Tammo 80

Vrijdagavond heb ik (na overdag gestudeerd en gewerkt te hebben) eindelijk Mariekes nieuwe huis bewonderd. De rest van de spelletjesclub was al ‘s middags bij Marieke aangekomen; ze zaten nog op mij te wachten om te gaan eten. Het nieuwe huis was ruim twee keer zo groot als haar oude kamer, en dat was al ruim twee keer zo groot als mijn kamer. Kan je nagaan!

We hebben heerlijk spelletjes gespeeld, het was alweer een flinke tijd geleden dat we met de complete club spelletjes hebben gespeeld. Eerst een potje “Take 5!” (‘k kan echt geen link vinden), en daarna even stevig geboggled tegen Marieke. Daar moesten we allebei echt weer even inkomen, en Marieke was daar wat sneller in dan ik; ik heb er nog tenauwernood gelijkspel uit weten te slepen.

Hierna hebben we ons iets te snel naar de bus gehaast, waardoor we bij de nog tien minuten moesten wachten. Toen we vijf minuten in de bus zaten werd Willem door mijn mobiele telefoon gebeld. Ik voelde in m’n zakken of ik Willem per ongeluk had gebeld, maar het bleek dat mijn telefoon daar niet was. Hij lag nog bij Marieke. Ik ben direct uit de bus gesprongen, ben met Marieke achterop naar het station gefietst, om daar een minuut voor de “planm√§√üige Abfahrt” aan te komen. De trein had tien minuten vertraging.

Omdat we op station ‘s-Hertogenbosch nog twintig minuten moesten wachten, heb ik daar op het verlaten station een roltrappenwedstrijd met mezelf gedaan. Naar nu blijkt kan ik niet alleen tegen de neergaande roltrap omhoog, maar ook van de opgaande roltrap omlaag!