Tammo 80

Laatst fietste ik door de Kanaalstraat, en wilde een medeweggebruiker (ook een fietser) inhalen. Hij liet mij echter niet passeren en accellereerde flink. Hij verwachtte misschien dat dat mij van mijn inhaalpoging zou weerhouden. Mis dus. Tegen het eind van de Kanaalstraat was de strijd wel beslecht, ik won met een halve fietslengte.

Gisteren ging de reis naar Eindhoven per openbaar vervoer een hoop langzamer. Ik was nog net op tijd om de juiste trein te halen, ware het niet dat de jongeman van de fietsenstalling eerst nog een stel toeristen uitgebreid vertelde waar ze een leuke fietstocht konden maken. Ik heb natuurlijk netjes op mijn beurt gewacht. De trein kon ik nog net uitzwaaien. Eenmaal in Eindhoven vergat de buschauffeur mij de halte aan te kondigen, waardoor ik in de bus moest blijven tot hij zijn rondje (via Waalre) had afgemaakt. Totale vertraging door gebrek aan assertiviteit: 1 uur.

Alweer een tijdje terug ben ik meegeweest op de PhDays 2006, die ik ook zelf mede-georganiseerd had. Doel van de reis: bevorderen van de sociale contacten tussen AiO’s in de numerieke wiskunde uit Nederland en België. Volgens de traditie voerde de reis dit jaar naar België, en onze Vlaamse co-organisatoren hadden een mooi afgelegen huis in de Ardennen gevonden. De activiteit van het weekend (die we erg geheim hielden, behalve dat we ‘m per ongeluk op een Wiki-pagina openbaar hadden gemaakt): Paintball!

Bovendien had Arthur alle ingrediënten voor een vijfkamp meegenomen, bestaande uit familieski’s, zakloopzakken, een touwtrektouw, doelpaaltjes, en waterdraagbekertjes. De laatste activiteit is geschrapt, omdat bij erge regen de traagste ploeg juist zou winnen.

Zoals aan de foto hiernaast is te zien, is mijn paintballavontuur niet erg goed afgelopen. Ik gleed op een spekglad stukje Ardennen uit, en toen ik me vastgreep aan een boompje, hield ik mijn hand wel goed vast, maar m’n schouder weigerde m’n arm aan de rest van m’n lichaam vast te laten zitten (in jargon: luxatie). Gevolg was dat m’n schouders door twee stoere verplegers weer in de kom getrokken moest worden.

Voordeel voor mij is wel dat ik u nu weer een mooi beeldje van The Inner Me kan presenteren.

Sinds een tijdje drink ik weer volop koffie. We hebben namelijk een koffie-apparaat op de Uithof ontdekt met heel lekkere en betaalbare koffie (ik zeg natuurlijk niet waar). De instellingen zijn logisch, je kunt kiezen voor koffie, met suiker en/of melk, espresso met suiker en/of melk, cappuccino, Wiener melange, café au lait, café choco, chocolade en chocolade deluxe. De prijzen zijn een stuk minder logisch: een kopje koffie kost 30 cent, maar koffie met melk maar 2 cent. Chocolade kost 45 cent, choco deluxe kost 14 cent. Als een stel wiskundigen hebben Vincent, Maarten, Charlene en ik vanmiddag het systeem ontrafeld. Het is duidelijk hoe het systeem zit, maar nog onduidelijk is waarom het zo is. Zie het onderstaande schema:

Update: Omdat Arthur en mama het bovenstaande schema allebei niet begrepen, een korte toelichting. De zwarte koffie kost dus 30 cent, terwijl koffie met melk maar 2 cent kost. Er zit dus duidelijk een programmeerfout in het apparaat, en als je even naar het schema tuurt zie je wel welke.

Update (26 maart 2007): Er zit een fout in het foute systeem. Vincent kwam er onlangs achter dat de café au lait niet 11 cent kost, zoals in bovenstaand schema staat aangegeven, maar 10 cent.