Tammo 80

Ik ontving zojuist een e-mail, die ik u niet wil onthouden:

Ik heb gelezen dat de naam Tammo langzaam maar zeker lijkt te verdwijnen. Ik heb echter groot nieuws. Sinds een 2 tal weken heeft onze dochter van 13 een jonge hond, een shi tzu en van af het begin dat ze aan gaf een hond te willen hebben zei ze dat deze de naam Tammo zal krijgen.

Dus de naam dreigt hierbij iets minder te verdwijnen, ook al is het nu de naam van onze hond.

Wij vinden het hier in huis een prachtige naam en ook de mensen die vragen naar de naam reageren erg enthousiast.

Update: Het is bevestigd dat de naam Tammo aan het uitsterven is: in het Dagblad (voorheen nieuwsblad) van het Noorden verscheen een artikel met de Groninger namen van 2007. Ze merkten zelf al op dat daar geen Tammo in voorkomt, met een linkje naar een berichtje van mij. Ook het gedicht Op Adrillenmaart wordt geciteerd. Zal ik ook even doen (uit het boekje Noar ‘t Adrillenmaart in Winschoot van Derk Sibolt Hovinga):

Noar ‘t Adrillenmaart in Winschoot

‘k Zag hier Toatje, Jaantje, Miene, Ete, Petje, Betje, Biene, Hero, Willem, Derk en Pait, Haiko, Knelies, joa wel nait.

Tammo, Egbert, Ontje, Oarend, Oaries, Steven, Barrelt, Boarend, Gepke, Tjokje, Renske, Fiene, Tunnies, Tjoaben en Tebine.

‘k Zag doar Sieje, Aifke, Trienus, Doato, Alie, Erriet, Tienus, Ake, Bene, Baals en Drewes, Bedde, Berthoa, Biefke, Sewes, Iesbraand, Bront en Fiebo, Bronno, Etto, Dodde, Halbe, Onno, Aantje ook, neegn moal wedevraauw, mit aarm Remt in onnertrouw.

Apmoal mit heur Grunneger noamen, Doar ze zok nooit veur schoamen, Al wil gounent tels verdraiten, net as ‘t veurgeslacht te haiten.

Gounent binnen nait meer blied mit ‘n noam oet opa’s tied;

Gounent vinnen dat te min, hebben ‘t hoger in het zin.

Jaantje en Aantje van op Diek binn nou Jeanne en Angelique.

Moar hier op ‘t Adrillenmaart is van ‘t lu nog haildaal swaart,

dei zok veur heur olle noamen op zien Grunnegers nait schoamen.

Eens in de acht jaar is het Zuidenveld in Oosterhesselen. Dit jaar ook. Na me er al lang op verheugd te hebben, was het op 25 juli zo ver. Ik was toch in de buurt, dus heb zelfs nog een heel klein beetje kunnen helpen bij de voorbereiding (ik heb twee takjes groen in de boog gestoken). De optocht, op donderdagavond, viel volledig in het water. Maar het publiek had er acht jaar op gewacht, dus liet zich door een klein beetje regen niet wegjagen. En door een heleboel regen ook niet. Na de optocht, die “mijn” buurt, ‘t Middendorp, geheel onterecht niet gewonnen heeft, heb ik nog geprobeerd de lichtroute te rijden. Helaas stonden veel lampjes uit, vanwege elektrocutiegevaar (de straten stonden inmiddels blank). Over acht jaar weer een kans.

Of ik ook op vakantie ga dit jaar? Nee, ik blijf lekker thuis. Hoewel ik wel twee weken op het huis van m’n vader heb gepast, waar sinds een jaar een zwembad in de tuin ligt. Daar heb ik me, voornamelijk in m’n eentje, prima vermaakt.

Onlangs kreeg ik een e-mail van iemand die mij op het boek De bende van Tammo Tachtig attendeerde. Natuurlijk wilde ik dit boek graag lezen, zeker gezien de zeer schappelijke prijs van 4 euro incl. verzendkosten. De auteur, Klaas Vanderspoel, schrijft zelf over het boek: “Het is een thriller waarin ‘De bende van Tammo Tachtig” een toonaangevende

rol speelt. Een andere hoofdrol is voor inspecteur Erik Grand van de

regiopolitie Groningen. Het is geen literaire thriller, maar gewoon een

spannend, af en toe hilarisch boek.’

