Tammo 80

Na een week bijkomen ben ik nu zover dat ik eindelijk wat over de Tsjechiëvakantie kan zeggen. Om het kort te houden: het was erg leuk. De inbrekers zijn, wie weet dankzij mijn fictieve honden, thuisgebleven, en het was op rotzooi na ook fijn thuiskomen. In Tsjechië stonden we op de enige camping in de wijde omstreken van Jablonec nad Nisou, dus het was niet heel verwonderlijk dat alle andere Nederlanders daar ook stonden. Boeit niet, lekker makkelijk op de camping. En buiten de camping was ook meteen niks meer te begrijpen, behalve misschien de kečup (uitzoeken hoe ik die č moet tikken kostte me net vijf minuten, het accent heet een haček). We zijn vanaf de camping een paar keer naar Janov gelopen, een wandeling van circa 18995 stappen. In Janov hebben we koffie, of iets dat daarop leek, gedronken in een volledig Tsjechisch – dus onverstaanbaar – etablissement, wat het gevoel van buitenland behoorlijk verhoogde.

Na een paar dagen kamperen zijn we verder gereisd naar Praag, waar we een jeugdherberg aan de Praagse Cambridgelaan gevonden hebben (pal naast de Praagse Cambridgebar). Ik ben een paar dagen erg vroeg opgestaan, de eerste keer omdat ik niet meer kon slapen, en de tweede keer omdat ik met Remy weer naar huis ging. Beide keren was het in de stad nog erg rustig, en op de toeristische plaatsen veel mooier dan ‘s middags. Wel een tip voor ochtendmensen in Praag: de beroemde astronomische klok doet het pas vanaf een uur of negen, om acht uur ‘s ochtends staan er ook al wel toeristen afwachtend te kijken, maar zij vertrekken om tien over acht met een belazerd gevoel.

De tweede ochtend vroeg opstaan, het was toen zondag precies een week geleden, probeerde ik met Remy de trein van 6:20 te halen, opdat we precies de enige reismogelijkheid konden benutten om met de laatste trein in Utrecht aan te komen. Helaas maakten we al in Praag een navigatiefoutje, dat we hebben gecorrigeerd door voor 100 kronen (4 euro) een taxi te nemen. Daarna welgeteld 10 treinen, met een minimumoverstaptijd van -2 minuten in Kassel en een maximumoverstaptijd van 55 minuten in Gößnitz. De reis verliep bijzonder gunstig, we hebben het gehaald en ik was rond middernacht weer thuis. Tsjechië is zeker een aanrader voor vakantie, zeker met zo’n leuk gezelschap als het mijne (d.w.z. het gezelschap dat ik mee had, ofwel mijn gezelschap, ik wil ook nog wel een keer).

Morgenochtend ga ik op vakantie! Samen met Sira, Paul, Remy en Jan vertrek ik morgen naar Tsjechië, of preciezer, Bohemen. Morgenavond slapen we in Leipzig, waar we andere Jan treffen. Zondag reizen we met ons Schönes Wochenende Ticket verder tot in Tsjechië, waar we in de loop van de dag op onze camping hopen aan te komen. Volgende week weekend ben ik weer terug.

Bericht voor inbrekers: Mochten jullie in mijn vakantie willen inbreken en m’n gadgets willen stelen: ik neem m’n nieuwe tol en m’n iPod mee, en verder blijven mijn huisgenoten de hele week thuis om op de pitbulls Hektor en Fikkie te passen. Sterkte.

Tijdens het shoppen voor m’n vakantie heb ik en nieuwe gadget gekocht. Of eigenlijk twee. Ik wilde een GPS-apparaatje kopen, maar aangezien die dingen nog niet uitontwikkeld zijn (nog geen USB-ondersteuning, integratie met Google Earth, Apple-compatibiliteit), heb ik een stappenteller gekocht. Zelfde idee: je krijgt een hoop informatie waar je niks aan hebt. Verwacht na afloop van m’n vakantie (zie volgende bericht) gedetailleerde afstanden van de gemaakte wandeltochten, in stappen.

Maar de leukste gadget, pardon, het leukste speledingetje, is wel de i-Top. Dat is een tol met een rij lampjes, die bij het tollen zo snel veranderen dat het lijkt of er een stilstaande tekst op de ronddraaiende tol staat. En die tekst geeft dan bijvoorbeeld het aantal gemaakte omwentelingen van de tol aan. Behalve dat je er erg leuke wedstrijdjes mee kunt doen (wie kan het hardst tollen) is het apparaat ook wetenschappelijk verantwoord. Het NRC wijdde er al een column in de rubriek Alledaagse wetenschap aan (als iemand met een NRC-abonnement me aan een kopie hiervan kan helpen, graag, het was twee weken geleden in het zaterdags bijvoegsel). De grote vraag is hoe de elektronica weet hoe snel de tol draait. Dat blijkt door middel van een ingebouwd kompas te zijn (getuige ook de dissectie van de tol). Inderdaad slaat hij op tilt als je er een magneet bij houdt.

