Tammo 80

Van Vincent mocht ik een mooie CD lenen van Pete Seeger, beroemd van onder andere Turn, turn, turn! en Where have all the flowers gone? (bekender als Sag’ mir wo die Blumen sind, hij schijnt het uit het Oekraiens vertaald te hebben). Verder is Pete Seeger bekend van het lied If I had a hammer, bekend natuurlijk in de uitvoering van Trrrrrini Lopez. Over dit lied had Seeger op zijn CD een nogal filosofisch verhaaltje, dat ik graag even wil laten horen. Bij deze.

Toen ik vannacht om vier uur m’n ogen een heel klein stukje open deed, zag ik in het pikkedonker de contouren een paar kleren die aan de muur hangen. Ik herkende er heel duidelijk een gezicht in. Bovendien bedacht ik vannacht al dat ik me niet kon voorstellen dat ik overdag dat gezicht er niet in zou herkennen, terwijl dat dus wel het geval is. Dat wil zeggen, het is wel het geval dat ik er geen gezicht in herken, ondanks dat ik me dat niet kon voorstellen. Dit ter verheldering.

Hetzelfde doet zich soms voor met wolken, die ineens op een eend lijken, of een krokodil, maar daar is de verzachtende omstandigheid dat de wolken ook daadwerkelijk van vorm veranderen.

Update: Arthur herkent Darth Vader.

Ik heb geen tv. Normaal heb ik daar weinig problemen mee, maar gisteren waren Sascha en Jeroen op bezoek, en Sascha wilde erg graag voetbal kijken. Omdat het kijken op internet maar één beeldje per seconde opleverde, en ik het niet helemaal gepast vond om met vier man ergens onverwacht op bezoek te komen, zijn we met z’n vieren naar café De Windhoek om de hoek gegaan. Daar was nog een eersterangs plaatsje voor ons vrij, en we hebben in een sfeervolle entourage de klinkende overwinning gevierd (ik probeer een stijl te imiteren, maar dat lukt niet al te best). Ik ben benieuwd of Sascha nog zo enthousiast is als Nederland komende zaterdag het Russische team in mootjes hakt. (Voetbal brengt het beste in mensen boven.)

Dit bericht had ik ongeveer een jaar geleden willen typen, maar toen is het er (volgens mij) niet van gekomen. In Brenda’s oude huis was de elektriciteit door de huisbaas zelf aangelegd. In het trappenhuis was er een wat typische schakeling, die ik door proberen heb uitgevogeld. Boven en onder aan de trap zat een lichtschakelaar, die allebei de lamp in het trappenhuis bedienden. Een typische schakeling hiervoor lijkt mij de hotelschakeling, zoals hieronder is te proberen.

Bij het aanleggen was echter iets mis gegaan, en daardoor is het de volgende schakeling geworden:

Gevolg is dat het knap lastig is om het licht uit te doen als het eenmaal aan staat.

Eergisteren ben ik naar De Laatste Show van Amuze geweest. Deze musical, geïnspireerd op A prairie home companion, ging over de laatste uitzending van een lokaal country-radiostation. Dit leverde mooie nummers op, bijvoorbeeld van de DeZurik sisters, een stel jodelende countryzangeresjes. Maar ook bijvoorbeeld het nummer “16 tons” van Tennessee Ernie Ford. Net als eerdere shows van Amuze was deze show erg leuk om naar te kijken, ook om de leuke lokatie (een anti-kraakhal in Overvecht). Deze voorstelling was wat mij betreft de leukste van Amuze tot dusver (ik heb nu zeven voorstellingen gezien), en daarom ben ik gisteravond meteen nog een keer gaan kijken, nu met Brenda. Zij vond het gelukkig ook leuk, het Joop-van-den-Endegehalte was niet te hoog (daarom noemt Amuze het zelf ook liever muziektheater).

Na afloop zijn we met een clubje (Guido, Virpi, Peter en Natascha) nog even naar het Midzomergrachtfestival gegaan, waar we nog tot redelijk diep in de nacht in een overwegend foute homotent gezeten. Leuk om een (één) keer geweest te zijn.

Een conversatie van een minuut geleden (let op mijn didactisch verantwoorde antwoorden):

Is het voltooid deelwoord van filmen met een d of met een t?
Zit de m wel of niet in ‘t fmokschmip?
Oh ja, met een d, van het gefilmde filmpje. Maar het ziet er zo raar uit, zo’n d na een p…
Een p???
Oh ja…

Toen ik net met Brenda een brief aan het posten was, kwamen we op het idee om eens een eindje te gaan fietsen. En toen we toch bij Fouke en Carolien langsfietsten, leek het ons een experiment waard om erachter te komen hoe zij zouden reageren als we tijdens het voetbal onverwacht op visite kwamen (tijdens dat soort experimenten leer je je echte vrienden kennen). Ze vonden het gelukkig niet heel erg, en er waren zelfs Pringles in huis. We mogen wel zeggen dat de stemming er goed in zat. Mede daardoor heeft Nederland, met aan de leiding mijn oud-buurtgenoot Marco van Basten, met een bijna (maar net niet) vernederende overwinning gewonnen. Op de terugweg bleek de Amsterdamsestraatweg volledig op z’n kop te staan, er was zelfs met mijn nieuwe bel geen doorkomen aan.

We beraden ons nog op waar we de volgende wedstrijd gaan kijken.

Zoals uit te rekenen is op mijn Datumrekenmachine ben ik vandaag precies 10000 (zegge: tienduizend) dagen oud. Dat wordt natuurlijk nog eens gevierd met een feestje, maar om te beginnen ga ik nu meteen taart halen om te trakteren. Mocht je die missen, dan is er natuurlijk altijd morgen mijn tienduizendeerste verdagdag nog. En er zijn natuurlijk altijd bijzondere verdagdagen te bedenken, zoals het verhaal over 1729 illustreert.

Als je deze 10000ste verdagdag mist (of door de poststaking geen kaartje hebt kunnen sturen), dan is er morgen mijn 10001e verdagdag nog. En het is natuurlijk nog het hele jaar mijn 10000e verdagjaar!

Vandaag heb ik een nieuwe fiets gekocht. Mijn oude fiets, die gestolen en weer teruggevonden is, is inmiddels kapot: de achterlagers hebben het begeven en de stuurpen zit los. Waarschijnlijk is hij niet netjes behandeld door degene die hem anderhalf jaar onrechtmatig heeft bereden. Maar daar zet ik me, na vier jaar gewoon overheen, en ik heb, via het fietsenplan, een nieuwe Sparta Pick-up gekocht. Dat is een fiets met voordrager, waardoor ik mijn vijftien kilo wegende accordeon wat makkelijker kan vervoeren.

Dat heb ik meteen even geprobeerd, er was vanavond een optreden van Pieremachochel in een verzorgingstehuis in Utrecht, en daar kon ik dus mooi op de fiets heen.

De foto is trouwens van Arthur, wat ik volgens de licentie moet vermelden.

Update: Om eens iets multimediaals te plaatsen, hierbij het geluid van mijn fietsbel:

Toen ik gisterochtend erachter kwam dat mijn laatste zomerbroek door was, ben ik onderweg meteen even bij de winkel langsgegaan. De voorste broek in het eerste rek van de winkel was mijn maat, en bovendien in de aanbieding, dus die heb ik meteen maar even gepast. Bij het passen wil ik altijd graag een extern advies, en omdat er niemand van de winkel in de buurt was vroeg ik dat maar even aan een oudere mevrouw die op haar man stond te wachten. Haar oordeel was vrij positief: “Het is dat u wat jong bent, maar anders had ik u zó meegenomen.”