Tammo 80Ik kreeg net ineens het liedje “Pluizig en blauw” in m’n hoofd. En het leek me leuk dat nog eens te horen. Dus ik zocht even of ik het op internet kon vinden. Tussen de zoekresultaten zitten dan ook altijd virussen, met titels die mensen moeten verleiden tot het downloaden van die bestanden. Ik vraag me af wat voor soort mensen hier in trappen (of “hiervoor gaan”).
Ik heb de afgelopen tijd hard m’n best gedaan om een e-mailcertificaat te krijgen. Dat is een striks persoonlijke code, waarmee ik mijn e-mail kan ondertekenen. Dat is handig omdat er anders iemand bij de digitale PTT m’n e-mail zou kunnen openstomen en een zinnetje zou kunnen veranderen of toevoegen. Nu kan dat nog steeds, maar dan komt er met grote rode letters op de digitale envelop te staan PAS OP! MET DEZE MAIL IS GEKNOEID! Verder kan je deze digitale code ook gebruiken om e-mails aan mij te versleutelen, maar wel alleen als je zelf ook zo’n code hebt. En daar kom ik op mijn volgende punt: ik ben zelfs zo ver gegaan dat ik zelf zo’n certificaat voor jullie, mijn geachte lezers, kan regelen. Je moet er zelf ook nog heel veel moeite voor doen, lees om te beginnen eens het stukje dat Jacco de Leeuw hierover geschreven heeft. In zijn terminologie: ik ben ook een notary van thawte en CAcert.
Jan-Jaap wees me op een ontzettend handige site, picanswers.com. Je kunt er een foto naar toe sturen, met een vraag over die foto. De lezers van de site kunnen op die vraag dan antwoord geven. Dat is iets wat ik nog miste op internet, je kunt immers moeilijk zoeken op “groen fruitding met witte spikkels” als je wilt weten wat dat toch voor rare vrucht is bij de groenteboer op de Kanaalstraat. Toevallig had ik nog een foto van zo’n groen ding, dat ik een keer met Guido heb opgepeuzeld. Die foto heb ik dus opgestuurd, en ik heb al een hoop antwoorden gekregen. Het zou een prickly pear zijn, of een tuna (Spaans), of figadini in het Italiaans, of sabra in het Hebreeuws. En het exemplaar dat ik heb opgegeten was nog niet rijp. Jan-Jaap heeft zijn persoonlijke netwerk ook nog even ingeschakeld, en kwam erop dat de vrucht in Indonesië Mengkudu genoemd wordt, en vooral voor medicinale doeleinden wordt ingezet (omdat hij zo vies zou zijn).
Update: Vandaag is dit fruit zelfs het featured item op PicAnswers!
Het was mooi weer vandaag. Dat merkte ik pas rond twaalven, toen Brenda me belde om me daarop te wijzen. Ik had de hele ochtend zitten werken (ja, werken) aan de Plantage Muidergracht, waar mijn begeleider tegenwoordig gestationeerd is. De tip van Brenda volgend heb ik toen maar eens m’n gebruikelijke rondje Amsterdam gewandeld: Plantage Muidergracht – Plantage Badlaan – Plantage Middenlaan en dan via Plantage Westermanlaan weer naar de Plantage Muidergracht. Op dit rondje kreeg ik een lumineus idee: het is weer voor Artis! Ik heb toen meteen Brenda teruggebeld, en die is snel gekomen, want zo’n kans krijg je natuurlijk niet dagelijks.
We hadden toevallig in De gelukkige klas van Theo Thijssen al het een en ander gelezen, onder andere dat je de flamingo’s zó vanaf de straat kon zien lopen. En dat je de apen apenootjes (zo schreef je dat toen nog) mocht voeren, en dat de papegaaien er aan stokjes in de bomen hingen. Er is sinds 1926 wel wat veranderd, maar niet al te veel. De flamingo’s kan je inderdaad nog vanaf de straat zien lopen, maar toch hebben we maar een kaartje gekocht. Apenootjes hadden we niet, al had ik zelf best wel een nootje gelust. En de ara’s wonen tegenwoordig in hokken, hoewel de vrij rondvliegende fauna er ook tamelijk uitheems uitziet.
