Tammo 80

Eindelijk heb ik gister mijn reis naar Bangor, Maine geboekt. Dat had nog wat voeten in aarde, omdat Grayhound geen Nederlandse creditcard wilde accepteren. En toen ik de ticket had, en de voorwaarden las (net iets te laat) zag ik dat het tarief voor m’n reis op zondag op zondag niet geldig was. Lekker handig. Maar vandaag aan de telefoon wisten ze me te verzekeren dat deze voorwaarde alleen voor de heenreis gold. Nog steeds vreemd, want ik kan me voorstellen dat er op de zondag dat ik terugga ook mensen vanuit Bangor naar Philadelphia vertrekken, en die gaan dan heen, tegen een hoger tarief dan ik, in dezelfde bus. Nou ja, pech voor die mensen.

Komend weekend ga ik eerst nog op een tripje naar New York. Daarvoor heb ik nog geen busreis geboekt, maar dat zal op de dag zelf ook nog wel kunnen. Kan iemand me misschien wat tips mailen met wat ik in New York moet gaan bekijken / bezoeken?

M’n gastheer wilde een tv-toestel in z’n slaapkamer. Ik weet niet waarom, want hij kijkt nooit tv, maar dat is natuurlijk niet mijn zaak. Ik weet wel hoe de apparaten werken, en daarom heb ik geassisteerd bij de installatie. Stap een was om de ophangbeugel aan de muur te bevestigen. Daar hebben we in totaal wel een uur over gedaan, het viel niet mee om een balk in de houten muur te vinden, en daar vier schroeven in te draaien. En dat met een ventilator als extra hindernis, waar de tv precies naast moest komen, en zo dicht mogelijk onder het plafond. Met twee inch speling aan beide zijden staat het toestel nu waar het hoort, op een beugel veilig hangend aan de muur.

De volgende klus zal zijn om een kabel naar de bovenverdieping te trekken. Er ligt al een kabel naar boven, naar de antenne op het dak. En als we die kabel dan toch gaan gebruiken, kunnen we maar net zo goed de antenne van het dak verwijderen. Om dat van drie hoog te doen (met een lange ladder) wordt nog een aardig karwei, maar natuurlijk wel leuk.

‘k Heb gister ook nog even Peter gespeeld, door hier het gras te maaien. Niet dat dat nodig was, maar er was enorm veel blad gevallen, en Brams professionele opinie hierover is dat je het het best kunt ‘teruggeven’ aan de grond, door het met de grasmaaier te verhakselen. Ik weet niet of dit principe werkt, maar het is wel leuk om te doen.

Zaterdagavond ben ik op stap geweest, naar een uitvoering van Doctor Faustus van Christoffer Marlowe. De acteurs waren allemaal inwoners van een bepaalde studentenflat, in de ‘rooftop lounge’ waarvan de uitvoering ook plaatsvond. Het uitzicht uit het raam was erg mooi, en het toneelstuk werd ook goed opgevoerd. Jammer was dat ik het Engels niet helemaal kon volgen, soms ook omdat de acteurs de andere kant op praatten (het publiek zat in een cirkel). Maar omdat ik de samenvatting vantevoren had gelezen begreep ik nog wel waar het over ging. Qua niveau was de groep ongeveer vergelijkbaar met Amuze, maar ze waren natuurlijk wel wat ouderwetser.

Vrijdag moest Bram naar het ziekenhuis voor een routinecontrole. Daarvoor moest hij nuchter zijn, dus hij had een dag niet gegeten. Ik had bedacht dat het dus wel aardig zou zijn om met een feestmaal het einde van deze overwegend korte vastentijd in te luiden. Ik heb niet zoveel ervaring met het bereiden van feestmalen, dus het werd gewoon een uitgebreide versie van een gewoon maal. Bram had wel gezorgd voor kaarslicht, extra grote wijnglazen (van elk een halve liter ongeveer), en zilveren bestek. Op verzoek heb ik bloemkool gemaakt, met een wit sausje, ook op verzoek (het sausje moest visceus zijn, maar was dat wat te zeer). Met wat vlees uit de vriezer, dat wegens regen door mij op ‘t fornuis bereid werd, en een beetje aardappelpuree, was het niet een superfeestmaal, maar de ambiance compenseerde daar prima voor. Voor vooraf had ik crackertjes met zalmsalade en brie gekocht, en die hebben we ook achteraf nog even genuttigd, met een stevige Duitse borrel (mierzoet).

