Tammo 80

Vorig weekend heb ik met Jan-Jaap wederom een stuk gedandemd. De vorige keer gingen we van Aalst naar Utrecht, dit keer ging de reis van Utrecht naar Oosterhesselen (en maandag weer terug). Vrijdag om acht uur zouden we vertrekken, dus om kwart voor negen stond ik bij Jan-Jaap voor de deur – ik moest nog proviand smeren. Jan-Jaap had een ander deel van de voorbereiding voor zijn rekening genomen: de route. Het kaartje was wat beknopt, wat op zich natuurlijk geen probleem is. Wat wel een probleem was: de route ging over de N37 en andere wegen van dat type; dat krijg je als je Map24 gebruikt. Desalniettemin ging het eerste stuk heel goed, tot we na ongeveer 5 kilometer erachter kwamen dat de tandem wat zwaar trapte. Even om ons heen kijken leverde de oorzaak: we fietsten bultje op. Na minder geslaagde ervaringen met de versnellingen vorig jaar hebben we besloten die niet meer te gebruiken, dus we moesten maar even doortrappen. Dat wierp in Amersfoort z’n vruchten af: de bult omlaag ging geweldig, Jan-Jaap moest zelfs remmen om het veilig te houden. Rond Harderwijk zat ik voorop toen we werden ingehaald door een meisje. Dat lieten we natuurlijk niet op ons zitten, dus we sjeesden haar al gauw weer voorbij. Daarop haalde zij ons weer bij voor een praatje. Zij, Marjanne, bleek ook een tandem te hebben, en we spraken af om op de terugweg eens een tandemwedstrijd te doen, waarvoor zij ons haar telefoonnummer gaf.

In Nunspeet hebben we bij een boerenijswinkeltje een boerenijsje gegeten en onze watervoorraad bijgevuld. De mevrouw van de winkel vertelde ons ook een iets boeiender route naar ‘t Harde, namelijk bij de geref. kerk rechts. Die route leidde ons enorme stukken door het bos, en zelfs nog naar een schaalmodel van de botanische tuinen (compleet met rotsblokken). En na een flink stuk fietsen leidde de route ons zelfs naar ‘t Harde. Daar hebben we toch maar weer de standaardroute genomen naar Zwolle, waar we natuurlijk de weg niet wisten. Een vriendelijke aannemer wees ons – in vloeiend Overijssels – de weg: langs Auto Palace, over het Kamper lijntje, en dan langs het prachtige kasteeltje Rechteren. Al gauw kwamen we langs Auto Palace, maar het Kamper lijntje liet op zich wachten. We hebben daarom de bordjes maar gewoon gevolgd. En tot onze verbazing kwamen we, toen we Zwolle al lang voorbij waren, inderdaad over een spoorlijn die wel naar Kampen moest leiden. En helemaal toen we in Dalfsen kasteel Rechteren tegenkwamen wisten we dat de man ons aanwijzingen met een vooruitziende blik had gegeven. Rond half zeven kwamen we aan in Dalen, waar we de nacht hebben doorgebracht.

Zaterdag zijn we verdergefietst naar Oosterhesselen, op een luttele zes kilometer verder. In Oosterhesselen hebben we in de tuin een volleybalnet (op schouderhoogte) opgezet. Mama en Peter vormden de tegenpartij, en met het schaamrood op m’n toetsenbord moet ik bekendmaken dat we viermaal zijn ingemaakt. De pruimenboom is ook nu weer geraakt, maar gelukkig door Peter zelf.

‘s Nachts, tijdens het oppassen in de Valsteeg, kwam zich met een voorzichtig “Joehoe” de automobiliste melden die onze kat had overreden. Toen we het kattenlijkje wilden ophalen bleek de kat niet dood te zijn. Zo niet dood zelfs, dat we nog een stel buren (en vooral een zaklamp) nodig hadden om het arme beest terug te vinden. Met een gebroken achterpoot wist hij zich nog terug te slepen naar de bijkeuken, waar we hem maar hebben gelaten. Toen we hem de volgende dag naar de dierenarts wilden brengen, sprong hij uit de mand – met gebroken achterpoot, au! – en ontsnapte wederom. Jan-Jaap en ik zijn toen weer naar Oosterhesselen gefietst, om mama en Peter in te halen met de spelletjescompetitie. Inmiddels maakt de kat het naar omstandigheden goed.

Op de terugweg ging de tandemwedstrijd met Marjanne niet door, want haar telefoonnummer werkte niet. Gelukkig had ze wel verteld waar ze werkte: op de Zwaluwhoeve, een beauty center. Dus hebben we daar een briefje voor haar achtergelaten. We werden wel wat vreemd aangekeken toen we naar een Marjanne vroegen (Heeft Marjanne ook een achternaam? – Niet dat wij weten.). Met een behulpzame juffrouw kwam het uiteindelijk allemaal toch nog goed, en inmiddels staat de afspraak voor na de vakantie.

In Ermelo hebben we gebarbecued bij een huisgenote van Jan-Jaap. Die barbecue was erg lekker, en liep een beetje uit, waardoor we pas rond middernacht terug waren. Vermeldenswaardig is zeker nog de Amersfoortse berg, die op de terugweg toch wel erg steil omhoog ging. We hebben hem in één keer bedwonen (nog steeds in de zwaarste versnelling). Met al ruim 100 kilometer op de (hypothetische) teller vond ik dit een hele prestatie. Voordeel was dat na deze topprestatie in Amersfoort de weg vrijwel strikt dalend was tot Zeist. De route van Zeist tot Utrecht duurde langer dan ooit…