Tammo 80

Net als vorig jaar had ik gister een feestjje in café het Pandje aan de Nobelstraat. Dit keer was de familie vertegenwoordigd door papa en Brenda, met wie ik eerst nog in de stad wat gegeten heb. Toen we netjes tien minuten voor acht – de aanvangstijd – voor de deur stonden, was die laatste nog gesloten. Daarop heb ik meteen een paniekplan in elkaar gedraaid, dat bestond uit het opbellen van het café (er was inderdaad niemand thuis), en het opzoeken van de cafébaas op z’n huisadres dat ik had gekregen van een stamgast van de buurkroeg (niet thuis). Om drie over acht, ik was inmiddels bijna een briefje aan het ophangen dat het fuifje verplaatst was naar een nog nader te bepalen concurrent, kwam René, een van de eigenaren, op z’n fietsje, om de tent te openen. Niet veel te laat trouwens, want de gasten waren later (op Lars na).

Het feest was althans volgens mij erg geslaagd, er kwamen een hoop mensen, en ik denk dat het merendeel het wel naar hun zin heeft gehad. Dit jaar waren er veel internationale bezoekers, onder wie Chinezen, een Duitser en een Fransman. Om kwart voor elf kwam Rob aan, een half uur voor zijn laatste trein terug vertrok. Hij moest dus ook blijven slapen. Maar niet voordat het feest was afgelopen, wat ook vrij laat was – de laatste gasten kwamen om half een pas aan. De eerste vertrekkers – die uit Drenthe – waren toen al ruim twee uur weg.

Bij het afscheid heeft iedereen een zakje pepernoten meegekregen, met dank wederom aan de fietsenmakers aan de Nobelstraat, die een tweede doos ter beschikking hadden gesteld. Dit tweede afstudeerfeestje was zeker een reden om m’n best te doen over vier jaar weer een reden tot feesten te hebben.