Tammo 80

Vandaag was het zover: New York. Ik ben om half zeven opgestaan, heb me gedoucht, en was om kwart voor zeven, met als ontbijt pannenkoek in de hand, op het station. Dat bleek nodig, want het treintje was zowaar op tijd. Het viel me in het treintje op dat ik de enige blanke was, terwijl er toch ruim 20 mensen reisden. De luiwammesen zullen nog wel op bed gelegen hebben. In Philadelphia was nog amper iemand op straat, maar gelukkig wel twee mannen (die plat zwart Philadelphia’s met elkaar aan het praten waren) die me de weg naar het Greyhound-station konden vertellen. Daar heb ik m’n kaartje gekocht, en meteen ook de kaartjes voor aanstaande woensdag naar Bangor opgehaald.

In de rij voor de bus raakte ik in gesprek met een Indiase jongen uit Engeland die sliste, en ik heb ook tijdens de busreis met hem doorgekletst. Hij ging in New Yorks ziekenhuis solliciteren, als afronding van z’n medische opleiding. Ik heb hem ook nog kunnen uitleggen waar ik me mee bezig houd, in enigszins medische termen. Hij heeft me ook geholpen een plan voor de dag uit te stippelen, want dat had ik nog niet gedaan. Het bleek dat we vlakbij Times Square stopten, en daar heb ik om vijf over tien mijn eerste indrukken van New York opgedaan. Times Square is &eamp;&eamp;n grote kermis, zelfs de McDonald’s heeft flitsende lampjes om z’n logo. Ik zag toen ik toevallig omhoog keek ook een billboard met de kosten van de oorlog in Irak (op de gekoppelde website wordt een lineaire extrapolatie gebruikt die niet helemaal goed te praten is).

Het volgende item op mijn wensenprogramma was het Empire State Building. Dus ik heb aan twee Italiaans sprekende mannen op straat in m’n beste Italiaans gevraagd waar dat was. Precies de andere kant op natuurlijk. Na ongeveer een kilometer was ik er, en ik ben in het Empire State Building geweest. Een vriendelijke juffrouw wist me echter te vertellen dat de wachttijd ongeveer twee uur bedroeg, en die had ik er niet a priori voor over. Dus op naar het volgende item: Central Park. Onderweg kreeg ik trek in een chocoladecroissantje – dat gebeurt zo af en toe bij mij. Gelukkig kwam ik 50 meter nadat deze trek kwam opzetten een croissanterie tegen, dus dit was snel opgelost. Na slechts twee keer de weg vragen belandde ik in Central Park, het kwam er in feite op neer dat ik dezelfde kilometer terug naar Times Square plus honderd meter verder moest lopen.

In Central Park heb ik even gewandeld, in een heerlijk rustige omgeving die in schril contrast staat met Times Square honderd meter verderop. Het was natuurlijk wel zondag, dus er waren flink veel meer mensen in het park. Ik heb even op een bankje gezeten bij de vijver, om m’n voeten wat rust te geven. Toen ik weer begon met lopen waren ze meteen weer moe, dus toen heb ik een fiets gehuurd. Een heel oud barrel, tegen een woekerprijs, maar dat moet voor een keer kunnen. Op deze fiets heb ik in een uur een rondje gemaakt door heel Central Park, daarbij een hoop andere snel geklede fietsers met helmen en racefietsen inhalend. Ik kan nu met een redelijke stelligheid zeggen dat ik een hoop van Central Park heb gezien. Zeker nadat ik ook nog in het uitkijkpunt was geweest, waar als speelobject voor kleine kinderen een telescoop stond. Daarmee heb ik een baseballwedstrijd bekeken die ergens in het park bezig was.

Na m’n fietsavontuur was het tijd voor de eerste snack van de dag, een hotdog met alles d’r op en d’r aan. Het volgende item op m’n lijst was het vrijheidsbeeld, maar daar had ik even geen zin in, dus ging ik naar het Metropolitan Museum of Art. Daar ben ik dik drie uur zoet geweest met het bekijken van een hoop schilderijen, beelden, harnassen en muziekinstrumenten. Ik heb nu met eigen ogen schilderijen van Chagal, El Greco, Van Gogh, Van Dijck, Rubens, Monet, Manet, en vele anderen gezien. Toen ik een belangstellende vraag stelde aan een suppoost kreeg ik zowaar een privérondleidinkje langs de meeste Nederlandse schilderijen. Ik vond het opvallend hoeveel er daarvan waren.

Toen ik het museum uitkwam, en door een paar straatartiesten een dollar afhandig gemaakt was (ik heb wel met plezier naar hun kunsten zitten kijken), ben ik toch maar op weg gegaan naar de Lady of the Harbour. Daartoe heb metro genomen (onderweg eerst een donut gesnoept). In de metro werd ik vriendelijk geholpen door een meneer en een mevrouw die net in New York woonden, en dus een mooi kaartje van het metrostelsel bij zich hadden. Dat ze me daarmee de verkeerde kant op stuurden zal ik ze maar vergeven, de intenties waren goed. In het park van waaruit ik Lady Liberty heb gezien – ik heb niet de boot ernaartoe genomen – stond ook een monument voor de ramp op 11 september 2001, een zwaar beschadigd kunstwerk uit de Twin Towers.

Naar aanleiding daarvan ben ik ook nog even gaan kijken op de plaats waar het World Trade Center had gestaan, en ze stonden er inderdaad niet meer. Onderweg ben ik ook nog even over Wall Street en Broadway gelopen. Na nog een laatste Amerikaanse snack bij de Burger King ben ik vertrokken naar huis.

In de metro moest ik weer de weg vragen, ik had zelf geen kaartje, en had dat waarschijnlijk ook niet begrepen. Ik werd geholpen door een vriendelijke man, die een professor in Engels en Middeleeuwse literatuur bleek te zijn. Met hem heb ik even zitten praten, totdat ik er volgens hem uit moest. Dat was een station te vroeg, maar de juffrouw bij de hekjes was zo vriendelijk me kosteloos weer naar de andere kant te laten gaan. Een kwartier later was ik weer een station verder, op het busstation. In de rij voor de bus naar Philadelphia raakte ik aan de praat met een aardige jongedame uit Pittsburgh. Het leek me leuk om naast haar in de bus te zitten om de conversatie voort te zetten, maar ik kwam er net op tijd achter dat ik in de verkeerde rij stond, en heb dus haastig afscheid genomen.

En nu ben ik, na een busreis van twee uur, en daarna nog de metro en het treintje, lekker op tijd weer terug in het vertrouwde Haverford. Ik zie uit naar de volgende trip, aanstaande woensdag naar Bangor, Maine. En wie weet heb ik nog wel eens tijd om naar de Big Apple te gaan. Is het niet voor december, dan wel op een volgende reis naar Amerika.