In de categorie procrastination heb ik vandaag met Arthur gekeken of het apparaat zijn toerental wel goed meet. Volgens ons (we hebben een experiment gedaan met een camera met erg korte sluitertijd) zit de tol met een factor twee mis, en is mijn toerenrecord dus niet 737 maar 1474 rondjes per minuut.

Mocht je ook interesse hebben in zo’n i-Top (ik had natuurlijk al interesse, ik koop haast alle speledingetjes die met een i beginnen), hij is in de uitverkoop bij Intertoys. En je mag de mijne vast ook wel eens proberen – zolang je m’n record niet breekt.

‘t Is al een tijd geleden dat ik onderstaande prestatie geleverd heb, maar toch schrijf ik hem even op omdat ik hem anders vergeet. ‘t Is een ingewikkeld verhaal, dus is de kans dat ik het vergeet niet te verwaarlozen. Komt-ie:

Ik ben bij het stoplicht na het Wilhelminapark door rood gereden. Toen ik de rode lamp passeerde, stopte ik met trappen (ik had al wel behoorlijk vaart doordat ik nog had geprobeerd door groen te rijden). Tijdens het uitrijden – dus nog steeds zonder te trappen – heb ik alle fietsers ingehaald die door groen waren gefietst.

Elke dag als ik nu langs dat stoplicht fiets moet ik weer heel diep nadenken wat nou precies de prestatie was waarop ik zo trots was, maar nu ik het opschrijf zie ik het weer. (Voor de duidelijkheid: ik ben er niet heel trots op dat ik door rood fietste, het ging om m’n snelheid.)

(Op verzoek van betrokkenen heb ik dit bericht uit mijn persoonlijke archieven met terugwerkende kracht op mijn openbare weblog geplaatst.)

Vanavond hebben we Guido’s verjaardag gevierd. Bij Mirianne, die bij Rinse was. Nou ja, dat was het plan. Maar omdat Guido’s verjaardag al zo lang geleden was (daar was ik overigens zelfs bij, hoewel ik het niet heb geblogd – wat niet betekent dat ik het niet leuk vond), hebben we het een algemeen leuk bezoek laten zijn, met de intentie om een film te kijken met z’n vieren.

Ik heb met Guido in het centrum afgesproken om een blommetje te halen, we zijn daarna nog even over de markt gelopen om als deel van m’n ideale zaterdag nog even een krant en een zakje stroopwafelkruimels te halen. Om vervolgens slechts tien minuten te laat bij het huis van Rinse aan te komen.

Na een lekker glas biologisch verantwoorde ranja gingen Guido en Mirianne praten over mensen die ik niet zo goed ken, maar ik mocht gelukkig met Rinse spelen, die ook allemaal leuke computers heeft, en net een supercoole kabelgoot achter z’n bureau had getimmerd. Verder mocht ik even met mijn computer op zijn netwerk, om een paar films te lenen (die ik de komende week allemaal ga kijken). Ik heb Rinse ook een beetje geholpen met eten koken, lekker macaroni (niet te veel) met een goed gevulde broccolisaus. Na het eten was het ineens al te laat om de film te kijken, dus gingen we maar een spelletje spelen. Tot mijn spijt is Mirianne nog steeds beter in Set, maar misschien kan ik het de volgende keer redden met wat oefening…

We hebben verder nog een pot gekoehandeld, waarbij mij pijnlijk duidelijk is geworden hoe ontzettend waardevol ganzen eigenlijk zijn. Ik heb er door het hele spel in totaal wel 1000 geldeenheden voor gegeven, en nog ben ik m’n laatste gans, duur gekocht van Rinse, uiteindelijk voor 750 tegen 700 kwijtgeraakt. Aan Mirianne. Guido was de lachende vierde, aan het eind van het spel bleek hij nipt gewonnen te hebben (zonder dat wij dat verwachtten). Na een afsluitend spelletje Da Vinci Code – dat behalve de naam en de vormgeving niks met het boek te maken heeft – was het alweer tijd voor de laatste aansluiting naar Utrecht. Guido en ik hebben in de trein nog net het voorstukje van de film gekeken, maar toen was de trein er alweer.

