Tammo 80

Ik ben woensdag bij m’n begeleider in het ziekenhuis geweest. Niet om geopereerd te worden, laat staan om zelf te opereren, maar om samen met hem aan ons model te werken. Hij liep intussen af en toe even weg om een patiënt ‘uit te leiden’, of juist in slaap te brengen, of wat hij al niet meer doet. Omdat hij vond dat ik ook wat klinische ervaring moest hebben, ben ik aanwezig geweest bij het behandelen van een paar mensen die last hadden van atriumfibrilleren. De oplossing hiervoor is om – onder volledige narcose uiteraard – met de defibrillator een gigantische schok toe te dienen (die werkt als een soort ‘harde reset’ voor het hart). De totale ingreep duurt zo’n 15 minuten, en dan is de patiënt alweer wakker.

Toen ik ongeveer naar huis wilde (om te gaan zwemmen met Alex) belde m’n begeleider dat ik me onmiddellijk moest omkleden en naar OK 4 moest komen. Binnen 3 minuten zat ik in een overall, en stond ik in de operatiekamer. Een onfortuinlijke meneer werd daar geopereerd aan z’n darmen, en z’n hart was ermee gestopt. Daarom waren ze bezig met reanimeren, waar ik naar moest kijken. Ik kon op de monitor ongeveer volgen wat z’n hart deed, terwijl er allemaal mensen stonden te foefelen. Het hart van de meneer is weer op gang gebracht (zij het zwak), en hij heeft het in ieder geval tot gisteren gered. Probleem is natuurlijk dat reanimatiepatiënten sowieso in een slechte toestand zijn.