Tammo 80

Aan de eigenaar van deze fiets:

Utrecht, 31 augustus 2005

P.S. Als ik uw fiets nog eens aan de mijne aantref, zal ik hem losknippen

Aan de eigenaar van deze fiets getypte brief

Geachte T.J. Dijkema, Mijn Grote excuses voor al het ongemak van mijn actie. Ik dacht dat de fiets van een huisgenoot was. Mijn oprechte excuses. Met vriendelijke groet, …

Bijlagen: een Merci’tje, een flyer voor een helderziende, medium, astroloog, magnetiseur met gaven van zijn grootvader.

Tot slot nog een bijdrage van Arthur (van Toon Hermans):

Twee fietsen lagen in het gras,

hun stangen omhelsden elkaar.

Even verder op lag het vrijende paar.

Een agent komt langs en ziet ze,

en denkt “Dat zijn vast die van die twee fietsen.”

Vandaag heeft de ontplopper in mij zich ontpopt. De gootsteen van de badkamer zat al tijden verstopt (terwijl ik ‘m nog nooit gebruikt heb, ik heb een eigen wasbak). Voor maar € 1,99 heb ik bij de Gamma een ontplopper gekocht. Aan die kleine investering heb ik zeker wel een groot geluksgevoel overgehouden. Na een paar mislukte probeersels zei de wasbak ineens plop en toen liep alles weer door als een trein. Geweldig!

Gisteren een feestje bij Carolien (housewarming / verjaardag / ondertrouw). Toen ik fashionably late binnenkwam, ving ik nog net op “Is het ‘m? Ja dat is ‘m! terwijl men mij verwachtingsvol aankeek. De eerste die wat zei was Igmar: “Jij bent van de andere link!”. Het bleek dat men mij al kende omdat op de pagina van Carolien een link naar mijn weblog staat (de andere link is van Igmar). Hier had ik geen rekening mee gehouden, meteen was al mijn gespreksstof voor de avond weg (dat hadden ze al gelezen) en ook mijn cadeautje, een i-Top kwam amper als een verrassing. Zo moet het dus voelen om bekende Nederlander te zijn.

Een theorie van Sander over het fenomeen weblog: er zijn mensen die willen schrijven, en mensen die willen lezen. Daartussenin zit een buffer, de uitgeverijen. Die bepalen of wat de eerste categorie wil schrijven voor de tweede categorie leuk is om te lezen, en publiceert alleen wat leuk is. Hierdoor krijg je dus (?) gegarandeerd leuk leesvoer. Mijn tegentheorie is dat mensen zelf mogen weten wat ze lezen. Maar voor wie zelfs dit nog leest nog wel een hint: lees ook eens een boek!

Laat ik eens een fascinerend stukje over m’n werk schrijven. Deze week heb ik enkele uren besteed aan de letter m en de letter n. Het is algemeen bekend dat de m voor de n komt in het alfabet. Desalniettemin zitten ze in mijn hoofd andersom. Ik heb het liever over n bij m dan over m bij n. Dat is me tijdens m’n studie al eens flink opgebroken toen ik een Cholesky decompositie van een matrix helemaal had geprogrammeerd met de m en n verkeerd om. Op zich maakt dat natuurlijk niet uit, maar zodra je erover begint na te denken gaat het gegarandeerd mis. Zo ook met mijn Cholesky decompositie.

Deze week bleek dat ook een van mijn collega’s deze fout heeft gemaakt. Uit voorzorg heb ik daarom grofweg 60 m-en in n-en vervangen en vice versa. Bijzonder inspirerend werk. Mijn theorie is dat de verwisseling komt doordat de n minder poten heeft dan de m en dat ons hoofd ordent op aantal pootjes.

Update: Als tussendoortje heb ik ook eens uitgezocht hoe het zit met em en en. Dat zijn twee streepjes—gedachtestreepjes—die in veel tekstverwerkers (bijvoorbeeld Word 97–2005) verkeerd worden gezet. Zie in de vorige zin meteen hun verschil.

Voor de derde keer hebben we afgelopen weekend gekampeerd in Drenthe (zie ook de eerste en tweede keer). We hebben inmiddels aardig wat routine opgebouwd met betrekking tot de voorbereiding, en de reis naar Drenthe verliep – op een vergeten ontbijttas na – vlekkeloos. Die opgebouwde routine gold helaas niet voor het opzetten van de tent. We kwamen in het donker aan, en Hanne had een nieuw model tent geleend. Een uitdaging dus. Na een half uur kwamen we erachter dat het toch hetzelfde model als vorig jaar was, maar toch duurde het daarna nog zeker een uur voor het ding stond – als een druif, volgens Hanne. Gelukkig had Alex z’n elektrische luchtbedopblazer mee, zodat we allemaal redelijk snel konden gaan slapen.