Gisteren ben ik met Bram meegeweest naar de University of Pennsylvania, waar ik zijn college heb bijgewoond. Omschrijving van het college: Development of concepts about the operation of the mammalian cardiovascular system as conceived in the years 198 (by Galenus), 1628 (by Harvey), and 1998 (at Penn by A.  Noordergraaf). Gisteren deden de studenten hun mid-term presentaties, die ik met genoegen heb gevolgd: iemand ging onderzoek doen naar mechanische hartkleppen, terwijl een andere het nut van reddingshelikopters ging uitpluizen, en weer een ander deed onderzoek naar het gedrag van het hart tijdens zero gravity vluchten.

Ik heb de rest van de dag zelf doorgebracht op de campus. Eerst heb ik een broodje gegeten dat ik had gekocht in een tentje op de stoep. Naast me stond een agente die een donut bestelde, dus ik zit duidelijk in Amerika. Ik heb even op het grasveld midden op de campus gezeten, met uitzicht op studenten die druk heen en weer liepen tussen colleges. Op dit bankje begon ineens mijn laptop te rinkelen, en ik heb even geskypet met Floortje in Dalen.

Om ook nog iets nuttigs te doen ben ik naar de mathematische faculteit alhier gegaan, om daar in de bibliotheek een boek op te zoeken op het gebied van mijn toekomstige onderzoek. Jammergenoeg was dit boek uitgeleend tot mei 2005, dus dit plan liep even mis. In de bieb heb ik wel even zitten werken, en m’n ene slimme gedachte van gisteren gehad. Ik heb vervolgens een willekeurige Amerikaanse AIO gevraagd om een rondleiding, en die heb ik ook gekregen. Het leek bijzonder veel op het mathematisch instituut in Utrecht. Behalve op onderzoeksgebied: hier doen ze vooral dingen die Alex ook doet (differentiaalmeetkunde, mathematische natuurkunde, dat werk).

Ik heb ook nog even in de algemene bibliotheek zitten werken, waar ze een speciale lounge hebben voor studenten. Dat wil zeggen dat er allemaal luie stoelen staan, waarin je lekker kunt gaan zitten lezen. Dat is nog eens een idee voor de nieuwe bibliotheek van de UU! Ik ben trouwens van plan de universiteit Utrecht eens op dezelfde manier te gaan bekijken als UPenn, want die manier is heel aangenaam, en misschien dus wel plaatsonafhankelijk.

Op de walkway naar het woongedeelte van de campus (beginnende studenten wonen hier op het universiteitsterrein) werden allemaal flyers uitgedeeld, onder andere door een studentengroep die Faust gaat opvoeren – waarschijnlijk een vrije interpretatie – en m’n plan is om daar maar eens een kijkje te gaan nemen.

Aangezien iedereen in Nederland de verkiezingen op de voet heeft kunnen volgen, kon volgens mij mijn verslag wel even wachten. Op de dag van de verkiezingen heb ik gewoon gewerkt. Er zijn drie mensen aan de deur geweest om ons te overtuigen toch vooral op Kerry te stemmen, en met diezelfde boodschap zijn wel ook een aantal keren gebeld. Overigens was Bram de dag tevoren door de moeder van de president persoonlijk gebeld om op Bush te stemmen, wat meer indruk maakte dan een willekeurige vrijwilliger.

‘s Avonds heb ik hier voor de tweede keer TV gekeken (de eerste keer naar het derde debat). Ik vond het verschrikkelijk moeilijk om informatie op te doen uit de ettelijke nieuwsuitzendingen, vooral omdat er maar liefst 20 verkiezingsuitzendingen tegelijkertijd waren. Dus ik heb gewoon maar wat gezapt langs de andere 80 kanalen en ben daarna gaan slapen.

