Tammo 80

De festivaltijd komt eraan, en wie dat wil kan elk weekeinde in een modderig weiland naar popmuziek luisteren, handgeknoopte Indiase armbandjes kopen en plastic borden met kebab naar binnen lepelen. (Dankjewel Aaf.) Ik ben zo iemand. Vorige week ben ik met mijn gewaardeerde collegae naar Festival Mundial in Tilburg geweest. Russische collega Sasha had, speciaal voor het uitgaan, haar witte glimschoentjes aangedaan. Inmiddels heeft ze weer een stukje Nederlandse cultuur erbij geleerd.

Dit weekend was de herkansing in Utrecht: het wereldfeest. Daar kon ik helaas niet heen, omdat ik een paar schoenen naar m’n vader moest terugbrengen (wat helaas niet gelukt is). Maar in Drenthe was er gelukkig ook een festival: het literaire Zomerzinnen in Wezup. Voortbouwend op de traditionele Kerst op de Deel waren hier schrijvers op de deel (deel van een boerderij) te vinden. Het festival werd geopend door niemand minder dan Freek de Jonge. Verdere toppers waren dichter des vaderlands Driek van Wissen, stadsdichter van Emmen Gezienus Omvlee, Kader Abdolah, het vrouwentoneel van Erica, Jan Siebelink, Jan Vos, en Frank Westerman. Ook was er in de feesttent een boekenveiling. Alexander Pechtold veilde hier boeken voor bedragen ver onder de vaste boekenprijs.

Brenda en ik zijn naar drie delen geweest. De eerste deel was vol, dus daarover ben ik vrij snel uitgepraat (hoewel ik gerust even zou kunnen uitweiden over het fanaticisme waarmee de organisatie het overige publiek wegstuurde). De tweede deel werd bezet door een “filofonisch” orkest, dat ‘klassiek met een knipoog’ speelde. Die knipoog was helaas wat weinig subtiel. Dit orkest werd afgelost door Driek van Wissen, onze Dichter des Vaderlands. Hij droeg voor uit eigen werk. Hij begon daar, met dank aan het filofonisch orkest, wat laat aan, en liep ook behoorlijk uit. Brenda vond het na zes rijmpjes wel welletjes, waardoor ik nu autobiografisch kan dichten: Ik ben weggegaan bij Driek van Wissen / Omdat mijn vriendin moest pissen.

Ter afsluiting zijn we naar een interview geweest van Frank Westerman, schrijver van goede non-fictie boeken en oud-correspondent Rusland van het NRC—nu is Coen van Zwol dat. De interviewster was een corifee van de regionale televisie. Zij wist mijn tenen bij elke vraag te krommen, maar Frank Westerman deed er alles aan om het gesprek voor het publiek tenminste leuk te houden. Mijn vaste voornemen is om binnenkort het boek Ararat van Westerman te lezen, en nooit meer naar RTV Drenthe te kijken.