Zaterdag hebben we lekker genikst. Peter en Alex hebben een maaltijd bereid, Afrikaanse kip, en de voorbereidingen daarvoor hebben de hele dag geduurd. Eerst boodschappen doen in Dalen (klompen kopen voor Carolien), theedrinken bij papa, en daarna het koken zelf. Een groot deel van de voorbereidingstijd ging ook zitten in Peters cheesecake, met op papier een bereidingstijd van 10 uur. Het smaakte uitstekend.

Zondag zijn we in de bus met buschauffeuse mama naar het maïsdoolhof in Erm geweest (luister zeker even naar hun commercial – al is het alleen maar om bandbreedte op te eten). Bij de entree werd gevraagd in hoeveel groepen we gingen, en omdat we dat nog niet hadden besloten – voorbereiding van niks natuurlijk – hebben we maar drie wedstrijdformuliertjes meegenomen. De doolhoven waren overwegend makkelijk, maar je kan natuurlijk moeilijk verwachten dat ze zo’n maïsveld inrichten voor een stel gediplomeerd wiskundigen. We waren er al bij de ingang achter dat het antwoord van de puzzel popcorn was, wat weinig te raden overliet voor de beloofde verrassing bij de uitgang. Eenmaal daar (dat duurde toch nog vrij lang, dus we lustten wel wat) bleek dat je per per wedstrijdformulier een beetje popcorn kreeg. En dus niet per entreebewijs á vier euro. Mama en Carolien hebben nog even hun beklag gedaan over dit groot onrecht, en toen zijn we zonder popcorn naar huis gegaan. (Inmiddels is mama met haar zomerschool nog een keer geweest, en ze hadden vast 20 gekopieerde formulieren meegenomen, voor iedereen één.)

‘s Avonds hebben we gegeten bij de pizzeria in Meppen, met zijn onovertroffen wachttijden. Sorry voor m’n negatieve insteek, maar Alex zei zelf dat de fantasia del cuoco hier niet echt fantasierijk was: hij heeft hem met een tonijnsalada opgeluikt tot fantasia di Alex.

In colonne zijn we alle huizen in Utrecht langsgereden om iedereen thuis te brengen, waar we nu al een week nadenken hoe we dit weekend volgend jaar ooit kunnen overtreffen.

Na een week bijkomen ben ik nu zover dat ik eindelijk wat over de Tsjechiëvakantie kan zeggen. Om het kort te houden: het was erg leuk. De inbrekers zijn, wie weet dankzij mijn fictieve honden, thuisgebleven, en het was op rotzooi na ook fijn thuiskomen. In Tsjechië stonden we op de enige camping in de wijde omstreken van Jablonec nad Nisou, dus het was niet heel verwonderlijk dat alle andere Nederlanders daar ook stonden. Boeit niet, lekker makkelijk op de camping. En buiten de camping was ook meteen niks meer te begrijpen, behalve misschien de kečup (uitzoeken hoe ik die č moet tikken kostte me net vijf minuten, het accent heet een haček). We zijn vanaf de camping een paar keer naar Janov gelopen, een wandeling van circa 18995 stappen. In Janov hebben we koffie, of iets dat daarop leek, gedronken in een volledig Tsjechisch – dus onverstaanbaar – etablissement, wat het gevoel van buitenland behoorlijk verhoogde.

Na een paar dagen kamperen zijn we verder gereisd naar Praag, waar we een jeugdherberg aan de Praagse Cambridgelaan gevonden hebben (pal naast de Praagse Cambridgebar). Ik ben een paar dagen erg vroeg opgestaan, de eerste keer omdat ik niet meer kon slapen, en de tweede keer omdat ik met Remy weer naar huis ging. Beide keren was het in de stad nog erg rustig, en op de toeristische plaatsen veel mooier dan ‘s middags. Wel een tip voor ochtendmensen in Praag: de beroemde astronomische klok doet het pas vanaf een uur of negen, om acht uur ‘s ochtends staan er ook al wel toeristen afwachtend te kijken, maar zij vertrekken om tien over acht met een belazerd gevoel.

