Tammo 80

Vannacht heb ik ontdekt dat de tijd ‘s nachts niet linear is. Zo gaat hij heel snel voorbij, en zo kruipt hij voorbij. Kortom, ik heb niet goed geslapen. Mede daardoor was ik vanochtend liefst drie kwartier te laat op het werk.

Op het Instituut stond alles in het teken van het afscheid van Jan-Willem, onze directeur. Iedereen was een beetje van slag, zelfs de server (en daardoor raakte iedereen nog meer van slag). Ik had een mailing moeten versturen, maar door problemen her en der en gebrek aan werkplekken is dat uiteindelijk niet gelukt. Wel heb ik voor Jan-Willem twee ansichtkaarten geprint, een CD gebrand, en een presentatie gemaakt (allemaal uit hoofde van iemand anders).

Voor het afscheid had Marjan een geweldig lied geschreven op de melodie van de tune van de Muppet Show. Ik speelde er accordeon bij, en Norbert sax. Peter zou nog iets van trommelen, maar kon helaas niet meerepeteren. Tijdens de repetitie ging het hartstikke goed. Toen wel…

Het afscheid van Jan-Willem vond plaats in een geweldige zaal, Ottone. Die kon ik (samen met Linda, die niet van verdwalen houdt) niet vinden, hetgeen niet verwonderlijk is gezien het feit dat hij schuilgaat achter een blanke deur zonder opschrift. Wel een prachtige zaal overigens! De receptie was goed voor mekaar, het was alleen jammer dat de hapjes en drankjes mij pas na de speeches bereikten. De speeches duurden in totaal twee uur, en daarna moest ik weg…

Het spelen van het lied ging nu iets minder goed (understatement). Peter – ik schuif nu de schuld wat af, dat is makkelijker – deed de ritmische begeleiding door op een fles te tingelen. Helaas was Peters gevoel voor ritme iets anders dan het mijne, waardoor ik grondig in de war werd gebracht. Ik ben de zangers twee keer kwijtgeraakt… Zelfs Wendy – die anders altijd heel positief is – merkte op dat het tijdens de repetitie een stuk beter ging.

Ik ben blij dat er binnenkort niet nog meer afscheiden zijn; de accordeon laat ik voorlopig aan de muur hangen.