Tammo 80

Mijn vertrouwen in de mensheid is vandaag wederom niet geschaad (dat wordt het slechts zeer zelden). Ik heb vorige week, op de terugweg vanaf Ameland, mijn mobiele telefoon onderweg verloren. Naar ik meende in de auto van papa, dus ik heb er geen actie op ondernomen. Maar gisteren vertelde Lars me dat er op mijn nummer door een volstrekt onbekende werd opgenomen. Dus heb ik ook maar eens gebeld, en het was inderdaad een volstrekt onbekende. Hij was op zoek naar de eigenaar van deze telefoon, die hij in de trein had gevonden. En die had hij nu dus gevonden. We hebben afgesproken elkaar om 12 uur op station Amersfoort te ontmoeten.

Ik was uiteraard een beetje te laat (op tijd komen is niet mijn sterkste kant, ik ben dankbaar dat ik sterkere kanten heb), en de vogel met m’n telefoon was al gevlogen. Vanuit een telefooncel heb ik ‘m gebeld, en hij was inderdaad weg. Hij zei nog, dat als ik maar even had gebeld om te zeggen dat ik wat later was… Maar ja, zonder telefoon gaat dat lastig. Op zijn terugweg kwam hij weer langs Amersfoort, en om kwart over twee stipt heb ik m’n telefoon teruggekregen. Ik heb ‘m er een doosje Merci’tjes voor gegeven, is dat te knieperig?