Tammo 80

Dit jaar was het school- en volksfeest (frequente bezoekers kennen dit begrip) in Oosterhesselen. In het kort: er is een optocht met karren, een grote feesttent, en normaal ook een lichtroute door het dorp (deze ben ik niet tegengekomen). De feesttent stond op het voetbalveld van V.V. Vios, achter Gebouw 48, dat ook dienst doet als Jeugdsoos. Dit jaar was het extra feestelijk, en was er de mogelijkheid om in een echte helikopter een rondvlucht over het dorp te maken. Dit herinnerden wij ons pas toen de eerste vlucht overkwam, en we dachten wel te laat te zijn (het inschrijfformulier lag al maanden bij het oud papier). Gelukkig was het ook op het veld nog mogelijk zich in te schrijven, wat mama en ik meteen deden, terwijl Peter in Coevorden assisteerde bij de Grachtenloop.

Tijdens het lange wachten – er was een lange wachtlijst van mensen die het formulier wel hadden opgestuurd – hebben we nog naar de optocht gekeken, die dit jaar als opdracht had geen gemotoriseerd vervoer te gebruiken. Mijn buurt, het Middendorp, had dit opgelost door volwassenen karren met kindjes te laten trekken (schattige kindjes doen het altijd goed bij de jury). Onze buurt had duidelijk de mooiste inzending voor de optocht:

Een duidelijk goede tweede was ‘t Klooster, die met alle volwassenen een wild-west dansje deden:

Hoezo goede tweede? Welnu, er is natuurlijk een wedstrijdelement aan het gebeuren verbonden. In Oosterhesselen strijden de buurten om de Grote Beer, een kunstwerk dat eens per vier jaar dus van buurt kan wisselen. Onze buurt, ‘t Ende – Middendorp deed het (geheel zonder mijn hulp, ik zit immers in Utrecht) vrij goed, getuige de eindstand. Helaas heeft Het Kanaal gewonnen, maar het is toch een lelijk kunstwerk. En dat zij nou toevallig beter waren in het onderdeel hobbeltandem, nou laat ze d’r maar blij mee zijn.

Maar wat nog het leukst was van het school- en volksfeest waren de helikopterrondvluchten. Terwijl Peter vrijwilliger speelde bij de Coevorder Grachtenloop hebben mama en ik ons alsnog ingeschreven voor een helikoptervlucht. We moesten erg lang wachten, omdat de rest van het dorp zich al maanden eerder had opgegeven, maar in de tussentijd hebben wij lekker naar de optocht gekeken. Uiteindelijk zijn we om twee uur opgestegen, mama en ik en gelukkig een piloot. Ik vond ‘t eng dat je bij het instappen niet mocht zwaaien, omdat anders je hang eraf wordt gewiekt. De rest van de vlucht vond ik niet eng, maar juist erg leuk. We hebben op verzoek van mama ons huis wel vijf keer van boven gezien, maar het mooist vond ik het om de kerk recht van boven te zien, waardoor de toren ineens nog maar een klein vierkantje was. Hieronder een foto van ons huis vanuit de lucht, en voor de liefhebbers heb ik zelfs een filmpje online gezet van de landing (over het kerkhof heen, de landing was op het voetbalveld ernaast).