De tweede ochtend vroeg opstaan, het was toen zondag precies een week geleden, probeerde ik met Remy de trein van 6:20 te halen, opdat we precies de enige reismogelijkheid konden benutten om met de laatste trein in Utrecht aan te komen. Helaas maakten we al in Praag een navigatiefoutje, dat we hebben gecorrigeerd door voor 100 kronen (4 euro) een taxi te nemen. Daarna welgeteld 10 treinen, met een minimumoverstaptijd van -2 minuten in Kassel en een maximumoverstaptijd van 55 minuten in Gößnitz. De reis verliep bijzonder gunstig, we hebben het gehaald en ik was rond middernacht weer thuis. Tsjechië is zeker een aanrader voor vakantie, zeker met zo’n leuk gezelschap als het mijne (d.w.z. het gezelschap dat ik mee had, ofwel mijn gezelschap, ik wil ook nog wel een keer).

Morgenochtend ga ik op vakantie! Samen met Sira, Paul, Remy en Jan vertrek ik morgen naar Tsjechië, of preciezer, Bohemen. Morgenavond slapen we in Leipzig, waar we andere Jan treffen. Zondag reizen we met ons Schönes Wochenende Ticket verder tot in Tsjechië, waar we in de loop van de dag op onze camping hopen aan te komen. Volgende week weekend ben ik weer terug.

Bericht voor inbrekers: Mochten jullie in mijn vakantie willen inbreken en m’n gadgets willen stelen: ik neem m’n nieuwe tol en m’n iPod mee, en verder blijven mijn huisgenoten de hele week thuis om op de pitbulls Hektor en Fikkie te passen. Sterkte.

Tijdens het shoppen voor m’n vakantie heb ik en nieuwe gadget gekocht. Of eigenlijk twee. Ik wilde een GPS-apparaatje kopen, maar aangezien die dingen nog niet uitontwikkeld zijn (nog geen USB-ondersteuning, integratie met Google Earth, Apple-compatibiliteit), heb ik een stappenteller gekocht. Zelfde idee: je krijgt een hoop informatie waar je niks aan hebt. Verwacht na afloop van m’n vakantie (zie volgende bericht) gedetailleerde afstanden van de gemaakte wandeltochten, in stappen.

Maar de leukste gadget, pardon, het leukste speledingetje, is wel de i-Top. Dat is een tol met een rij lampjes, die bij het tollen zo snel veranderen dat het lijkt of er een stilstaande tekst op de ronddraaiende tol staat. En die tekst geeft dan bijvoorbeeld het aantal gemaakte omwentelingen van de tol aan. Behalve dat je er erg leuke wedstrijdjes mee kunt doen (wie kan het hardst tollen) is het apparaat ook wetenschappelijk verantwoord. Het NRC wijdde er al een column in de rubriek Alledaagse wetenschap aan (als iemand met een NRC-abonnement me aan een kopie hiervan kan helpen, graag, het was twee weken geleden in het zaterdags bijvoegsel). De grote vraag is hoe de elektronica weet hoe snel de tol draait. Dat blijkt door middel van een ingebouwd kompas te zijn (getuige ook de dissectie van de tol). Inderdaad slaat hij op tilt als je er een magneet bij houdt.

In de categorie procrastination heb ik vandaag met Arthur gekeken of het apparaat zijn toerental wel goed meet. Volgens ons (we hebben een experiment gedaan met een camera met erg korte sluitertijd) zit de tol met een factor twee mis, en is mijn toerenrecord dus niet 737 maar 1474 rondjes per minuut.

Mocht je ook interesse hebben in zo’n i-Top (ik had natuurlijk al interesse, ik koop haast alle speledingetjes die met een i beginnen), hij is in de uitverkoop bij Intertoys. En je mag de mijne vast ook wel eens proberen – zolang je m’n record niet breekt.

‘t Is al een tijd geleden dat ik onderstaande prestatie geleverd heb, maar toch schrijf ik hem even op omdat ik hem anders vergeet. ‘t Is een ingewikkeld verhaal, dus is de kans dat ik het vergeet niet te verwaarlozen. Komt-ie:

Ik ben bij het stoplicht na het Wilhelminapark door rood gereden. Toen ik de rode lamp passeerde, stopte ik met trappen (ik had al wel behoorlijk vaart doordat ik nog had geprobeerd door groen te rijden). Tijdens het uitrijden – dus nog steeds zonder te trappen – heb ik alle fietsers ingehaald die door groen waren gefietst.

Elke dag als ik nu langs dat stoplicht fiets moet ik weer heel diep nadenken wat nou precies de prestatie was waarop ik zo trots was, maar nu ik het opschrijf zie ik het weer. (Voor de duidelijkheid: ik ben er niet heel trots op dat ik door rood fietste, het ging om m’n snelheid.)