveense Vaart, naast Oosterhesselerbrug. Een mooi fietstochtje.