Al met al een bijzonder geslaagde avond, precies zo’n avond die ik in m’n weblog zou willen zetten om ‘m niet te vergeten.

Zo, ‘k heb weer een boek uit hoor. Hiermee ben ik weer helemaal bij met de Harry Potter gekte. Ook dit keer heb ik het boek lekker niet gekocht, Willem had per ongeluk twee exemplaren gekregen van Amazon. Ik vond het weer lekker leesvoer, maar ben blij te kunnen zeggen dat ik nu geen tijd eraan verspild heb, ik heb lekker ‘s avonds gelezen, en m’n werk heeft er niet onder geleden.

Een korte recensie van het boek: leest lekker weg, gaat nergens over, prima amusement. Als je ‘t er niet mee eens bent, mail maar.

Het leek een tijdje geleden of het een grapje was, maar Apple kondigde daadwerkelijk de iPod-sok aan. In dit dure stukje textiel kan je je iPod beschermen tegen krasjes, en tegen de kou. Studiegenote Maartje is nu zelfs naar Canada gevlogen om daar sokjes te kopen voor haar (roze) iPod mini. Goedkoper, want daar kosten ze maar 29 dollar, in plaats van 29 euro hier. Geen geld, voor zes sokken.

Maar het kan natuurlijk ook zuiniger. Ik heb nog stapels sokken met gaten liggen, handgebreid door oma Aly. Natuurlijk zitten die gaten niet in de boord, dus kon ik die boord, met dank aan Carolien voor de afhecht-instructie, mooi hergebruiken. Dus ik heb nu een van mijn waardevolle bezittingen daadwerkelijk in een ouwe sok zitten, die ook nog eens precies bij mijn geitenwollensokkenimago past.

Ook met dank aan Arthur voor de zeer professionele foto.

Vorig weekend heb ik met Jan-Jaap wederom een stuk gedandemd. De vorige keer gingen we van Aalst naar Utrecht, dit keer ging de reis van Utrecht naar Oosterhesselen (en maandag weer terug). Vrijdag om acht uur zouden we vertrekken, dus om kwart voor negen stond ik bij Jan-Jaap voor de deur – ik moest nog proviand smeren. Jan-Jaap had een ander deel van de voorbereiding voor zijn rekening genomen: de route. Het kaartje was wat beknopt, wat op zich natuurlijk geen probleem is. Wat wel een probleem was: de route ging over de N37 en andere wegen van dat type; dat krijg je als je Map24 gebruikt. Desalniettemin ging het eerste stuk heel goed, tot we na ongeveer 5 kilometer erachter kwamen dat de tandem wat zwaar trapte. Even om ons heen kijken leverde de oorzaak: we fietsten bultje op. Na minder geslaagde ervaringen met de versnellingen vorig jaar hebben we besloten die niet meer te gebruiken, dus we moesten maar even doortrappen. Dat wierp in Amersfoort z’n vruchten af: de bult omlaag ging geweldig, Jan-Jaap moest zelfs remmen om het veilig te houden. Rond Harderwijk zat ik voorop toen we werden ingehaald door een meisje. Dat lieten we natuurlijk niet op ons zitten, dus we sjeesden haar al gauw weer voorbij. Daarop haalde zij ons weer bij voor een praatje. Zij, Marjanne, bleek ook een tandem te hebben, en we spraken af om op de terugweg eens een tandemwedstrijd te doen, waarvoor zij ons haar telefoonnummer gaf.

In Nunspeet hebben we bij een boerenijswinkeltje een boerenijsje gegeten en onze watervoorraad bijgevuld. De mevrouw van de winkel vertelde ons ook een iets boeiender route naar ‘t Harde, namelijk bij de geref. kerk rechts. Die route leidde ons enorme stukken door het bos, en zelfs nog naar een schaalmodel van de botanische tuinen (compleet met rotsblokken). En na een flink stuk fietsen leidde de route ons zelfs naar ‘t Harde. Daar hebben we toch maar weer de standaardroute genomen naar Zwolle, waar we natuurlijk de weg niet wisten. Een vriendelijke aannemer wees ons – in vloeiend Overijssels – de weg: langs Auto Palace, over het Kamper lijntje, en dan langs het prachtige kasteeltje Rechteren. Al gauw kwamen we langs Auto Palace, maar het Kamper lijntje liet op zich wachten. We hebben daarom de bordjes maar gewoon gevolgd. En tot onze verbazing kwamen we, toen we Zwolle al lang voorbij waren, inderdaad over een spoorlijn die wel naar Kampen moest leiden. En helemaal toen we in Dalfsen kasteel Rechteren tegenkwamen wisten we dat de man ons aanwijzingen met een vooruitziende blik had gegeven. Rond half zeven kwamen we aan in Dalen, waar we de nacht hebben doorgebracht.

