Franka en Willem hebben hier net gegeten, en we hebben – op Franka’s initiatief – lekker kip, patat en appelmoes gegeten :-) Het was erg lekker, en ik denk dat het wel 5 jaar geleden is dat ik dit eten voor het laatst op had. Als je de laatste zin ook fout vindt, meld het dan links even.
Verder ben ik nu mijn huisgenoot van de afgelopen vier dagen kwijt (eigenlijk twee), Willem (en z’n computer). Ze zijn samen met Franka weer naar huis gegaan. Willem heeft me geweldig geholpen met Linux, het werkt nu al voor een groot deel. Een groot genoeg deel om me nu eerst weer eens te gaan concentreren op m’n scriptie, want LaTeX werkt, en ik kan printen.
Tijdens het computeren hebben we trouwens ook lekker nog Memory gespeeld (vandaar de foto).
Man, de natuur heeft zo wel z’n manieren om me uit bed te krijgen. Om 8 uur (ja, zo vroeg al!) viel de mooie tekening van Lotte van de muur boven op m’n hoofd, en dat terwijl ik net aan het eind van een enge droom zat – ik schrok me rot. En toen ik daarna weer sliep, kreeg ik om 9 uur een bloedneus (en ik peuter heus niet in m’n slaap). Maar goed, ik ben wakker hoor!
Vanochtend (vanaf 13 uur) heb ik een lekkere cake gebakken, volgens het recept van Schlaubi (Marmorkuchen nach Frau Brandt). Ik heb er drie huisgenoten mee uit bed gemixt, maar ik vind dat dat om 13 uur moet kunnen. De cake is prima gelukt, maar ik heb een paar verbeterpuntjes voor de volgende keer: Eerst ontbijten, dan pas de kom uitlikken, pas beginnen met kom uitlikken als de inhoud eruit is en de cake in de oven staat, en iets minder beslag maken, zodat de cake in de vorm blijft passen.
… althans, niet recht uit het pak. Wees getuige van het verhaal dat mama me stuurde over de schoonzus van de kassamevrouw uit Sleen:
Hai lieverd, ik las net van dat drinken uit een pak en dat deed me denken aan het verhaaltje dat ik hoorde van een kassamevrouw in Sleen: haar
schoonzusje had, toen ze jonger was, de gewoonte om altijd zo uit het pak te drinken. Bij een pak jus d’orange had ze nog gedacht “wat veel vruchtvlees” maar het bleken gewoon mieren te zijn!!! Gedver!! Dag lieverd, trusten,mama.
Vanmorgen heb ik met Willem nog even Mariekes kamer van rotzooi ontdaan. Dat heeft me naast blaren op mijn handen twee erg zere knietjes opgeleverd. Maar goed, daar moet ik maar tegen kunnen…
Ik heb nu definitief een Linux-computer, hoewel er nog wel het een en ander aan gesleuteld moet worden. Ik heb het al voor elkaar m’n twee digitale camera’s worden herkend, maar nu moet ik mijn hele fotodatabeest nog omzetten naar Linux. Ik ben bang dat dat een meerdagenproject gaat worden, en dat terwijl het vandaag – schrik – al 5 juli is, nog maar 22 dagen voor de uitreiking van m’n bachelordiploma (en ik heb nog steeds maar 5 pagina’s scriptie). Maar goed, alles sal reg kom.
Ik heb vanmiddag in de oude kamer van Marieke de lijm van de vloerbedekking van de vloer geschraapt. Hoewel elke afwisseling van een dag niksdoen achter de computer welkom is, en je alles een keer geprobeerd moet hebben, weet ik nu dat dit niet een van mijn favoriete bezigheden is. Ik ga morgenochtend verder…
Ik heb gisternacht – toen ik om 23:30 pannenkoeken bakte voor Willem en mij – voor het allereerst in mijn leven melk gedronken meteen uit het pak. Ik vind het een walgelijke gewoonte, maar ook dit moet je (moet ik) natuurlijk geprobeerd hebben. Het was niet voor herhaling vatbaar.
De Linux-computers doen niet helemaal wat je zou hopen, maar wel wat je van een Linux-computer zou moeten verwachten… Willem en ik hebben de computer aan het werk gezet, terwijl wij bij Franka gingen eten, maar uiteraard gaf de computer het al na vijf minuten op, en heeft vervolgens drie uur zitten niksen. Terwijl wij bij Franka een heerlijke boerenkoolschotel aten, met ijs na (de vriezer moest leeg).
Verder heb ik vandaag niet echt gedaan wat ik me voorgenomen had te doen: keuken opruimen, oud-papier wegbrengen, aan m’n scriptie werken, op het werk doen wat ik gisteren had moeten doen. Bij dezen zijn dat m’n voornemens voor morgen.
Willem is hier vanavond geweest, en hij heeft m’n server Jip zover gekregen dat hij zich gedraagt als Linux-server. Nu kan ik dus ‘s nachts m’n computer uitzetten. Hoera, nachtrust! Door dit succes ben ik zo enthousiast geraakt over Linux, dat ik het nu ook aan het installeren ben op m’n eigen computer. Met als gevolg dat ik nu m’n computer de hele nacht aan moet laten staan om Linux te installeren… Dit bericht typ ik trouwens onder Linux :)
Vannacht heb ik ontdekt dat de tijd ‘s nachts niet linear is. Zo gaat hij heel snel voorbij, en zo kruipt hij voorbij. Kortom, ik heb niet goed geslapen. Mede daardoor was ik vanochtend liefst drie kwartier te laat op het werk.
Op het Instituut stond alles in het teken van het afscheid van Jan-Willem, onze directeur. Iedereen was een beetje van slag, zelfs de server (en daardoor raakte iedereen nog meer van slag). Ik had een mailing moeten versturen, maar door problemen her en der en gebrek aan werkplekken is dat uiteindelijk niet gelukt. Wel heb ik voor Jan-Willem twee ansichtkaarten geprint, een CD gebrand, en een presentatie gemaakt (allemaal uit hoofde van iemand anders).
Voor het afscheid had Marjan een geweldig lied geschreven op de melodie van de tune van de Muppet Show. Ik speelde er accordeon bij, en Norbert sax. Peter zou nog iets van trommelen, maar kon helaas niet meerepeteren. Tijdens de repetitie ging het hartstikke goed. Toen wel…
Het afscheid van Jan-Willem vond plaats in een geweldige zaal, Ottone. Die kon ik (samen met Linda, die niet van verdwalen houdt) niet vinden, hetgeen niet verwonderlijk is gezien het feit dat hij schuilgaat achter een blanke deur zonder opschrift. Wel een prachtige zaal overigens! De receptie was goed voor mekaar, het was alleen jammer dat de hapjes en drankjes mij pas na de speeches bereikten. De speeches duurden in totaal twee uur, en daarna moest ik weg…
Het spelen van het lied ging nu iets minder goed (understatement). Peter – ik schuif nu de schuld wat af, dat is makkelijker – deed de ritmische begeleiding door op een fles te tingelen. Helaas was Peters gevoel voor ritme iets anders dan het mijne, waardoor ik grondig in de war werd gebracht. Ik ben de zangers twee keer kwijtgeraakt… Zelfs Wendy – die anders altijd heel positief is – merkte op dat het tijdens de repetitie een stuk beter ging.
Ik ben blij dat er binnenkort niet nog meer afscheiden zijn; de accordeon laat ik voorlopig aan de muur hangen.
Tammo 80