Tammo 80

Ik weet niet op wie ik zou stemmen als ik in Amerika woonde, daarvoor heb ik me niet genoeg in de programma’s verdiept. Maar aangezien Kerry vandaag in Philadelphia was, ben ik naar zijn verhaal wezen luisteren. Net als duizenden anderen. Voormalig president Clinton was er om Kerry de hemel in te prijzen, wat hij erg goed deed.

Op de website van Kerry kon ik een gratis toegangsbewijs uitprinten. Dat bleek niet nodig te zijn om helemaal achteraan te staan, en niet bruikbaar om vooraan te komen. Gelukkig had ik in de metro twee vrouwen ontmoet die fanatiek vrijwilliger voor de campagne zijn, en dus betere kaartjes hadden. Met zo’n blauw kaartje kon ik iets verder vooraan komen, tot het punt vanwaar je eventueel op de politici kon schieten, en daarom werden we eerst gefouilleerd.

Het enthousiasme van de mensen was enorm, ik heb nog nooit zo’n grote massa gezien die een actieve interesse in politiek had. Of althans luid scandeerde Ker-ry, Ker-ry, wat niet eens zo goed loopt. De twee vrouwen uit de metro waren ook bijzonder enthousiast, net als een tandeloos mannetje uit Tennessee die we ontmoetten. Hij had eigenhandig al honderden posters opgehangen, terwijl z’n vrouw mensen opbelde om hen te overtuigen Democratisch te stemmen. Je kunt hier wat beter zien wat ik van een afstandje heb gemist.

In het gedrang werd ik door die twee actieve dames ook nog voorgesteld aan Paul Scoles, die zich kandidaat heeft gesteld voor het congres. Leek een aardige man, maar ik zal niet op ‘m stemmen. Al is het alleen maar omdat ik dat niet kan.

Na afloop heb ik op Market Street geprobeerd een hotdog te bestellen. Dat valt nog niet mee als je niet van tevoren weet wat je erop wil. Dat weet elke Amerikaan kennelijk, net als elke Nederlander weet hoe hij z’n koffie drinkt. De eerste keer was m’n hotdog dus wat raar belegd, maar omdat ik nu wist hoe het moest heb ik daarna nog maar een genomen, met gewoon alles: dat smaakt prima.