Tammo 80

De afgelopen week speelde op Fort Rhijnauwen de opera Dido & Aeneas, georganiseerd door Xynix Opera. Alex had op tijd uitgevonden dat ze vrijwilligers vroegen, in ruil voor een vrijkaartje en een T-shirt, en haalde mij ook over om één avondje te komen helpen. Op dat ene avondje heb ik kennisgemaakt met Ilse (manager) en Jelle (productieleider, eigenlijk van Tryater). Eerst heb ik met Alex de tribunes – zeshonderd stoelen! – schoongemaakt, daarna hebben we rustig programmaboekjes verkocht aan alle mensen. We mochten ook meekijken naar de voorstelling, en die was kippevelopwekkend mooi. En het was gezellig, dus ik besloot om maar wat vaker te helpen.

Vrijdag was de première. Niet helemaal vrij van rampjes, maar het publiek heeft er niet veel van gemerkt. Niet eens dat Douwe, technische man, de sleutels van de Hummer waarin Aeneas opkwam was vergeten. Jan-Jaap is als vrijwilliger bijgesprongen. Met hem heb ik vooraf fort Rhijnauwen verkend, we hebben zelfs de bunkers van binnen gezien. Erg cool.

Nog veel meer vrijwilligers die bedankt of op z’n minst genoemd moeten worden: Alex (nogmaals, met eervolle vermelding voor het opvouwen van 600 dekentjes), Mariët (met een eigen zangcarrière in de Efteling), Sira, Imre en Yo-yi, Li Chao (die nu veel meer vrijwilligerswerk wil doen), Maartje, Tomas (5 keer geweest), en Emiel (eigenlijk volgspotter, maar heeft vrijwillig parkeerder gespeeld).

Zaterdag heb ik de voorstelling overgeslagen (de enige) voor de Carmina Burana. Zondagmiddag was er een matineevoorstelling, waar – ach en wee – het vuur van Carthago haperde door de regen. De avondvoorstelling werd op het laatste moment afgelast vanwege enorme stortbuien. Ik heb aan de wachtende menigte honderden regencapes uitgedeeld, iets waarvoor het publiek me een week later nog bedankte. Met een flinke kater hebben we zondag de geluidsinstallatie enzo opgeruimd. Ik lag op tijd op bed.

De afgelopen vijf voorstellingen (donderdag tot en met zondag, met een matinee) gingen allemaal weer geweldig. Het stuk ken ik inmiddels van buiten, ik ben er proefondervindelijk achtergekomen dat ik het kan dromen. Ik heb zelfs nog wat achtergrondstudie gedaan, om met Joke (regie en dekenvouwster) lekker te kunnen discussiëren. Volgens mij komt Dido er in deze uitvoering wel wat te goed vanaf, ik vind haar in de oorspronkelijke vertellingen een stuk minder sympathiek. Joke vind ik trouwens wel erg sympathiek, net als de speelster van Dido, Ingrid. Ook heel aardig was Iris (Dido), Sinan(neke, Sorcerer), en eigenlijk alle andere spelers ook.

Met portofonen-Peter heb ik ook gezellig gekletst, en ik mocht elke dag een portofoon. Een erg leuk apparaat, het ziet er niet alleen belangrijk uit maar je kunt er ook conversaties van anderen mee beluisteren.

Nu sluit ik dit stukje bijna af zonder mijn grote vriendin van de voorstelling te noemen, Suzanne (stagaire, management-assistente). Zij was de caissière; ik heb zelfs nog een avondje bij de kassa geassisteerd. Om de mensen allemaal slechte berichten door te geven, ik voelde me net een van de slechteriken uit de opera: Destruction’s our delight, delight’s our greatest sorrow. Ik vond het toch heerlijk om wat nuttig en leuk werk bij de opera te kunnen verrichten, en zo ook een kijkje achter de schermen (voor zover aanwezig) te krijgen. Xynix, in het bijzonder Ilse en Suzanne, hiervoor hartelijk bedankt!

Maar eens een keertje wat reclame voor Tammo Tamminga, een Groninger zanger die het Gronings niet al te machtig is (dat schijnt, en over al dan niet machtig zijn van het zingen weet ik niks). Je kunt op z’n website wel coole liedjes downloaden, een paar filmpjes kijken, en proberen de foto die ik hiernaast zet in de originele context te vinden. Veel plezier ermee.

Gisteravond ben ik met Arthur naar een uitvoering van de Carmina Burana van Carl Orff geweest. Tot mijn grote verbazing zag ik in het programmaboekje een collega (zelfs ex-werkgever) van me staan, als alt-soliste. Verder bleken ook een paar collega-studenten onder de uitvoerenden te zitten.

Ik heb tijdens de uitvoering druk zitten meelezen in de tekst, en ik begreep gelukkig een groot deel zonder vertaling. Ik vond het een bijzonder geestig stuk, en heb soms m’n lachen even moeten bedwingen. De muziek vind ik lekker pompeus. Wel een beetje jammer dat je dat allemaal niet mag zeggen omdat er een of andere nazi-associatie aan dit stuk kleeft.

