Tammo 80

Toen ik vanochtend wakker werd wachtten me twee verrassingen. Ten eerste omdat ik onderin een stapelbed lag en dus m’n hoofd stootte, maar ook omdat ik de buitenkant van het huis hier in de Poconos, in Pocono Heights, aan Pocony Avenue, nog niet had gezien. Als eerste heeft Bram me een rondleiding over het park (development heet het hier) gegeven. Het lijkt een beetje op Center Parcs. De percelen zijn natuurlijk een stuk groter, en allemaal in particulier bezit, dus er is een hoop aan vertimmerd. Ook ontbreken op Center Parcs de heuvels die we hier in overvloed hebben. Eigenlijk lijkt het er dus niet zoveel op.

Rond elven zijn we naar het startpunt van onze hike van vandaag vertrokken. Eerst hebben we beneden op een parkeerplaats gekeken naar de top die we gingen beklimmen, en daarna zijn we een end teruggereden naar de onderkant van de berg van die top. De red-dot trail zou naar de top moeten leiden. Het was een pad naar m’n hart: met veel klimwerk, en weinig pad (hier komt m’n natuur als steenbok boven). We waren vrij snel boven, vanwaar ik wat mooie plaatjes van de Delaware heb geschoten.

De weg naar beneden, de blue trail, was iets minder interessant, want vlakker. Maar de terugweg is sowieso minder interessant, dus dat maakte mij niet veel uit.

Voor het avondeten zijn we naar het lokale Thaise restaurant gegaan, waar ik heerlijke garnalen heb gegeten (ik heb in Amerika al tweemaal oneindig zoveel Thais gegeten als ooit tevoren). Bij het eten geraakten we in een interesante discussie over mijn studie in Utrecht, die we later bij een glaasje wijn in de Poconos hebben voortgezet. Nu heb ik weer veel om over na te denken…