Ik heb me natuurlijk weer uitgeleefd en veels te veel foto’s gemaakt (zie Flickr). Maar ik heb ook even de tijd genomen om te genieten, en dat is ruimschoots gelukt. En dat werk haal ik morgen wel weer in…
Het mag niet aan de wereld voorbijgaan dat Brenda van me heeft gewonnen met Boggle. En wel met de volgende lijst: paus, stal, paraat, star, staar, stap, paar, raap, praat, praats, trap, paars, tarra, naar, satraap, prat, aura, tape, tapen, apen, taupe, satrapen, aras, traan, rapen, aars. Dat komt dus duidelijk niet doordat ik niet zou kunnen boggle-en, maar doordat ik nog niet wist wat een satraap was (de kleur taupe kende ik ook niet, net zo min als de Van Dale). Het woord satraap kende Brenda al wel, want dat wordt door haar leraar Russische economie wel eens gebruikt. Het betekent Perzisch stadhouder, maar dat weet die man kennelijk ook niet.
Ook is Bas afgelopen maandag wezen eten en boggle-en. Hij heeft niet gewonnen (dat is netjes als je op bezoek bent), maar heeft wel punten verdiend—zijn enige—aan de woorden nerd en onaneren. Die had ik natuurlijk wel gezien, maar het eerste woord vond ik te Engels en het tweede te onkies. Voortaan schrijf ik lekker alle woorden op.
Onlangs schreef ik al over Sarie. Inmiddels is ze niet meer zo bang, en laat zich al regelmatig zien buiten haar schuilplaats onder de kist. Ze lijkt zich zelfs al redelijk thuis te voelen.
Normaal gesproken maak ik op m’n weblog niet graag reclame voor een of andere pagina, maar voor mezelf maak ik een uitzondering. Klik rechtsboven voor verse taalverhaspelingen!
In het Stadsblad lees ik net dat er een prijs van de postcodeloterij op mijn postcode is gevallen. Je kunt je mijn ontstelling voostellen: ik heb geen lot. Daardoor loop ik nu mooi de ijsprijs mis:
UTRECHT – De Postcode Loterij IJsprijs is gevallen in Utrecht. Alle deelnemers, waarvan het lotnummer begint met wijkcode 3531, vallen in de prijzen. Dus in één keer een hele wijk in de prijzen met in totaal 1.659 loten. Iedere winnaar wint voor elk lot waarop hij meespeelt met de loterij, in de trekking van november, een beker Ben & Jerry’s ijs. Alle winnaars met wijkcode 3531 kunnen hun prijs ophalen tot en met 3 februari bij Golff Bondrager aan de Abel Tasmanstraat.
Vorig jaar heb ik op m’n verjaardag onder andere een optische illusie gekregen. Die heb ik toen ijverig op YouTube gezet, om eens te kijken hoe dat werkte. Ik zag net een grappige reactie bij dit filmpje. Grappig hoe de schrijver hiervan mijn camerawerk overschat:
its fake he just rotated the camera and holding the ball with a string look at shadow
Sinds een week of twee hebben we een poes! Het beest heet Sarie, en komt uit het asiel. We hadden eerst op internet Zira uitgezocht, maar die krabde heel hard, en bovendien had het maar verwarring opgeleverd met Sira. In het asiel vonden we ook Thomas erg lief, maar Thomas was toch niet echt een kat voor in ons huisje: hij houdt van vogeltjes (op een andere manier dan volièrebezitters) en is ongeveer een kuub. Van alle andere katten was Sarie de liefste. Ze is zeven jaar oud, en werd op internet omschreven als Europese korthaar—volgens mij een eufemisme voor ‘vuilnisbakkenras’.
Sarie is geen dappere poes. Er werd al verteld dat ze geaaid moet worden tijdens het eten. Ik dacht dat dat wel losliep maar dat doet het niet. Ze zit als ze bang is onder de kist (zie foto), maar komt inmiddels al steeds sneller te voorschijn om geaaid te worden. Vooral ‘s nachts is het beestje nogal actief, maar dan ben ik het weer niet.
Tot slot nog iets over de naam: die komt toevallig ook voor in het liedje Mijn Sarie Marijs / Die zakte door ‘t ijs / En kwam op de bodem terecht. / Toen kwam d’r een krokodil / Die beet d’r in de bil / En Sarie Marijs gaf een gil. Dit is een verbastering van het Zuid-Afrikaanse liedje Sarie Marais, een oorlogsliedje (voor Sarie Maré). Maar dat terzijde.