Het moge duidelijk zijn dat Tammo Tachtig in dit boek een bad guy is. Dat Vanderspoel hier een klinkende naam kiest is niet heel verwonderlijk: andere voorkomende figuren zijn Zacco Wendelaar (slechterik met een dubieuze reputatie), Patrick Snuivert (voetballer), Boebie Trap (vrouw van slechteriken). Een karakterbeschrijving van bendeleider Tammo Tachtig verschijnt op pagina 6:

Tammo Tachtig, een baardige man met een massief hoofd met lange, zwarte, krullerige haren, grote groene ogen, borstelige wenkbrauwen en een gezicht, dat zelfs neushoorns op de vlucht zou kunnen jagen, had een forse bolknak tussen de wellustige, dikke lippen. Goos Kamphuis gorgelde intussen een glas Martini naar binnen en stak een sigaret in brand.

‘Ik twijfel daar niet aan,’ antwoordde hij met zijn diepe stem. Alleen deze stem kon iemand het kippenvel op het lijf jagen.

Het boek is, persoonlijk gebonden en gesigneerd, te bestellen bij de auteur zelf, via leops@home.nl. Als aanrader kan ik toevoegen dat het boek spannend was en dat ik het in één ruk (nou ja, misschien twee) heb uitgelezen.

Net gevonden in de spelletjeskast: een Nederlandse vertaling van Muss I denn (maar kijk ook eens naar de fonetische Engelse versie Moose ee den):

Nooit vergeet ik de dag, dat ik voor het eerst jou zag

Ik bewaar je lach, want mijn hart is niet van steen

Zo verliefd waren wij, maar dat is voorgoed voorbij

Denk nog eens aan mij, want mijn hart is niet van steen

Waarom moet ik nu bij jou vandaan

En blijf jij voor altijd alleen

Ieder uur, lieveling, ieder plekje, ieder ding

In herinnering, want mijn hart is niet van steen

Het was even doorlezen, maar ik heb ‘m uit hoor, Harry Potter 7! Morgen zal ik alle plotlijnen weggeven (kijken of ik dan nog lezers over heb). Grapje natuurlijk, dat ga ik natuurlijk niet weggeven, je leest ‘t maar lekker zelf.

En dan is het weer vakantie. En wat doe ik op m’n eerste vakantiedag? Lekgestoken worden door neefjes. Bah!

Vorige week ben ik naar een blijspel geweest. In ‘t Hoogt draaide de film Ninotchka uit 1937. Deze film werd toen verkocht met de catchphrase De eerse film waarin Garbo lacht. Dit is niet waar, Greta Garbo heeft in eerdere films ook wel eens gelachen, maar hierin wel erg uitbundig. Het thema van de film vormen de verleidingen van het rijke westen voor een stel zwakke Soviet-burgers, waarvan Ninotchka (Garbo) de braafste is. Ik vond het erg grappig dat in de hele aftiteling niet een Russische naam terug te vinden was. Dat was ook wel te horen aan de uitspraak, volgens Brenda.

Het leuke aan films uit 1939 is dat het verhaal nog makkelijk is, typisch niveau van de plaatselijke toneelvereniging Jan Naarding. De acteurs doen het echter geweldig, en het is ook allemaal prachtig in beeld gebracht. En je mag er zelf de kleur bij bedenken. Als de film nog eens draait, bijvoorbeeld in 2075, dan ga ik zeker weer.

(Dit stuk kan gerust worden overgeslagen door iedereen die niet weet wat VIM is. Ook iedereen die denkt dat het een schoonmaakmiddel is mag stoppen met lezen.)

>Voor wie het nog niet doorhad, ik gebruik Apple computers. Verder ben ik ook een der laatsten die de tekstverwerker VIM gebruikt. En dat in combinatie met de terminal-emulator iTerm (natuurlijk met de terminal bash). Gisteren werd het mij ook even wat te veel, en toen heb ik besloten eens wat aan de gebruiksvriendelijkheid van dit alles te doen.