Zaterdag zijn we verdergefietst naar Oosterhesselen, op een luttele zes kilometer verder. In Oosterhesselen hebben we in de tuin een volleybalnet (op schouderhoogte) opgezet. Mama en Peter vormden de tegenpartij, en met het schaamrood op m’n toetsenbord moet ik bekendmaken dat we viermaal zijn ingemaakt. De pruimenboom is ook nu weer geraakt, maar gelukkig door Peter zelf.

‘s Nachts, tijdens het oppassen in de Valsteeg, kwam zich met een voorzichtig “Joehoe” de automobiliste melden die onze kat had overreden. Toen we het kattenlijkje wilden ophalen bleek de kat niet dood te zijn. Zo niet dood zelfs, dat we nog een stel buren (en vooral een zaklamp) nodig hadden om het arme beest terug te vinden. Met een gebroken achterpoot wist hij zich nog terug te slepen naar de bijkeuken, waar we hem maar hebben gelaten. Toen we hem de volgende dag naar de dierenarts wilden brengen, sprong hij uit de mand – met gebroken achterpoot, au! – en ontsnapte wederom. Jan-Jaap en ik zijn toen weer naar Oosterhesselen gefietst, om mama en Peter in te halen met de spelletjescompetitie. Inmiddels maakt de kat het naar omstandigheden goed.

Op de terugweg ging de tandemwedstrijd met Marjanne niet door, want haar telefoonnummer werkte niet. Gelukkig had ze wel verteld waar ze werkte: op de Zwaluwhoeve, een beauty center. Dus hebben we daar een briefje voor haar achtergelaten. We werden wel wat vreemd aangekeken toen we naar een Marjanne vroegen (Heeft Marjanne ook een achternaam? – Niet dat wij weten.). Met een behulpzame juffrouw kwam het uiteindelijk allemaal toch nog goed, en inmiddels staat de afspraak voor na de vakantie.

In Ermelo hebben we gebarbecued bij een huisgenote van Jan-Jaap. Die barbecue was erg lekker, en liep een beetje uit, waardoor we pas rond middernacht terug waren. Vermeldenswaardig is zeker nog de Amersfoortse berg, die op de terugweg toch wel erg steil omhoog ging. We hebben hem in één keer bedwonen (nog steeds in de zwaarste versnelling). Met al ruim 100 kilometer op de (hypothetische) teller vond ik dit een hele prestatie. Voordeel was dat na deze topprestatie in Amersfoort de weg vrijwel strikt dalend was tot Zeist. De route van Zeist tot Utrecht duurde langer dan ooit…

Wederom ben ik niet verhuisd, maar heb ik verhuisd. Fouke en Carolien gingen van Lunetten naar ergens aan de Amsterdamsestraatweg. De verhuizing, waarvan zij zelf ook een heel dagboek bijhouden, ging heel soepel. Om negen uur stond ik (hijgend van de haast) voor de deur, waar ook al een gehuurde vrachtwagen stond. Binnen anderhalf uur stond die vrachtwagen vol, en had iedereen minstens dertig keer alle trappen op en neer gerend. Rond noenen was de vrachtwagen ook uitgeladen en hadden we tijd voor een heerlijke lunch, geregeld door Carolien en Mira, met roze donutverrassing toe. De middagronde, met een half zo volle vrachtwagen, duurde langer, maar was om vijf uur ook afgerond. Het nieuwe huis staat inmiddels vol dozen en spulletjes, Carolien en Fouke kunnen de komende weken lekker uitpakken (nadat ze zijn uitgeklust en ruimte hebben om uit te pakken).

De voorbereiding van de verhuizing was opmerkelijk goed, haast alles zat in dozen, die waren onderverdeeld in Fouke-dozen vol met boeken die alleen Fouke kon tillen en Carolien-dozen die alleen maar slecht gebalanceerd waren (maar ik klaag niet). Op elke doos stond zelfs een nummer, met de betekenis 3: voorlopig niet belangrijk, 2: in de buurt van de keuken, niet urgent, 1: in de buurt houden, 0: van levensbelang, liefst meteen uitpakken. Dit was op zich goed uitgedacht. Er zat echter een hiaatje in de uitwerking van dit plan; het was niet duidelijk waar de dozen heen moesten. Daardoor staan nu de 3-dozen overal door het huis, de 0- en 1-dozen in de voorlopige slaapkamer die daarmee best vol is. Ze hebben meteen dus wat te doen in het nieuwe huis, een soort speurtocht een hele vakantie lang.