De verkiezingen zijn inmiddels goeddeels achter de rug, Bush heeft gewonnen, en Kerry verloren. En misschien nog wel belangrijker: zowel het congres als de senaat zijn nu ook republikeins, dus er zal de komende jaren wel een hoop gebeuren.

Ik was stiekem voor Kerry (gewoon, omdat iedereen in Nederland dat is), en ben ook naar zijn verkiezingsbijeenkomst geweest. Ik ben blij dat hij in ieder geval wel Pennsylvania heeft gewonnen, hoewel dat natuurlijk geen sikkepit uitmaakt.

Dit is het weekend van Halloween. Ik heb gister op het platteland al ergens een pompoen opgepikt om die – in originele staat – in de tuin te zetten. Maar alsof dat me nog niet genoeg in de Halloweenstemming had gebracht, ben ik gisteravond naar een waar Halloween-feest in de stad geweest. Een stel studenten van Penn had hun appartement in hartje centrum Philadelphia ter beschikking gesteld. Het was een redelijk normale studentenwoning, behalve dat het op de 24e verdieping lag, en een balkon had met een geweldig uitzicht over de stad.

Toen ik aankwam was het feest al enigszins bezig, en niemand keek raar op toen ik binnenliep. Een beetje merkwaardig, want aangezien ik niemand kende, zal ook niemand mij gekend hebben. In één kamer waren ze een of ander bierspel op een pingpongtafel aan het spelen, terwijl in een andere kamer een horrorfilm speelde op een TV groter dan mijn bureau. Ik was met m’n klompen aan duidelijk ‘underdressed’, er liepen mensen rond die erg hun best hadden gedaan om op iemand anders te lijken. Maar aangezien ik beide niet kende, maakte dat niet heel veel indruk. In de loop van de avond werden de kostuums behoorlijk wilder, er kwam iemand als Pipo de Clown, of equivalent, en iemand als actieheld. Bij de dames waren katten populair (zes stuks), en ook schoolmeisjes (vier) en Pocahontas (drie) deden het goed. Ik heb zelfs Marilyn Monroe gezien, compleet met opwaaiende jurk.

Afgezien van dit verkleedfestijn was het een feest zoals veel andere feesten, en ik vond het niet heel erg jammer dat ik op tijd weg moest om de laatste trein te halen. De een na laatste trein was zowaar twee minuten eerder vertrokken dan gepland, dus ik heb 62 minuten gewacht op 69th Street.

Vanavond was het officieel Halloween. Er zijn hier in totaal zo’n 15 kinderen langsgeweest, in een ritueel dat je heel behoorlijk kunt vergelijken met Sint Maarten. Behalve dat ze hier geen liedje zingen, maar gewoon ‘trick or treat’ zeggen, binnenlopen om wat snoep te pakken, en dan weer verder gaan. Ik weet niet wat er gebeurt als je voor de ‘trick’ kiest, behalve dat je wat verbaasde gezichten zal krijgen.

Vanochtend vroeg ben ik (in m’n eentje) in de auto gestapt om naar de Pennsylvania Dutch Country te rijden. Dat is een streek hier ongeveer twee uur rijden vandaan, waar ooit zwaar religieuze Duitsers (vandaar Dutch) zijn gaan wonen. Sommigen ervan zijn ook Nederlands, want degene die de afsplitsing van de Mennonieten is begonnen heette Menno en kwam uit Nederland.

Bram had me van tevoren op de kaart uitgelegd hoe ik er moest komen, en ik zag zelf op de kaart ook al een slimmere route, dus dat zou wel goed komen. Behalve dat ik teveel met de stroom meeging, en daardoor op de weg naar de Poconos terechtkwam. 15 mijl verder kon ik een U-turn maken (net voor de tolpoortjes, dus ik heb ze lekker gefopt), om diezelfde 15 mijl in tegenovergestelde richting af te leggen. Daarna ben ik ook nog te vroeg van de snelweg afgegaan; ik had onthouden dat ik er na een uur af moest gaan, en de omweg heeft nogal wat tijd gekost. Een vriendelijke mevrouw bij een tankstation wist me een weg te wijzen die veel leuker was, dus het geluk heeft me flink geholpen.

