Tammo 80

Ik heb vandaag een flinke wandeling gemaakt met mama. Althans voor mijn doen flink, zij doet het “rondje” wel vaker: de Kerkhorsten door en dan langs de Klencke, over de hei weer terug. Belangrijk nieuws: de dode boom in het bosje bij de Klencke die Jaap en ik herhaaldelijk hebben geprobeerd om te duwen is, waarschijnlijk vanzelf, omgevallen. Toch wel blij dat het omduwen niet is gelukt, ik had er niet onder willen liggen.

Een eindje verder was een andere boom omgevallen, ook tegen een andere boom aan. Hij lag in een hoek van ongeveer 45 graden, dus ik kon er zo oplopen. Althans, dat dacht ik. De boom was iets gladder dan ik had verwacht, dus het was nog knap lastig om tot het eerste takje te komen, zo’n drie meter hoog (dus zo’n 3 wortel 2 in de boom). Toen ben ik maar niet verder geklommen, want mama had toch al een stoere foto gemaakt.

Ook begon ik me zorgen te maken over het terugkeren naar de begane grond. Dat was aanzienlijk lastiger dan omhoog, vanwege het uitglijdgevaar. Ik heb overwogen de boom als glijbaan te gebruiken en op m’n kont naar beneden te gaan, maar ik had m’n nieuwe broek aan, dus die optie viel af. Toen ben ik heel voorzichtig op een dun takje van een andere boom gaan staan, me vasthoudend aan het takje op drie meter. Het takje van de andere boom bleek niet bestand tegen 72 kilo en brak af, waardoor ik op drie meter hoog hing. Of op 1 meter 15, het is maar vanaf waar je meet. Toen had ik weinig keus meer en heb ik me laten vallen, met succes.

Mama heeft helaas een foutje gemaakt waardoor de stoerste foto’s niet gelukt zijn, maar dat heb ik verderop in een andere (makkelijke) boom goedgemaakt.