Ik vond vorige week op de printer een puzzeltje. Geprint door Rogier, maar ik voelde me niet heel bezwaard om even een kopietje te maken. Na een half uurtje puzzelen had ik de oplossing gevonden van mijn eerste Sudoku-puzzel. Een erg leuk tijdverdrijf (alsof ik dat nodig had). Eergisteren verscheen op VersionTracker ineens een programma genaamd MacSudoku. Dat heb ik voor de grap maar ‘ns gedownload, en het werkt haast prettiger dan pen en papier. Probleempje is alleen dat je er eigenlijk voor moet betalen, en daar heb ik niet zo’n zin in – al was het alleen maar omdat het programma nog niet af is. Daarom heb ik als deal vandaag het programma vertaald in het Nederlands. Als dank daarvoor heb ik een gratis licentie gekregen. Hoezee.

Mailtje van Jan-Jaap, die gisteren mee zou gaan naar Einstein en Picasso in de Stadsschouwburg, maar toch andere verplichtingen had:

Grappig genoeg heb ik gisteren toch nog m’n eigen portie toneelspel

toch een toeschouwer :-)

Ik las net voor de grap weer eens mijn vaste forum op MacOSX.nl. Daar heb ik tot een half jaar geleden (plusminus) vrij veel tijd doorgebracht, om allemaal nieuwe dingen over m’n toen nog nieuwe Apple te leren. Onvermijdelijk daarbij is het om daarbij ook nieuwe mensen te leren kennen, van wie sommigen erg aardig zijn. Een goed voorbeeld is MacLoesje (dat is een nickname). Toen ik vandaag weer eens op het forum keek, zag ik dat zij en LytsTomke een baby hebben gekregen, Bente. Het leek me wel een geschikt medium om ze hiermee per internet van harte te feliciteren. Onder andere bij dezen: gefeliciteerd!

Ik woon nu op de kop af zes jaar in Utrecht (ik had al vroeg een kamer hier, zelfs voordat ik m’n diploma had). Al die tijd heb ik op dezelfde kamer in Lombok, of preciezer Nieuw Engeland Oost, gewoond. Net zoals veel Turken om me heen doe ik m’n best hier te integreren. Ik speel volleybal bij de buurtvereniging, doe m’n boodschappen bij de bakker om de hoek, ga naar kapsalon Nieuw England (waar ik door Mustafa word geknipt), en huur af en toe een film bij Hassan.

Ik realiseerde me vanavond dat dat inburgeren wel een beetje is doorgeslagen. Toen ik deze week bij de bakker binnenkwam, hoorde ik nog net tegen een nieuwe medewerkster gefluisterd worden dat ik altijd een halfje lichtbruin wil. En bij de videotheek hoefde ik vanavond ook al geen pasje meer te laten zien, ik ben bekend. Laatst op straat werd me gevraagd waar m’n klompen waren. Nog even en ik ben in Utrecht bekender dan in Oosterhesselen!

Niet veel zorgen uit het PhD-bestaan zijn mij nog onbekend. Wie niet weet waar ik het over heb, kijk eens op www.phdcomics.com. Het volgende plaatje vond ik bijzonder treffend uitbeelden hoe ik me eens per week voel:

Woensdag had ik weer zo’n wekelijkse bespreking. Hoewel m’n begeleider (in het Engels adviser en vooral niet supervisor) erg slim is, heeft hij ook wel eens problemen. Hij meldde woensdag heel trots dat hij, na dagen werk, de paginanummers onderaan z’n presentatie had gekregen, in plaats van boven. Dat doet mij nou goed.

Zoals veel enthousiaste Apple-fanaten ben ik onlangs overgegaan op het nieuwe besturingssysteem: Tiger (10.4.1, maar dat klinkt niet zo pakkend). Op zich een fijn karweitje, even m’n gegevens op de iPod zetten, hele schijf formatteren – niet nodig, toch maar gedaan – en de hele boel weer terugzetten. Ik heb nu weer een nieuwe gadget, als ik op F8 druk dan vliegt er een rekenmachine in beeld. Hartstikke leuk. Het is ook handig dat er een fatsoenlijke zoekfunctie zit ingebouwd. Nu heb ik alleen nog twee probleempjes, en het zou leuk zijn als de buitenwereld die even voor me oplosten:

• Het Fink-pakketje transfig compileert niet meer goed, waardoor fig2dev het niet meer doet. In concreto: ik kan geen plaatjes meer maken met XFig
• Adobe Reader 7 werkt niet meer samen met QuickTime 7. Dit betekent dat ik geen filmpjes in een presentatie kan zetten. Of ze dat bij Adobe even heel snel willen oplossen. (Vooralsnog is de oplossing om even terug te gaan naar Reader versie 6.1.)

Update: Met dank aan de package maintainer is nu transfig weer op orde.

Vanochtend had ik ineens een nieuw inzicht. Het liedje waarvan ik tot voor kort dacht dat het “Baberan” heette (van de Beach Boys) gaat over een meisje dat Barbara Ann heet. Ik vond Baberan ook altijd al een rare naam voor een liedje, maar het zingt wel lekker: Ba ba ba, ba baberan. Ik weet niet hoe de Beach Boys het voor elkaar krijgen om zo toch Barbara Ann te zingen: Bar bar bar, bar barbera ann. Luister maar eens voor de grap.