Toen ik ergens in de Pennsylvania Dutch Country dacht te zijn, heb ik eerst maar eens een kopje thee besteld bij Wendy’s (een McDonalds maar dan met een andere naam). Op het parkeerterrein stonden zowaar al twee buggy’s met bijbehorende paarden! De Amish hier hebben het namelijk niet zo op technologie, ze hebben naast auto’s ook geen elektriciteit, laat staan tv’s. Ik heb meteen heel druk foto’s van die buggy’s op de parkeerplaats gemaakt, maar dat bleek wat overijverig, want een eindje later zag ik ze gewoon voor me rijden op de weg. Eén daarvan leverde een erg mooi plaatje op: twee kindertjes die achter uit de wagen zwaaien. Natuurlijk heb ik geen foto genomen, ik moest al sturen en terugzwaaien, maar ik heb het plaatje in m’n geheugen gegrift, en op verzoek zal ik het nog eens beschrijven.

Ik had geen accurate map, en alleen de instructie dat ik vooral niet op de grote wegen moest blijven. Dus ben ik gewoon maar het land ingereden. De autodichtheid was waar ik reed lager dan de buggydichtheid (die ook al laag was). De Amish zijn hardwerkende mensen, althans degenen die ik gezien heb. Eentje was in de weer met een bladblazer (die zal iets minder recht in de leer geweest zijn), en een andere was aan het ploegen, op een ploeg getrokken door zes paarden! Ondertussen hing bij haast alle huizen de was buiten: klederdracht, bestaand uit allerlei effen kleuren jurken voor de vrouwen, en blauwe overalls voor de mannen. De kinderen die ik zag waren ook in klederdracht, en waren heel leuk verstoppertje aan het spelen in de tuin. Hier uiteraard ook het foto-verhaal.

Het schijnt dat het eten van de Amish erg goed is, dus bij het volgende pompstation vroeg ik een mevrouw die naast mij tankte waar ik goed kon eten. Ze gaf me de naam van een restaurant, maar dat bleek een walgelijke conglomeratie van winkels, met een fastfood-achtig restaurant te zijn. Ik heb er wel gegeten, een chease steak hoagie die niet half zo goed was als hier in Haverford. Wel had ik de gelegenheid om in een van de zalen te gluren waar een Amish bruiloft bezig was. Iedereen in klederdracht, en aan lange tafels, net als in Duitsland stel ik me voor.

Van de mevrouw bij het tankstation had ik ook een kaartje van het gebied gekregen, met leuke plaatsnamen als New Holland, Bird-in-Hand, Intercourse, en Paradise. In Bird-in-Hand was een grote boerenmarkt, die in alle toeristenboekjes genoemd wordt. Het stikte er dan ook van de toeristen, met bijbehorende winkeltjes (die zie je op het platteland natuurlijk helemaal niet). Ik heb er een appel gekocht, opgegeten, en ben toen weer verdergereden naar de ‘boondocks’.

Bij een boerderij langs de weg heb ik een pompoen gekocht voor hier voor het huis, je mocht ze zelf plukken en geld in een potje doen. Ergens anders heb ik geparkeerd naast een paard, en een potje jam gekocht (de pumpkin pie moest helaas nog gebakken worden). Bij een derde boerderij verkochten ze aardappels, en omdat de ACME-aardappels niet zo lekker zijn heb ik er twee pond van gekocht, voor 40 cent. Het viel me op dat de paar Amish-mensen die ik sprak wat gehandicapt overkwamen. Nu gaan ze ook principieel niet naar school, maar in ieder geval een meisje had ook een andere afwijking (voor ingewijden, ze deed me denken aan Arjen uit de Valsteeg). Wel superhardwerkden natuurlijk.

Op de terugweg ben ik nog langs een spoorwegmuseum geweest. Niet erin, want de grote locomotieven stonden toch buiten, en ik heb er vandaar wat foto’s van geschoten (ik luister in Utrecht wel een keer naar het verhaal). Inmiddels was er wat mist opgetrokken, dus ben ik bij gebrek aan uitzicht naar Haverford vertrokken.