Om te beginnen: titels voor tabbladen in iTerm. Dit gaat door het commando PROMPT_COMMAND='echo -ne "^[]0;$PWD^G"' in .profile te zetten. In .vimrc komen de regels

set t_ts=^[]0;

set t_fs=^G

set titlestring=VIM - %t %m

Verder, en nu komt het, heb ik de muis aan de praat gekregen in vim. Dat ging helaas alleen door het terminal-type in te stellen op xterm-newer, waardoor de pijltjes niet meer werkten. Nou mag je die sowieso niet gebruiken, maar ik was er al aan gewend. Daarom de volgende regels in de .vimrc:

set mouse=a

set t_kr=^[[C l

set t_kl=^[[D h

set t_kd=^[[B j

tes t_ku=^[[A k

Dan nu de belangrijkste vraag: waarom schrijf ik dit? Wel, misschien heeft iemand er iets aan. Ik denk bijvoorbeeld aan mezelf, als ik een keer m’n computer niet bij de hand heb… Petje af voor iedereen die dit met aandacht gelezen heeft.

Nog wat gewauwel: een mooi scriptje om PDF naar PNG te converteren, met de juiste instellingen voor doorzichtigheid, vond ik op Even Jones’ website. Hiermee kan je mooie Mathematica-plaatjes ook op websites weergeven, inclusief alphakanaal (dit doet Export van Mathematica fout).

De festivaltijd komt eraan, en wie dat wil kan elk weekeinde in een modderig weiland naar popmuziek luisteren, handgeknoopte Indiase armbandjes kopen en plastic borden met kebab naar binnen lepelen. (Dankjewel Aaf.) Ik ben zo iemand. Vorige week ben ik met mijn gewaardeerde collegae naar Festival Mundial in Tilburg geweest. Russische collega Sasha had, speciaal voor het uitgaan, haar witte glimschoentjes aangedaan. Inmiddels heeft ze weer een stukje Nederlandse cultuur erbij geleerd.

Dit weekend was de herkansing in Utrecht: het wereldfeest. Daar kon ik helaas niet heen, omdat ik een paar schoenen naar m’n vader moest terugbrengen (wat helaas niet gelukt is). Maar in Drenthe was er gelukkig ook een festival: het literaire Zomerzinnen in Wezup. Voortbouwend op de traditionele Kerst op de Deel waren hier schrijvers op de deel (deel van een boerderij) te vinden. Het festival werd geopend door niemand minder dan Freek de Jonge. Verdere toppers waren dichter des vaderlands Driek van Wissen, stadsdichter van Emmen Gezienus Omvlee, Kader Abdolah, het vrouwentoneel van Erica, Jan Siebelink, Jan Vos, en Frank Westerman. Ook was er in de feesttent een boekenveiling. Alexander Pechtold veilde hier boeken voor bedragen ver onder de vaste boekenprijs.

Brenda en ik zijn naar drie delen geweest. De eerste deel was vol, dus daarover ben ik vrij snel uitgepraat (hoewel ik gerust even zou kunnen uitweiden over het fanaticisme waarmee de organisatie het overige publiek wegstuurde). De tweede deel werd bezet door een “filofonisch” orkest, dat ‘klassiek met een knipoog’ speelde. Die knipoog was helaas wat weinig subtiel. Dit orkest werd afgelost door Driek van Wissen, onze Dichter des Vaderlands. Hij droeg voor uit eigen werk. Hij begon daar, met dank aan het filofonisch orkest, wat laat aan, en liep ook behoorlijk uit. Brenda vond het na zes rijmpjes wel welletjes, waardoor ik nu autobiografisch kan dichten: Ik ben weggegaan bij Driek van Wissen / Omdat mijn vriendin moest pissen.

Ter afsluiting zijn we naar een interview geweest van Frank Westerman, schrijver van goede non-fictie boeken en oud-correspondent Rusland van het NRC—nu is Coen van Zwol dat. De interviewster was een corifee van de regionale televisie. Zij wist mijn tenen bij elke vraag te krommen, maar Frank Westerman deed er alles aan om het gesprek voor het publiek tenminste leuk te houden. Mijn vaste voornemen is om binnenkort het boek Ararat van Westerman te lezen, en nooit meer naar RTV Drenthe te kijken.