Tammo 80

Hoewel ik vandag extra m’n best heb gedaan om op tijd in Eindhoven te zijn (ik ben er zelfs eerder voor naar bed gegaan) ziet het ernaar uit dat ik pas rond elven zal aankomen. Ik heb me nog in volle sprint naar het station begeven, waar bleek dat de trein die ik hebben moest vandaag helaas niet reed. Ik ging dus snel naar het perron van de volgende trein, en ben vast ingestapt in de trein die daar gereed stond. Toen hij wegreed, tien minuten v√≥√≥r de gepande tijd begon ik te twijfelen. Ik had de trein naar Ede-Wageningen genomen…

Een uur later, terug in Utrecht, bleek de tussentrein nog steeds niet te rijden. Ik zit nu dan ook met twee treinladingen mensen in de trein, die voor de gelegenheid is gehalveerd. Naast mij op de trap zit een nogal jolige meneer, die zegt tegen mensen die de wc-deur gesloten vinden: “Ze wil even alleen zitten.”

Laat ik trouwens mijn heldendaad (of klunzendaad) van vanochtend niet onvermeld laten. Ik had m’n PDA-pennetje op het perron laten vallen, en hij rolde natuurlijk op het spoor. Met de verwachting dat de trein toch nog wel even op zich zou laten wachten ben ik toen hoogstpersoonlijk van het perron gesprongen, en heb het PDA-pennetje gered. Waardoor ik nu dit bericht kan typen.