Op het ACME-lijstje stond vandaag dat er treats moesten komen. Anders moeten we straks kiezen voor de trick als kinderen ons met Halloween voor de keus stellen. Het leek me een goed idee als ik de treats zou uitkiezen, aangezien ik waarschijnlijk ook opeet wat er overblijft. De ACME bleek een hele lijst Halloween-artikelen te hebben, dus het was niet echt een probleem. Voor de directe consumptie heb ik ook een doos chocolate chip cookies meegenomen, wegende 16 oz, waarvan ik nu de laatste opeet.

Het is gebruikelijk dat er in het weekend van Halloween grote feesten gegeven worden. Een student was zo goed me op een daarvan te attenderen, en na een mailtje kreeg ik een persoonlijke uitnodiging terug:

You are more than welcome to come!!! It should be a fine event of good times and heavy alcohol consumption.

Het lijkt er dus op dat dat net een feestje voor mij wordt. (Mama, maak je geen zorgen, ik red me wel.)

Voor morgen heb ik een andere toeristische activiteit gepland: ik rij met de auto naar de Pennsylvania Dutch country. Dat is een landbouwgebied (dat deels ook op toerisme draait) waar de Amish een geloofsverwanten wonen. Ik heb geen idee hoe het daar is, maar dat kan natuurlijk al reden genoeg zijn om er eens een kijkje te gaan nemen. Verslag volgt.

Vanochtend heb ik voor het eerst een college in biofysica gevolgd. En dat werd wel eens tijd ook, aangezien ik nu al een dik half jaar bezig ben met een project op dat gebied. Het college – gegeven door mijn gastheer – ging over impedance defined flow, en ik weet nu eindelijk waar dat op slaat. Het is een vernieuwend concept op cardiovasculair gebied, en ik ga dan ook met hernieuwd enthousiasme verder met het implementeren van het model waarin dit concept is verwerkt.

Op weg naar ‘university city’ zat ik in het treintje naast een zwarte jongeman, die erg ijverig aan het lezen was. Zo ijverig, dat hij er bij mompelde. Ik keek even over z’n schouder mee, en zag dat hij in het nieuwe testament aan het lezen was. Na een tijdje tikte hij me aan, om zijn enthousiasme over een bepaald stukje te tonen. Het bleek dat hij aan het lezen was in Mattheus 24. De zin waarover hij het wilde hebben was: And pray that your flight may not be in winter or on the Sabbath. Het imponeerde hem behoorlijk dat er in de bijbel al wordt gesproken van een flight, terwijl er toen nog geen vliegtuigen bestonden! (Ik heb een verhaal over nouns en verbs afgestoken, ik denk niet dat dat zijn geloof aantastte.)

Tussen de middag hebben we weer magnifiek geluncht in de faculty club, ik moet daar in Utrecht ook maar eens lid van worden.

Op de terugweg had ik weer een avontuur in ons treintje. Ik had zitten laptoppen, en wilde bij het uitstaappen soepel m’n computer opbergen, maar keerde daarbij per ongeluk mijn tas ondersteboven. Allemaal zooi op de grond dus: losse batterijen, een steen die ik in de Poconos had gevonden, een stapel papieren. En het treintje moest weer verder rijden. Ik heb tegen Bram gezegd dat ik de volgende trein wel terug zou nemen, en ben al opruimend dus station Haverford voorbijgereden. De mensen in de trein waren erg behulpzaam met het bijeenrapen van m’n spullen, dus ik kon in het eerstvolgende station uitstappen, met een ’emergency ticket’ – gekregen van de machinist – voor het stukje terug. Op station Bryn Mawr zat ik op een bankje naast een smoezelig uitziende man, die dan ook dakloos en dronken bleek te zijn. Hij herkende in mij meteen een college student, waarschijnlijk vanwege m’n blouseje. Hijzelf had ook iets met een college: hij overnacht op het baseballterrein van een college hier in de buurt. In ruil voor een dollar heeft hij me – ongevraagd – een paar schuine moppen verteld. Ik suggereerde dat hij voor die dollar in de stad een lekkere hotdog kon kopen, maar besefte daarbij niet dat hij daarvoor natuurlijk ook een treinkaartje nodig had. Maar volgens mij had hij er ook wel een andere besteding voor.